Υπάρχει μια παλιά, κάπως κουρασμένη ιδέα ότι για να σε προσέξει μια γυναίκα πρέπει να κάνεις "κάτι εντυπωσιακό". Να ξεχωρίσεις, να επιβληθείς, να πεις τη σωστή ατάκα τη σωστή στιγμή σαν να παίζεις σε σενάριο που δεν έχεις διαβάσει. Κανείς δεν πιστεύει πλέον σε αυτά. Ούτε εμείς και σίγουρα όχι οι γυναίκες.
Έχει περισσότερο να κάνει με το αν είσαι παρών χωρίς να προσπαθείς υπερβολικά να αποδείξεις ότι υπάρχεις. Και κάπου εκεί αρχίζει η παρεξήγηση.
Η διαφορά ανάμεσα στο "φαίνομαι” και στο "είμαι”
Το πρώτο λάθος είναι ότι πολλοί μπερδεύουν την προσοχή με την ένταση. Το να είσαι δυνατός, φωνακλάς, υπερ-σίγουρος ή υπερ-διαβασμένος δεν σε κάνει αυτομάτως ενδιαφέροντα. Σε κάνει απλώς ορατό για λίγο.
Το "αξιοπρόσεκτος” δεν είναι volume. Είναι υφή. Είναι το πώς μιλάς όταν δεν προσπαθείς να κερδίσεις εντύπωση. Είναι το αν μπορείς να σταθείς σε μια συζήτηση χωρίς να την κατευθύνεις συνέχεια προς τον εαυτό σου. Είναι η ικανότητα να αφήνεις χώρο, όχι να τον γεμίζεις συνεχώς.
Οι γυναίκες -όπως και οι περισσότεροι άνθρωποι- δεν "εντυπωσιάζονται” μακροπρόθεσμα από τον θόρυβο. Εντυπωσιάζονται από τη συνέπεια. Από το αν αυτό που δείχνεις ταιριάζει με αυτό που είσαι όταν κανείς δεν σε παρατηρεί.
Η προσοχή δεν ζητιέται, αναγνωρίζεται
Υπάρχει μια λεπτή αλλά κρίσιμη διαφορά ανάμεσα στο "θέλω να με προσέξεις” και στο "είμαι άξιος να με προσέξεις”. Το πρώτο έχει άγχος. Το δεύτερο έχει ηρεμία.
Το αξιοπρόσεκτο δεν είναι performance. Δεν είναι στρατηγική. Είναι αποτέλεσμα παρουσίας. Το να ακούς πραγματικά, όχι για να απαντήσεις αλλά για να καταλάβεις. Το να μην γεμίζεις κάθε παύση με αμηχανία ή επίδειξη. Το να μην προσπαθείς να "κερδίσεις” τη στιγμή.
Και, ίσως το πιο αντι-ινσταγκραμικό απ’ όλα. Το να μην χρειάζεσαι διαρκή επιβεβαίωση για να νιώθεις ότι στέκεσαι σωστά στον χώρο.
Αυτό δεν σημαίνει αδιαφορία. Σημαίνει αυτονομία και η αυτονομία είναι πολύ πιο ελκυστική από την υπερπροσπάθεια.
Ηρεμία: Το πιο υποτιμημένο χαρακτηριστικό
Αν υπάρχει κάτι που συχνά παρεξηγείται ως "βαρετό” ενώ στην πραγματικότητα είναι σπάνιο, αυτό είναι η ηρεμία.
Ένας άνθρωπος που δεν προσπαθεί να αποδείξει τίποτα συνεχώς, που δεν αντιδρά υπερβολικά, που δεν κάνει κάθε αλληλεπίδραση performance, δημιουργεί χώρο ασφάλειας. Και αυτός ο χώρος είναι που κάνει κάποιον αξιοπρόσεκτο χωρίς να το επιδιώκει.
Δεν έχει να κάνει με τεχνικές. Δεν είναι "πες αυτό”, "κάνε εκείνο”. Είναι περισσότερο το αντίθετο. Τι δεν κάνεις. Δεν πιέζεις. Δεν επιμένεις όταν δεν υπάρχει ανταπόκριση. Δεν μετατρέπεις κάθε στιγμή σε αξιολόγηση.
Τέλος, κράτα αυτό. Αξιοπρόσεκτος δεν είναι τίτλος που φοράς. Είναι κάτι που προκύπτει όταν σταματάς να προσπαθείς να τον αποκτήσεις με τον τρόπο που όλοι οι άλλοι τον κυνηγούν.