Το football σε μαθαίνει να προχωράς μπροστά, ακόμη κι όταν ξέρεις πως κάποιος έρχεται κατά πάνω σου. Στον πόλεμο, όμως, η ίδια ορμή μπορεί να σε οδηγήσει στην καρδιά του κινδύνου. Στο The Mosquito Bowl, ο Peter Berg φέρνει κοντά αυτούς τους δύο κόσμους: το γήπεδο, όπου οι νεαροί πρωταγωνιστές μαθαίνουν να λειτουργούν ως ομάδα, και το πεδίο της μάχης, όπου η δύναμη, η αντοχή και η αποφασιστικότητα δεν αρκούν πάντα για να επιβιώσεις.
Μετά την επίθεση στο Pearl Harbor, τέσσερις αστέρες του κολεγιακού football αφήνουν πίσω τις αθλητικές τους φιλοδοξίες και κατατάσσονται στους Πεζοναύτες. Ο Nicholas Galitzine υποδύεται τον John McLaughry, ο Bill Skarsgård τον Bob Bauman, ο Ray Nicholson τον Tony Butkovich και ο Tom Francis τον David Schreiner. Βασισμένη στο βιβλίο του Buzz Bissinger, η ταινία ακολουθεί τη διαδρομή τους από το γήπεδο στη στρατιωτική εκπαίδευση και, τελικά, στις μάχες του Ειρηνικού, με φόντο την εκστρατεία της Οκινάουα.
Ο Galitzine έχει και μια ιδιαίτερη σύνδεση με την Ελλάδα, καθώς έχει ελληνική καταγωγή από την πλευρά της μητέρας του, Παπαγιάννη. Ο Nicholson, από την άλλη, φέρει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα επώνυμα του κινηματογράφου, καθώς είναι γιος του Jack Nicholson. Στην ταινία, ωστόσο, και οι δύο καλούνται να σταθούν με τη δική τους παρουσία, ως μέλη μιας ομάδας νέων ανδρών που αφήνουν πίσω την αθλητική δόξα και βρίσκονται αντιμέτωποι με την αβεβαιότητα του πολέμου.
Ο Berg γνωρίζει καλά και τους δύο κόσμους. Με το Friday Night Lights είχε μετατρέψει το football σε μια ιστορία για τη φιλοδοξία, την κοινότητα και την ανδρική ταυτότητα. Με το Lone Survivor είχε καταγράψει τον φόβο, την ένταση και την αβεβαιότητα του πεδίου της μάχης. Το The Mosquito Bowl μοιάζει να αποτελεί τη φυσική συνάντηση αυτών των δύο πλευρών της φιλμογραφίας του. Το ερώτημα είναι αν καταφέρνει να μετατρέψει αυτή τη συνάντηση σε μια εξίσου δυνατή ανθρώπινη ιστορία.
Στις πολεμικές σκηνές, η ταινία βρίσκει την έντασή της. Η κάμερα μένει κοντά στα σώματα και στα πρόσωπα, ενώ οι εκρήξεις, οι πυροβολισμοί και οι κραυγές δημιουργούν μια σχεδόν ασφυκτική ατμόσφαιρα. Ο πόλεμος δεν παρουσιάζεται μέσα από μια εξιδανικευμένη, ηρωική εικόνα. Κυριαρχούν η σύγχυση, η εξάντληση και η σκληρή συνειδητοποίηση ότι ακόμη και η μεγαλύτερη γενναιότητα δεν μπορεί να εγγυηθεί την επιβίωση.
Η καρδιά της ταινίας, ωστόσο, βρίσκεται στον αγώνα που της δίνει και τον τίτλο της. Το Mosquito Bowl ήταν ένας πραγματικός αγώνας football ανάμεσα σε Πεζοναύτες στη Γουαδαλκανάλ, την παραμονή των Χριστουγέννων του 1944, πριν από την εκστρατεία στην Οκινάουα. Για λίγο, οι στρατιώτες γίνονται ξανά αθλητές. Τα σώματά τους θυμούνται μια ζωή όπου η σύγκρουση είχε κανόνες, ο αντίπαλος φορούσε διαφορετική φανέλα και ένα δυνατό χτύπημα σήμαινε απλώς ότι το παιχνίδι συνεχιζόταν.
Εδώ βρίσκεται και η πιο συγκινητική ιδέα της ταινίας. Όχι στη νίκη ή στην ήττα, αλλά σε αυτή τη σύντομη επιστροφή σε μια κανονικότητα που έχει σχεδόν χαθεί. Το γήπεδο γίνεται για λίγο καταφύγιο, μια υπενθύμιση της ζωής που αυτοί οι νέοι πίστευαν ότι είχαν μπροστά τους. Όταν ο αγώνας τελειώνει, όμως, επιστρέφουν σε μια πραγματικότητα όπου τίποτα δεν είναι δεδομένο.
Το καστ διαθέτει την παρουσία και τη σωματικότητα που απαιτεί μια ιστορία στην οποία οι χαρακτήρες εκφράζονται συχνά περισσότερο με τις πράξεις παρά με τα λόγια. Ο Skarsgård δίνει στον Bauman μια χαλαρή αυτοπεποίθηση, ο Nicholson ξεχωρίζει ως ο εκρηκτικός Butkovich, ενώ ο Francis προσφέρει στον Schreiner μια πιο συγκρατημένη ευαισθησία. Ο Galitzine λειτουργεί ως ο σταθερός άξονας της αφήγησης, αν και αυτή η επιλογή έχει ως αποτέλεσμα η ταινία να αφιερώνει λιγότερο χρόνο στην εσωτερική ζωή των υπόλοιπων χαρακτήρων.
Εδώ εντοπίζεται και η βασική αδυναμία του The Mosquito Bowl. Η ταινία θέλει να μιλήσει για τη φιλία, την απώλεια, την πατρίδα και το τίμημα του πολέμου, αλλά δεν δίνει πάντα στις προσωπικές ιστορίες τον χρόνο που χρειάζονται για να αποκτήσουν το βάθος που τους αξίζει. Η τεχνική της αρτιότητα είναι αδιαμφισβήτητη, ιδιαίτερα στις σκηνές μάχης, όμως η συναισθηματική ένταση δεν ακολουθεί πάντοτε στον ίδιο βαθμό.
Κι όμως, στο τέλος μένει μια εικόνα: νέοι άνδρες, με κράνη και στρατιωτικές στολές, να τρέχουν προς την μπάλα σαν να μην τους περιμένει τίποτα μετά. Το The Mosquito Bowl δεν είναι τελικά μια ταινία για το ποιος κερδίζει έναν αγώνα. Είναι μια ιστορία για την εύθραυστη απόσταση ανάμεσα στη δόξα και την απώλεια, αλλά και για το πώς ένα παιχνίδι μπορεί, ακόμη και στη διάρκεια ενός πολέμου, να θυμίσει στους ανθρώπους ποιοι ήταν πριν γίνουν στρατιώτες.
Η ταινία προβάλλεται σε επιλεγμένες αίθουσες από τις 30 Οκτωβρίου και έρχεται στο Netflix στις 25 Νοεμβρίου.
