Η ενηλικίωση για τη Gen Z δεν θυμίζει σε τίποτα το σενάριο που είχαν στο μυαλό τους οι προηγούμενες γενιές. Στα μέσα της τρίτης δεκαετίας της ζωής τους, πολλοί νέοι δουλεύουν κανονικά, πληρώνονται κάθε μήνα, αλλά παραμένουν σε μια μόνιμη κατάσταση αναμονής. Όχι γιατί δεν προσπαθούν, αλλά γιατί το πλαίσιο γύρω τους έχει αλλάξει ριζικά.
Η Gen Z μπήκε στην αγορά εργασίας μέσα σε μια περίοδο διαδοχικών κρίσεων. Πληθωρισμός, στεγαστικό, ασταθείς θέσεις εργασίας και μισθοί που απλώς δεν αρκούν. Σε αντίθεση με τους γονείς τους, δεν έχουν την πολυτέλεια να κάνουν λάθη ούτε το περιθώριο να αποταμιεύσουν εύκολα.
Ακριβά βασικά αγαθά
Το κόστος ζωής είναι το πρώτο και πιο άμεσο εμπόδιο. Ενοίκια, ρεύμα, τρόφιμα και καύσιμα αυξάνονται ταυτόχρονα, πιέζοντας τον μηνιαίο προϋπολογισμό από όλες τις πλευρές. Δεν πρόκειται για θέμα lifestyle ή κατανάλωσης, αλλά για βασική επιβίωση. Όταν τα απαραίτητα αγαθά απορροφούν σχεδόν όλο το εισόδημα και η έννοια της "προόδου" μοιάζει θεωρητική.
Την ίδια στιγμή, οι μισθοί –ειδικά σε entry-level θέσεις– αυξάνονται ονομαστικά, αλλά όχι ουσιαστικά. Ο πληθωρισμός "τρώει" κάθε μικρό κέρδος, δημιουργώντας αυτό που πολλοί νέοι περιγράφουν ως μια αόρατη μείωση μισθού. Δουλεύεις περισσότερο, αλλά δεν νιώθεις ποτέ ότι πας μπροστά.
Στέγαση, αποταμίευση και διαρκές άγχος
Η στέγαση είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Σε μεγάλες πόλεις, το ενοίκιο μπορεί να ξεπερνά το μισό -ή και παραπάνω- καθαρό εισόδημα. Ο παλιός κανόνας του 30% απλώς δεν ισχύει πια. Η αγορά σπιτιού, με τις τιμές και τα επιτόκια στα ύψη, μοιάζει μακρινό σενάριο, σχεδόν ξένο προς την πραγματικότητα της Gen Z.
Χωρίς χώρο για αποταμίευση, πολλοί νέοι ζουν χωρίς ουσιαστικό "μαξιλάρι" ασφαλείας. Ένα απρόοπτο έξοδο δεν είναι απλώς πρόβλημα, αλλά πιθανή οικονομική εκτροπή. Αυτό το μόνιμο στρες έχει και ψυχολογικό κόστος: άγχος, επαγγελματική εξουθένωση και φόβος να ρισκάρεις, ακόμα κι όταν ξέρεις ότι η στασιμότητα δεν σε πάει πουθενά.
Η Gen Z δεν ζητά εύκολες λύσεις, αλλά ούτε και ελεημοσύνη. Ζει σε μια οικονομία που δεν σχεδιάστηκε με αυτή στο μυαλό και προσπαθεί να βρει νέους κανόνες σε ένα παιχνίδι που άλλαξε στη μέση της διαδρομής. Το πρόβλημα δεν είναι η γενιά, αλλά το έδαφος πάνω στο οποίο καλείται να σταθεί.
Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.