Σήμερα το Grand Theft Auto είναι σχεδόν απόλυτα συνδεδεμένο με τις Ηνωμένες Πολιτείες, αφού οι πόλεις, οι χαρακτήρες και η σάτιρά του βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στην αμερικανική κουλτούρα. Υπήρξε όμως μια περίοδος όπου η σειρά δεν είχε ακόμη βρει πλήρως την ταυτότητά της και τότε εμφανίστηκε το GTA: London.
Το παιχνίδι κυκλοφόρησε στα τέλη των 1990s και παραμένει μέχρι σήμερα μια ξεχωριστή περίπτωση, αφού είναι το μοναδικό GTA που χρησιμοποίησε επίσημα το όνομα μιας πραγματικής πόλης και το μοναδικό που τοποθέτησε τη δράση του έξω από τις ΗΠΑ.
Ακόμη πιο περίεργο είναι το πώς δημιουργήθηκε, καθώς μεγάλο μέρος του παιχνιδιού φτιάχτηκε στον Καναδά από ανθρώπους που γνώριζαν ελάχιστα το Λονδίνο και προσπαθούσαν να καταλάβουν την πόλη μέσα από ταξιδιωτικούς οδηγούς, ταινίες, περιοδικά και φωτογραφίες.
Πριν από τη Rockstar υπήρχε η Imagexcel
Ένας από τους ανθρώπους που βρέθηκαν στην ομάδα ήταν ο Μπλερ Ρενό, ο οποίος είχε εγκαταλείψει το λύκειο και εργαζόταν σε κατάστημα βιντεοπαιχνιδιών, πουλώντας κονσόλες όπως Super Nintendo, Sega Genesis, 3DO και Atari Jaguar.
Ανάμεσα στους πελάτες του ήταν εργαζόμενοι της καναδικής εταιρείας Imagexcel, γνωστής από τη σειρά Quarantine. Η πρώτη του πραγματική επαφή με την ανάπτυξη παιχνιδιών ήρθε όταν του δόθηκε η ευκαιρία να δοκιμάσει το Quarantine II: Road Warrior και από εκείνη τη στιγμή αποφάσισε ότι ήθελε να μείνει στον χώρο.
Λίγο αργότερα συμμετείχε στην ανάπτυξη του Dark Colony, ενός strategy game στο οποίο άνθρωποι και εξωγήινοι πολεμούσαν στον Άρη, όμως η εταιρεία άλλαξε αρκετές φορές χέρια και, μετά την εμπλοκή της Take-Two, η Imagexcel μετατράπηκε τελικά σε Rockstar Canada.
Η Rockstar δεν έμοιαζε με τις άλλες εταιρείες παιχνιδιών
Η Rockstar από την αρχή προσπάθησε να χτίσει μια διαφορετική εικόνα, θέλοντας να ξεφύγει από την ιδέα ότι τα βιντεοπαιχνίδια ήταν απλώς παιδική διασκέδαση και να προσεγγίσει πιο μεγάλο κοινό με πιο τολμηρό marketing.
Η εταιρεία έφτανε ακόμη και στο σημείο να μοιράζει CD του Grand Theft Auto σε rave πάρτι, κάτι που για τους ανθρώπους της Rockstar Canada έμοιαζε εντελώς διαφορετικό από όσα είχαν δει μέχρι τότε.
Την ίδια περίοδο, το πρώτο Grand Theft Auto αποκτούσε ολοένα και μεγαλύτερη φήμη, αφού έδινε στον παίκτη την ελευθερία να προκαλεί χάος σε πόλεις που θύμιζαν αμερικανικές μητροπόλεις, με αυτοκίνητα, όπλα και καταδιώξεις από την αστυνομία.
Η ομάδα στον Καναδά το έπαιζε συνεχώς και σύντομα εγκατέλειψε άλλες ιδέες που εξέταζε, όπως ένα open-world παιχνίδι στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αφού το GTA είχε γίνει πλέον η βασική προτεραιότητα.
