Κάποιοι κακεντρεχείς θα μας πουν ζήτουλες. Τσαμπαζήδες. Οι άνθρωποι που κοιτάνε τον γάιδαρο στα δόντια. Μπορεί να είναι και έτσι. Εμείς ωστόσο πολύ απλά νομίζουμε πως το παρακάτω τριγυρνάει στο μυαλό του κάθε εργαζόμενου που καλείται να ευχηθεί στον εορτάζοντα και να πάρει το κατιτίς του από το κουτάκι.
Θα έρθετε το πρωί. Σωστά; Με τα γλυκά καλούδια που έχετε βάλει στο μάτι να μας κεράσετε. Ειλικρινά ρε παιδιά, ποιος θέλει να φάει γλυκό στις 10 το πρωί; Ταιριάζει το εκλεράκι και το παστάκι να το φάμε με τον καφέ; Ο καθένας από εμάς που βλέπει ότι γιορτάζετε, συζητάει μόνο ένα πράγμα με τους υπόλοιπους συναδέλφους στο γραφείο. "Μακάρι να έχει φέρει αλμυρά".
Μην το πάρετε στραβά. Δεν λέμε να πάει μεσημέρι και να μας πάρετε πίτσες – θα τις φάμε βέβαια. Αλλά εκεί που θα δώσετε μια περιουσία για να πάρετε ωραία γλυκά και μετά θα το σκυλομετανιώνουμε όλοι μαζί παρέα με την ζάχαρη που θα κατεβάσουμε, κάντε στροφή και πηγαίνετε σε φούρνο. Τυροπιτάκια, σπανακοπιτάκια, λουκανικοπιτάκια, πιτσάκια. Φέρτε ένα κιλό από αυτά και θα γίνετε οι ήρωες του γραφείου. Θα σας σφίγγει ο άλλος το χέρι και θα σας εύχεται και θα το εννοεί. Στα πηγαδάκια δεν θα λένε ο "τσίπης", αλλά ο "μερακλής" που ξέρει.
Το αλμυρό treat στις γιορτές σας, είναι για εμάς μία μικρή όαση στην βαρετή και πεινασμένη καθημερινότητα. Κανείς ουσιαστικά δεν θέλει γλυκό και μάλλον θα το φυλάξει για μετά την βαρετή σούπα, τις φακές, τις σαλάτες και όλες αυτές τις βλακείες που φέρνουμε από τα σπίτια μας. Όμως το αλμυρό είναι κορυφή. Δεν είναι μια ολόκληρη σφολιάτα. Είναι δωράκι για τον πρωινό μας καφέ και είναι υπέροχο.
Προκαταβολικά λοιπόν, σας ευχαριστούμε που ακούτε τις ανάγκες μας. Εκεί που όλοι βλέπουν σοκολάτα, εσείς βλέπετε έναν αλμυρό μεζέ για τον καφέ. Τον έχουμε πάντα ανάγκη.
Α ναι. Και χρόνια πολλά.
Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.