Από μικροί, οι περισσότεροι άντρες μαθαίνουν ότι το να είναι "καλά παιδιά" αποτελεί προτέρημα. Να μην δημιουργούν προβλήματα. Να μην σηκώνουν τους τόνους. Να βάζουν τους άλλους πάνω από τον εαυτό τους. Να είναι ευγενικοί, εξυπηρετικοί και πάντα διαθέσιμοι. Θεωρητικά ακούγεται ιδανικό. Στην πράξη όμως, πολλές φορές αυτό που ονομάζουμε "σύνδρομο του καλού παιδιού" δεν έχει σχέση με την πραγματική καλοσύνη.
Πρόκειται για μια συμπεριφορά που βασίζεται στην ανάγκη αποδοχής. Έναν τρόπο ζωής όπου ο άντρας προσπαθεί συνεχώς να κερδίσει την αγάπη, την εκτίμηση ή την επιβεβαίωση των άλλων μέσα από την υπερβολική προσαρμογή στις ανάγκες τους. Αποφεύγει τις συγκρούσεις, δεν εκφράζει ξεκάθαρα τις επιθυμίες του και συχνά καταπνίγει τα δικά του συναισθήματα για να μη δυσαρεστήσει κανέναν.
Το πρόβλημα είναι ότι οι σχέσεις δεν χτίζονται πάνω στην υποταγή. Χτίζονται πάνω στην ειλικρίνεια.
Όταν η καλοσύνη γίνεται προσωπική φυλακή
Ο άντρας που πάσχει από το σύνδρομο του καλού παιδιού σπάνια λέει "όχι". Συμφωνεί με πράγματα που δεν θέλει. Ακυρώνει δικές του ανάγκες. Υποχωρεί ακόμη και όταν νιώθει αδικημένος. Πιστεύει ότι αν είναι αρκετά υπομονετικός, αρκετά δοτικός και αρκετά βολικός, η σχέση θα λειτουργήσει από μόνη της.
Όταν κάποιος δεν εκφράζει αυτό που πραγματικά σκέφτεται, η δυσαρέσκεια δεν εξαφανίζεται. Συσσωρεύεται. Και συνήθως εμφανίζεται αργότερα με τη μορφή παθητικής επιθετικότητας, νεύρων, απογοήτευσης ή ξαφνικών ξεσπασμάτων που κανείς δεν περίμενε.
Το ακόμη πιο παράδοξο είναι ότι πολλές φορές ο ίδιος ο άνθρωπος που προσπαθεί διαρκώς να ευχαριστεί τους άλλους καταλήγει να αισθάνεται πως δεν τον εκτιμά κανείς. Ότι όλοι τον θεωρούν δεδομένο. Και έχει έναν βαθμό αλήθειας αυτό. Όταν παρουσιάζεις συνεχώς τον εαυτό σου ως κάποιον που δεν έχει ανάγκες, οι άλλοι συνηθίζουν να λειτουργούν με βάση αυτή την εικόνα.
Δεν πρόκειται για έλλειψη αγάπης. Πρόκειται για έλλειψη ορίων.
Οι γυναίκες δεν ψάχνουν έναν άντρα χωρίς άποψη
Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που κάνουν πολλοί άντρες είναι να πιστεύουν ότι η γοητεία βρίσκεται στην απόλυτη συγκατάθεση. Ότι μια γυναίκα θα τους αγαπήσει περισσότερο αν δεν διαφωνήσουν ποτέ μαζί της ή αν είναι διαθέσιμοι κάθε στιγμή της ημέρας.
Στην πραγματικότητα, οι υγιείς σχέσεις χρειάζονται δύο ολοκληρωμένες προσωπικότητες. Χρειάζονται ανθρώπους που μπορούν να εκφράσουν τις επιθυμίες τους, να βάλουν όρια και να διαχειριστούν μια διαφωνία χωρίς να φοβούνται ότι η σχέση θα καταρρεύσει.
Η αυτοπεποίθηση δεν είναι αλαζονεία. Δεν είναι κυριαρχία. Είναι η ικανότητα να λες αυτό που πραγματικά σκέφτεσαι χωρίς να απολογείσαι για την ύπαρξή σου.
Ένας άντρας που γνωρίζει τι θέλει, που έχει δικά του ενδιαφέροντα, δικούς του φίλους και προσωπικό χώρο, συνήθως δημιουργεί πιο ισορροπημένες σχέσεις από κάποιον που περιστρέφει ολόκληρη τη ζωή του γύρω από τον σύντροφό του.
Το σημαντικότερο όμως είναι κάτι άλλο. Η πραγματική καλοσύνη δεν έχει καμία σχέση με την ανάγκη επιβεβαίωσης. Ο πραγματικά καλός άνθρωπος βοηθά επειδή το θέλει, όχι επειδή φοβάται ότι θα τον απορρίψουν. Εκφράζει την αγάπη του χωρίς να περιμένει ανταλλάγματα και λέει "όχι" όταν χρειάζεται χωρίς ενοχές.
Γι' αυτό και το σύνδρομο του καλού παιδιού είναι τόσο ύπουλο. Κρύβεται πίσω από μια συμπεριφορά που μοιάζει θετική, αλλά συχνά γεννιέται από τον φόβο. Και οι σχέσεις που βασίζονται στον φόβο δεν μπορούν να αντέξουν για πολύ. Οι σχέσεις που βασίζονται στην αυθεντικότητα, αντίθετα, έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να επιβιώσουν. Γιατί στο τέλος της ημέρας, κανείς δεν ερωτεύεται μια μάσκα. Ερωτεύεται τον πραγματικό άνθρωπο που βρίσκεται από πίσω της.