Διαβάστε Επίσης
Γιατί επιλέχθηκε το Λονδίνο του 1969
Η επιλογή της βρετανικής πρωτεύουσας συνδέθηκε σε μεγάλο βαθμό με το ενδιαφέρον του Νταν Χάουζερ για την εγκληματική ιστορία της πόλης και ειδικά για τους αδελφούς Κρέι, τους διάσημους δίδυμους γκάνγκστερ που είχαν μεγάλη παρουσία στο Λονδίνο των 1960s.
Έτσι, το GTA: London τοποθετήθηκε στο 1969, με την ομάδα να προσπαθεί να συνδυάσει τον οργανωμένο εγκληματικό κόσμο με την εικόνα του λεγόμενου Swinging London, γεμάτου κοστούμια, νυχτερινά κέντρα, γρήγορα αυτοκίνητα και υπερβολικούς χαρακτήρες.
Στο παιχνίδι εμφανίζονταν ακόμη και δύο αδελφοί γκάνγκστερ, οι δίδυμοι Κρισπ, ως ξεκάθαρη αναφορά στους Κρέι.
Η ιστορική ακρίβεια, πάντως, δεν ήταν βασικός στόχος, αφού το παιχνίδι αντιμετώπιζε την εποχή περισσότερο σαν καρικατούρα, με υπερβολική λονδρέζικη αργκό και χαρακτήρες που έμοιαζαν να έχουν βγει από βρετανική γκανγκστερική ταινία.
Ήταν επίσης η πρώτη φορά που το όνομα του Νταν Χάουζερ εμφανίστηκε επίσημα ως σεναριογράφος σε παιχνίδι GTA.
Έφτιαξαν το Λονδίνο χωρίς να γνωρίζουν καλά το Λονδίνο
Ο Ρενό ανέλαβε μεγάλο μέρος του σχεδιασμού του χάρτη, παρότι δεν είχε επισκεφθεί ποτέ τη βρετανική πρωτεύουσα. Για να καταλάβει πώς έπρεπε να μοιάζει η πόλη, η ομάδα αγόραζε ταξιδιωτικούς οδηγούς από βιβλιοπωλεία στον Καναδά και τους χρησιμοποιούσε σαν βασικό υλικό αναφοράς.
Τα εργαλεία της Rockstar ήταν αρκετά απλά και ο κόσμος του παιχνιδιού δημιουργούνταν ουσιαστικά με μικρά τετράγωνα κομμάτια, κάτι που η ομάδα παρομοίαζε αργότερα με ένα είδος Minecraft από ψηλά.
Ο Τάμεσης χώριζε τον χάρτη στα δύο όπως και στην πραγματική πόλη, ενώ υπήρχαν γνωστές γέφυρες, η Tower Bridge, το Hyde Park και άλλα χαρακτηριστικά σημεία.
Παρόλα αυτά, το οδικό δίκτυο δεν έμοιαζε ιδιαίτερα με το πραγματικό Λονδίνο, καθώς οι δρόμοι ήταν πιο φαρδιοί και πιο απλοί, θυμίζοντας περισσότερο πόλη της Βόρειας Αμερικής.
Αυτό έγινε και για πρακτικούς λόγους, επειδή με την κάμερα να κοιτάζει την πόλη από ψηλά, οι πολύ στενοί και περίπλοκοι δρόμοι του πραγματικού Λονδίνου θα έκαναν την οδήγηση πολύ πιο δύσκολη.
Η οδήγηση στα αριστερά δημιούργησε νέα προβλήματα
Η μεταφορά του GTA στη Βρετανία σήμαινε ότι έπρεπε να αλλάξουν και βασικοί κανόνες του παιχνιδιού, αφού τα αυτοκίνητα έπρεπε να κινούνται στην αριστερή πλευρά του δρόμου και να προστεθούν κυκλικοί κόμβοι, οι οποίοι δεν υπήρχαν στο πρώτο GTA.
Ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο ο παίκτης έκλεβε ένα αυτοκίνητο έπρεπε να αλλάξει, επειδή στα βρετανικά οχήματα το τιμόνι βρίσκεται στη δεξιά πλευρά.
Ο προγραμματιστής Κέβιν Χορ βρήκε τελικά λύση ώστε οι χαρακτήρες να μπαίνουν στα οχήματα από τη σωστή πλευρά.
Μια σακούλα γεμάτη αυτοκινητάκια έγινε βάση για τα οχήματα
Για να δημιουργηθούν τα αυτοκίνητα της εποχής, η ομάδα χρησιμοποίησε μια αρκετά απλή αλλά έξυπνη μέθοδο, πηγαίνοντας σε εμπορικό κέντρο στη Μισισάγκα και αγοράζοντας τεράστιο αριθμό από μικρά μεταλλικά αυτοκινητάκια.
Τα φωτογράφισαν και στη συνέχεια χρησιμοποίησαν τις εικόνες τους ως βάση για τα οχήματα μέσα στο παιχνίδι, με το Photoshop να βοηθά στη μετατροπή των φωτογραφιών στα περιορισμένα γραφικά που μπορούσε να υποστηρίξει η τεχνολογία της εποχής.
Το βρετανικό χιούμορ μπήκε παντού
Ο καλλιτέχνης Ρέι Λαραμπί είχε μεγαλύτερη επαφή με τη βρετανική κουλτούρα, αφού είχε επισκεφθεί το Λονδίνο και ήταν μεγάλος φίλος του σατιρικού περιοδικού Viz.
Μέσα από αυτό είχε δημιουργήσει μια αρκετά παράξενη εικόνα για την Αγγλία και αυτή η επιρροή πέρασε και στο παιχνίδι, ακόμη και μέσα από μικρές λεπτομέρειες.
Μία από τις πιο περίεργες ήταν οι ακαθαρσίες σκύλων στα πεζοδρόμια, τις οποίες τα αυτοκίνητα μπορούσαν να πατήσουν και να αφήσουν καφέ σημάδι στον δρόμο, κάτι που ταίριαζε απόλυτα στο υπερβολικό και ανώριμο χιούμορ των πρώτων GTA.
Οι ήχοι φτιάχνονταν με ό,τι υπήρχε διαθέσιμο
Ο Ρενό δεν δούλευε μόνο στον χάρτη, αλλά είχε αναλάβει και μέρος του ήχου. Επειδή εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν οι τεράστιες βιβλιοθήκες ηχητικών εφέ που υπάρχουν σήμερα, η ομάδα έπρεπε να αυτοσχεδιάζει συνεχώς.
Χρησιμοποιούσε πολύ μικρά ηχητικά αποσπάσματα και άλλαζε την ταχύτητά τους για να δημιουργήσει ήχους κινητήρων, συγκρούσεων και άλλων εφέ, ενώ έπαιρνε έμπνευση από ταινίες με αυτοκίνητα της δεκαετίας του 1960, όπως το The Italian Job και το Bullitt.
Σε μία περίπτωση προσπάθησε να δημιουργήσει ήχο σύγκρουσης χτυπώντας έναν συνάδελφό του στο κεφάλι με ένα άδειο δίλιτρο μπουκάλι Coca-Cola, περιστατικό που δείχνει αρκετά καλά το χαοτικό κλίμα που επικρατούσε στην ομάδα.
Τα γραφεία ήταν σχεδόν τόσο χαοτικά όσο το παιχνίδι
Η ανάπτυξη του GTA: London έγινε σε μια εποχή όπου οι εταιρείες παιχνιδιών λειτουργούσαν πολύ διαφορετικά από σήμερα, με μικρές ομάδες, λιγότερους κανόνες και σχεδόν ανύπαρκτα τμήματα ανθρώπινου δυναμικού.
