Η μεγάλη λεωφόρος του κρέατος βρίσκεται στο Πουέρτο Ρίκο

Κάτι παραπάνω από μισή χιλιετία πριν, ο Χριστόφορος Κολόμβος ήταν εκείνος που μεταξύ άλλων εισήγαγε στην αμερικάνικη ήπειρο τα γουρούνια. Το παντελώς άγνωστο μέχρι τότε στους γηγενείς χοιρινό κρέας, αποτελεί πια επιστήμη στις περισσότερες γαστρονομικές κουλτούρες τόσο της κεντρικής όσο και της νοτίου Αμερικής. 

Οι κάτοικοι του Πουέρτο Ρίκο ήταν από εκείνους που ασχολήθηκαν πραγματικά σοβαρά με το αντικείμενο και μερικούς αιώνες αργότερα θεωρούνται μετρ τόσο στην αξιοποίηση των περισσότερων κομματιών του χοίρου καθώς στις τεχνικές ψησίματός του. Υπάρχει όμως ένα μέρος όπου το χοιρινό αποθεώνεται και μάλιστα σε μία πολύ συγκεκριμένη γειτονιά αυτού. 

Για το Γκουαβάτε κατά πάσα πιθανότητα δεν έχεις ακούσει ποτέ πριν στη ζωή σου. Πρόκειται για μία μικρή κωμόπολη 2.000 κατοίκων στην ορεινή επαρχία Καγιέι και η οποία βρίσκεται 51 χιλιόμετρα νότια της πρωτεύουσας της νησιωτικής χώρας Σαν Χουάν. Το Γκουαβάτε δε φημίζεται για πολλά - αρκεί που το κάνει για την περιβόητη La Ruta del Lechón ή όπως την αποκαλούν οι Αμερικάνοι, Pork Highway.

Η Λεωφόρος του Χοιρινού όπως θα τη λέγαμε εμείς είναι ένα από τα σημαντικότερα γαστρονομικά spots του Πουέρτο Ρίκο αλλά και της ευρύτερης νησιωτικής περιοχής στη μέση της αμερικάνικης ηπείρου. Ξεκινά από το κέντρο της πόλης και φτάνει μέχρι τους πρόποδες των γύρω βουνών. Σε αυτό το δρόμο, που εκτείνεται σε περίπου 5 χιλιόμετρα και σε αρκετά σημεία του περιβάλλεται από τη βλάστηση της τροπικής ζούγκλας, συναντά κανείς τις περίφημες lechoneras, δηλαδή open-air (κυρίως) εστιατόρια που ειδικεύονται στο χοιρινό και αποτελούν πια τουριστική ατραξιόν για κάθε είδους ταξιδιώτη.

Τα χοιρινά εδώ, αφού μαριναριστούν σε μπαχαρικά και μυρωδικά, ψήνονται ολόκληρα σε σούβλες, συνήθως έξω από κάθε εστιατόριο, με τεχνικές που καθιστούν το εξωτερικό μέρος εξαιρετικά τραγανό και καραμελωμένο και το κρέας εντός, τρυφερό και πεντανόστιμο.

Σχεδόν καθημερινά από νωρίς το πρωί, στήνονται σούβλες κατά μήκους της συγκεκριμένης διαδρομής και σιγοψήνονται για ώρες (οι ειδικοί λένε πως ιδανικά αρκούν 8 ώρες ψησίματος), τη στιγμή που παράλληλα με το κυρίως έδεσμα που ετοιμάζονται τα συνοδευτικά: Tostones (διπλοτηγανισμένες φέτες μπανάνας), pastelón (μια πορτορικάνικη εκδοχή για τα λαζάνια), morcilla (λουκάνικο) και gandules (μπιζέλια περιστεριού με ρύζι) είναι τα κυριότερα από αυτά. Μέχρι το απόγευμα ο καπνός που έχει σκεπάσει το δρόμο έχει εξασθενίσει, η περιοχή γεμίζει με ντόπιους και ταξιδιώτες αλλά και παρκαρισμένα κατά μήκος του δρόμου αυτοκίνητα (πολύ συχνά ατάκτως αφημένα, αλλά μην ξεχνάς πού βρίσκεσαι), καθώς και μπάντες ή πλανόδιους μουσικούς, που δημιουργούν μια ξεχωριστή τελετουργία δίπλα από το στρωμένα τραπέζια. Αν αυτό δεν είναι μία άκρως χαρακτηριστική εικόνα για το τι συμβαίνει με την παράδοση που σχετίζεται με το φαγητό στο Πουέρτο Ρίκο, τότε ποια είναι; Με τα θετικά και τα αρνητικά της. Άλλωστε, δεν είναι όλοι fan του χοιρινού (γι΄αυτό υπάρχουν και επιλογές με κοτόπουλο και για μοσχάρι σχεδόν σε κάθε lechonera).

Αν ποτέ επισκεφθείς το Πουέρτο Ρίκο, ξέρεις πλέον ποιο μέρος δεν πρέπει με τίποτα να απουσιάζει από την travel list σου. Για ευνόητους ασφαλώς λόγους. Εκτός κι αν είσαι vegan.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr