Υπάρχει μια φράση που πολλοί άντρες έχουν ακούσει, συνήθως χωρίς να καταλαβαίνουν πόσο λίγη πληροφορία κουβαλάει. "Είσαι ωραίος τύπος". Ακούγεται σαν κομπλιμέντο, σχεδόν σαν μικρή επιβράβευση. Στην πραγματικότητα όμως, είναι συχνά ο πιο ευγενικός τρόπος να πεις ότι κάτι λείπει.
Όχι απαραίτητα κάτι εμφανές. Όχι πάντα εμφάνιση ή χρήματα ή κοινωνικό status. Αλλά κάτι πιο δύσκολο να οριστεί. Παρουσία, ένταση, κατεύθυνση. Αυτό που κάνει έναν άνθρωπο να μην είναι απλώς "συμπαθής”, αλλά ουσιαστικά αξιομνημόνευτος.
Το πρόβλημα με το να είσαι απλώς "ωραίος τύπος”
Το να είσαι καλός, ευγενικός και διαθέσιμος δεν είναι μειονέκτημα. Το πρόβλημα ξεκινά όταν αυτό γίνεται η μόνη ταυτότητα. Όταν όλη η εικόνα σου βασίζεται στο ότι "δεν δημιουργείς πρόβλημα” και "είσαι εύκολος άνθρωπος”. Γι' αυτό και κάποιες φορές μένεις μόνος.
Σε ένα πρώτο επίπεδο κοινωνικών σχέσεων, αυτό λειτουργεί. Οι άνθρωποι σε συμπαθούν, νιώθουν άνετα μαζί σου, δεν υπάρχει ένταση. Αλλά η έλξη -σε οποιοδήποτε επίπεδο, φιλικό ή ερωτικό- δεν χτίζεται μόνο πάνω στην άνεση. Χτίζεται πάνω στην ενέργεια που αφήνει κάποιος πίσω του.
Ο "ωραίος τύπος” συχνά καταλήγει να είναι προβλέψιμος. Δεν επειδή δεν έχει προσωπικότητα, αλλά επειδή δεν τη δείχνει με τρόπο που να δημιουργεί βάρος ή αντίσταση. Και χωρίς αντίσταση, δεν υπάρχει ενδιαφέρον. Υπάρχει απλώς οικειότητα.
Γιατί η ευγένεια δεν αρκεί
Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που κάνουν πολλοί άντρες είναι ότι συγχέουν την αποδοχή με την αξία. Αν δεν υπάρχουν εντάσεις, αν όλοι λένε καλά λόγια, αν δεν υπάρχουν συγκρούσεις, τότε θεωρούν ότι "τα πάνε καλά”.
Αλλά οι σχέσεις —όλων των ειδών— δεν χτίζονται μόνο στην απουσία προβλημάτων. Χτίζονται στην παρουσία χαρακτήρα. Στην ικανότητα να έχεις άποψη, ρυθμό, όρια, και να μην εξαφανίζεσαι μέσα στην προσπάθεια να αρέσεις.
Ο "ωραίος τύπος” πολλές φορές αποφεύγει να πει όχι. Αποφεύγει να δυσαρεστήσει. Προσαρμόζεται εύκολα. Και όσο πιο πολύ προσαρμόζεται, τόσο λιγότερο ξεχωρίζει. Το αποτέλεσμα δεν είναι απόρριψη με ένταση, αλλά κάτι πιο ήσυχο: αδιαφορία.
Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι ο χαρακτήρας, είναι η απουσία κατεύθυνσης
Δεν είναι ότι οι "ωραίοι τύποι” δεν έχουν βάθος. Είναι ότι συχνά δεν το επικοινωνούν. Η ζωή τους δεν δείχνει ότι κινούνται προς κάτι συγκεκριμένο. Δεν υπάρχει ένταση στις επιλογές τους, ούτε ξεκάθαρη ταυτότητα στο πώς στέκονται μέσα στον κόσμο.
Και αυτό είναι που κάνει τη διαφορά. Όχι το να είσαι "σκληρός” ή επιτηδευμένα cool, αλλά το να έχεις μια αίσθηση κατεύθυνσης. Να φαίνεται ότι η ζωή σου δεν περιστρέφεται γύρω από το αν θα σε εγκρίνουν οι άλλοι, αλλά γύρω από κάτι που εσύ χτίζεις.
Από το "ωραίος τύπος” στο "έχει κάτι”
Η ειρωνεία είναι ότι οι πιο ενδιαφέροντες άνθρωποι δεν είναι απαραίτητα οι πιο τέλειοι. Είναι αυτοί που έχουν χαρακτήρα που φαίνεται. Που έχουν παρουσία χωρίς να προσπαθούν να την επιβάλουν, αλλά και χωρίς να την κρύβουν.
Το ζητούμενο δεν είναι να σταματήσεις να είσαι καλός. Είναι να σταματήσεις να πιστεύεις ότι αυτό από μόνο του αρκεί. Γιατί δεν αρκούσε ποτέ.
Και ίσως εκεί βρίσκεται η πιο χρήσιμη αλλαγή οπτικής. Το να μην κυνηγάς το "είμαι ωραίος τύπος”, αλλά το "είμαι κάποιος που θυμάσαι”.