Η Rockstar Canada είχε αποκτήσει τόσο άγρια φήμη στον χώρο εργασίας της ώστε κάποια στιγμή αναγκάστηκε να φύγει από τα αρχικά της γραφεία και, μετά από λίγους μήνες δουλειάς από το σπίτι, η ομάδα μεταφέρθηκε σε χώρο κάτω από μια αγορά φρούτων.
Εκεί συνέχισε την ανάπτυξη του παιχνιδιού ανάμεσα σε κατσαρίδες, αράχνες και γενικά πολύ δύσκολες συνθήκες, όμως παρόλα αυτά το project ολοκληρώθηκε χωρίς μεγάλα προβλήματα.
Η μουσική ήταν ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία
Ένα από τα πράγματα που έκαναν το GTA: London ξεχωριστό ήταν το soundtrack.
Ο Πολ Μπένουν, μέσω της εταιρείας Somethin' Else, ανέλαβε μεγάλο μέρος της ηχητικής παραγωγής και τους ραδιοφωνικούς σταθμούς.
Σε αντίθεση με το πρώτο GTA, το οποίο χρησιμοποιούσε κυρίως μουσική που είχε δημιουργηθεί ειδικά για το παιχνίδι, το GTA: London χρησιμοποίησε πραγματικά τραγούδια με άδεια, από reggae μέχρι ορχηστρική μουσική από κατασκοπικές ταινίες.
Ανάμεσά τους ήταν το The Liquidator των Harry J All Stars και το Beat Fuga Shake των Blow Upradio.
Η συγκεκριμένη επιλογή αποδείχθηκε πολύ σημαντική για το μέλλον της σειράς, αφού λίγα χρόνια αργότερα το GTA: Vice City θα έκανε τα licensed τραγούδια βασικό κομμάτι της εμπειρίας και από τότε η μουσική έγινε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα στοιχεία κάθε GTA.
Απρόσμενα ονόματα στις φωνές των χαρακτήρων
Η ομάδα ήχου είχε επίσης επαφές με ανθρώπους από τη θεατρική και καλλιτεχνική σκηνή του Λονδίνου, με αποτέλεσμα στο παιχνίδι να εμφανιστούν φωνές που δύσκολα θα περίμενε κανείς σήμερα σε ένα GTA.
Μεταξύ άλλων συμμετείχαν ο θεατρικός δημιουργός Σάιμον ΜακΜπέρνι και ο συγγραφέας και κριτικός τέχνης Τζον Μπέργκερ.
Ο Μπέργκερ έδωσε τη φωνή του στον γκάνγκστερ Άλμπερτ Κρισπ και η πολύ επίσημη βρετανική προφορά του δημιουργούσε μια περίεργη αλλά ενδιαφέρουσα αντίθεση με τις αργκό ατάκες του χαρακτήρα.
Ένα τέτοιο αυθόρμητο casting δύσκολα θα συνέβαινε σήμερα σε μια τεράστια παραγωγή GTA.
Δεν τους ενδιέφερε ιδιαίτερα αν το 1969 ήταν απόλυτα σωστό
Η ομάδα δεν προσπαθούσε να δημιουργήσει ένα ιστορικά πιστό Λονδίνο, αλλά μάζευε ιδέες από ταινίες, περιοδικά, μουσική και οτιδήποτε άλλο θεωρούσε ενδιαφέρον.
Το αποτέλεσμα ήταν περισσότερο μια φανταστική εκδοχή της δεκαετίας του 1960 παρά πραγματική αναπαράστασή της, όμως αυτό ήταν και μέρος της γοητείας του παιχνιδιού.
Το GTA: London έμοιαζε με ένα περίεργο μείγμα γκανγκστερικών ταινιών, βρετανικού χιούμορ, κατασκόπων, reggae και εικόνων από το Swinging London.
