Κάπου ανάμεσα στη δουλειά, τις υποχρεώσεις και την ιδέα ότι "πρέπει να τα έχεις όλα υπό έλεγχο", οι αντρικές φιλίες αρχίζουν να αλλάζουν μορφή ή, πιο σωστά, αρχίζουν να αραιώνουν. Όχι επειδή οι άντρες δεν θέλουν φίλους, αλλά επειδή ο τρόπος που χτίζονται οι σχέσεις στην ενήλικη ζωή δεν βοηθάει ιδιαίτερα. Και σίγουρα δεν μοιάζει με το παρελθόν.
Στο σχολείο ή στο πανεπιστήμιο, οι φιλίες προκύπτουν σχεδόν αυτόματα. Κοινό πρόγραμμα, κοινές εμπειρίες, καθημερινή επαφή. Δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια. Μετά όμως, η ζωή αλλάζει ρυθμό. Οι μέρες γεμίζουν υποχρεώσεις, οι μετακινήσεις μεγαλώνουν, και ξαφνικά το "πάμε για καφέ” δεν είναι αυτονόητο αλλά οργανωτικό project.
Η φιλία δεν "χωράει" στο πρόγραμμα
Η ενήλικη ζωή αντιμετωπίζει τις φιλίες σαν κάτι δευτερεύον. Η δουλειά, η σχέση, το σπίτι, η κούραση έχουν προτεραιότητα. Οι αντρικές φιλίες ειδικά συχνά στηρίζονται στο "να βρεθούμε όταν βρούμε χρόνο", κάτι που στην πράξη σημαίνει σπάνια.
Και όσο περνάει ο καιρός, η απόσταση δεν είναι μόνο φυσική αλλά και συναισθηματική. Δεν υπάρχει πια η καθημερινή τριβή που κρατάει τη σχέση ζωντανή. Αν δεν υπάρξει συνειδητή προσπάθεια, η φιλία απλά "ατονεί” χωρίς καβγά, χωρίς ρήξη, απλώς με σιωπή.
Το αντρικό φίλτρο, λίγα λόγια, λίγη έκθεση
Υπάρχει και κάτι πιο βαθύ. Πολλοί άντρες μεγαλώνουν με την ιδέα ότι δεν χρειάζεται να μιλάνε πολύ για το πώς νιώθουν. Οι φιλίες συχνά χτίζονται γύρω από δραστηριότητες. Ποδόσφαιρο, βόλτες, gaming, έξοδος. Όχι γύρω από συναισθηματικό μοίρασμα.
Αυτό δεν είναι απαραίτητα αρνητικό, αλλά έχει ένα όριο. Όταν η ζωή δυσκολεύει -δουλειά, σχέσεις, άγχος, αλλαγές- η έλλειψη συναισθηματικής γλώσσας κάνει τη σύνδεση πιο ρηχή. Δεν σημαίνει ότι οι άντρες δεν νοιάζονται. Σημαίνει ότι συχνά δεν έχουν συνηθίσει να το εκφράζουν με τρόπο που να χτίζει βαθύτερη εγγύτητα.
Όταν η μοναξιά δεν φαίνεται
Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι είναι ότι πολλοί άντρες δεν συνειδητοποιούν καν ότι απομακρύνονται κοινωνικά. Η καθημερινότητα γεμίζει με "είμαι καλά", "όλα ίδια", "θα τα πούμε". Μέχρι που κάποια στιγμή δεν υπάρχουν πολλά να ειπωθούν.
Και η μοναξιά εδώ δεν είναι απαραίτητα δραματική ή εμφανής. Είναι πιο ήσυχη. Είναι το να έχεις επαφές αλλά όχι πραγματική σύνδεση. Να έχεις γνωστούς αλλά όχι ανθρώπους που θα πάρεις τηλέφωνο όταν κάτι πάει στραβά.
Η φιλία στην ενήλικη ζωή θέλει πρόθεση
Ίσως το βασικό πρόβλημα δεν είναι ότι οι άντρες δεν μπορούν να κάνουν φίλους, αλλά ότι περιμένουν να συμβεί "από μόνο του" όπως παλιά. Στην πραγματικότητα, χρειάζεται προσπάθεια που μοιάζει λίγο άβολη στην αρχή. Να στείλεις μήνυμα, να επιμείνεις, να οργανώσεις συνάντηση χωρίς ιδιαίτερο λόγο, να μιλήσεις πιο ανοιχτά.
Οι φιλίες στην ενήλικη ζωή δεν στηρίζονται πια στη συγκυρία. Στηρίζονται στην επιλογή. Και ίσως αυτό να είναι και το πιο δύσκολο κομμάτι για πολλούς άντρες: να παραδεχτούν ότι η σύνδεση δεν είναι δεδομένη, αλλά κάτι που χτίζεται ενεργά.
Στο τέλος, δεν λείπουν οι φίλοι επειδή δεν υπάρχουν άνθρωποι γύρω. Λείπουν γιατί ο χρόνος, η κουλτούρα και η συνήθεια κάνουν τη διατήρησή τους πιο εύθραυστη απ’ όσο φαίνεται. Και αυτό, όσο απλό κι αν ακούγεται, είναι κάτι που δεν διορθώνεται μόνο του.