Ας είμαστε ειλικρινείς: ζούμε σε μια κοινωνία όπου το να είσαι όμορφος και να έχεις καλή εικόνα μπορεί να σου ανοίξει πόρτες. Αν αυτό ισχύει παντού, φανταστείτε πόσο περισσότερο συμβαίνει στο Hollywood, την πρωτεύουσα της επιφανειακότητας. Φυσικά, στη συνέχεια πρέπει να είσαι και καλός ηθοποιός για να παραμείνεις στη βιομηχανία, όμως η εμφάνιση συνήθως αποτελεί ένα επιπλέον πλεονέκτημα, τουλάχιστον για να αποκτήσεις ευκαιρίες που μπορείς να αξιοποιήσεις.
Ο Ρίτσαρντ Γκιρ είναι ένα τέτοιο παράδειγμα. Η εμφάνισή του γοήτευσε γυναίκες και άνδρες ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’70, κάτι που τον βοήθησε να πρωταγωνιστήσει σε δύο ταινίες που ενίσχυσαν ακόμη περισσότερο αυτή την εικόνα: το American Gigolo (1980) και το An Officer and a Gentleman (1982). Χρόνια αργότερα ήρθε το Pretty Woman (1990), αξιοποιώντας πλέον την πιο ώριμη γοητεία του ηθοποιού, σε μια ταινία της οποίας η επιρροή στην ποπ κουλτούρα παραμένει αισθητή μέχρι σήμερα.
Ρίτσαρντ Γκιρ: Πώς βλέπει το πέρασμα του χρόνου
Τι συμβαίνει, όμως, όταν η νεότητα και η πρώτη περίοδος της ωριμότητας αρχίζουν να υποχωρούν και ο χρόνος σε οδηγεί προς τα γηρατειά;
Πολλοί ηθοποιοί προσπαθούν με κάθε τρόπο να αποφύγουν αυτή την πραγματικότητα, επειδή τη βλέπουν ως απειλή για το status quo τους. Ο Ρίτσαρντ Γκιρ, όμως, φαίνεται να το αντιμετωπίζει διαφορετικά: απολαμβάνει τις αναπόφευκτες αλλαγές που φέρνει ο χρόνος και μαθαίνει να αγαπά τον εαυτό του όπως είναι σήμερα, χωρίς να ζει νοσταλγώντας διαρκώς την παλιότερη εμφάνισή του.
"Όταν πηγαίνω σε φεστιβάλ και προβάλλουν μοντάζ από τις ταινίες μου, ξαφνικά βλέπω τη ζωή μου να περνά μπροστά από τα μάτια μου μέσα σε μόλις πέντε λεπτά, από τα 26 μου μέχρι τα 75", είχε πει ο ηθοποιός σε συνέντευξή του στην El País.
Δεν πρέπει να είναι εύκολο να παρακολουθείς μέσα σε λίγα μόνο λεπτά τις αλλαγές ενός προσώπου και ενός σώματος σε βάθος 50 ετών.
Εκτός, βέβαια, αν το αντιμετωπίζεις με τη στωικότητα του Γκιρ.
"Σε αυτά τα βίντεο βλέπεις πώς έχει αλλάξει το πρόσωπό σου και η φωνή σου. Πώς έχουν αλλάξει τα πάντα. Όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με αυτό, μπορείς να σκεφτείς: "Ωχ, αυτό είναι τρομερό, μεγαλώνω”, ή αντίθετα να πεις: "Ουάου, τι θέαμα”. Δεν υπάρχει πραγματικά τίποτα παράξενο στο να μεγαλώνεις. Όλα γερνούν".
Παρότι εμείς μπορεί να μην είμαστε διάσημοι ηθοποιοί, πολλοί ζούμε επίσης με μια εμμονή να καθυστερήσουμε όσο γίνεται τη γήρανση.
Ίσως, λοιπόν, να μην ήταν κακή ιδέα να κρατήσουμε κάτι από τη στάση του Ρίτσαρντ Γκιρ και να αρχίσουμε να βλέπουμε το πέρασμα του χρόνου ως κάτι απολύτως φυσιολογικό.