Το gameplay σήμερα δείχνει πολύ παλιό
Αν κάποιος προσπαθήσει να παίξει σήμερα το GTA: London, πιθανότατα θα δυσκολευτεί αρκετά, επειδή η λογική του ήταν πολύ πιο κοντά στα arcade παιχνίδια.
Ο παίκτης έπρεπε να συγκεντρώνει συγκεκριμένη βαθμολογία για να προχωρήσει, ενώ μια σύλληψη από την αστυνομία μπορούσε να μειώσει σημαντικά την πρόοδό του.
Η αποτυχία σε μία αποστολή μπορούσε ακόμη και να κλείσει ολόκληρη σειρά επόμενων αποστολών, ενώ υπήρχαν και χρονικά όρια που μερικές φορές ήταν υπερβολικά αυστηρά.
Για τα σημερινά δεδομένα, όλα αυτά μπορεί να φαίνονται αρκετά κουραστικά.
Παρ' όλα αυτά, άφησε σημαντική κληρονομιά
Το GTA: London έφερε αρκετές ιδέες που αργότερα έγιναν σημαντικές για ολόκληρη τη σειρά.
Ήταν το πρώτο GTA στο οποίο υπήρχε δυνατότητα πυροβολισμών μέσα από κινούμενο αυτοκίνητο, έστω και σε πολύ απλή μορφή, αλλά και το πρώτο που χρησιμοποίησε πραγματική μουσική με άδεια για να δώσει συγκεκριμένη ταυτότητα στην εποχή και στην πόλη.
Το 1999 κέρδισε μάλιστα BAFTA για τον καλύτερο ήχο στα Interactive Game Awards.
Για κάποιους από τους ανθρώπους που είχαν δουλέψει πραγματικά πάνω στον ήχο, πάντως, χρειάστηκαν πολλά χρόνια μέχρι να πάρουν στα χέρια τους το δικό τους βραβείο, με τον Μπλερ Ρενό να αποκτά τελικά το αγαλματίδιό του περίπου 25 χρόνια αργότερα.
Γιατί δεν είδαμε ποτέ άλλο GTA στο Λονδίνο
Το GTA: London έμεινε μοναδικό, αφού η Rockstar δεν επέστρεψε ποτέ επίσημα σε πραγματική πόλη ούτε έβγαλε άλλο GTA εκτός ΗΠΑ.
Ο Νταν Χάουζερ έχει εξηγήσει ότι με τα χρόνια η σειρά συνδέθηκε τόσο έντονα με την αμερικανική κουλτούρα, ώστε θα ήταν δύσκολο να μεταφερθεί αλλού χωρίς να χάσει κάτι βασικό από την ταυτότητά της.
Τα όπλα, οι υπερβολικοί χαρακτήρες, τα αυτοκίνητα και η σάτιρα της αμερικανικής ζωής έγιναν κομμάτι του DNA της σειράς.
Το GTA: London δημιουργήθηκε πριν αυτή η ταυτότητα γίνει τόσο συγκεκριμένη και αυτός είναι ο λόγος που σήμερα φαίνεται τόσο ιδιαίτερο.
Ήταν ένα παιχνίδι που γεννήθηκε σε μια εποχή όπου η Rockstar μπορούσε ακόμη να δοκιμάζει σχεδόν οτιδήποτε, με μια μικρή ομάδα στον Καναδά να ανοίγει ταξιδιωτικούς οδηγούς, να αγοράζει σακούλες γεμάτες αυτοκινητάκια, να βάζει reggae στο ραδιόφωνο και να δημιουργεί τη δική της παράξενη εκδοχή του Λονδίνου.
Κάπως έτσι προέκυψε ένα από τα πιο περίεργα, αλλά και πιο σημαντικά κεφάλαια στην ιστορία του Grand Theft Auto.
