Με θέα το Τυρρηνικό Πέλαγος της Βασιλικάτας, ανάμεσα σε βουνά που καταλήγουν απότομα στη θάλασσα, βρίσκεται μία κωμόπολη με ένα ασυνήθιστο χαρακτηριστικό, ακόμα και για μια θρησκευόμενη χώρα σαν τη Ιταλία. Ο λόγος για την Μαράτεα που είναι γνωστή ως η "πόλη των 44 εκκλησιών".
Παρά το γεγονός ότι έχει λιγότερους από 5.000 κατοίκους, το έδαφός της φιλοξενεί πάνω από σαράντα χώρους λατρείας: από μεγάλες ενοριακές εκκλησίες μέχρι αγροτικά παρεκκλήσια και μικρά προσκυνήματα κρυμμένα σε σπηλιές. Πρόκειται για μια θρησκευτική και αρχιτεκτονική κληρονομιά που έχει συσσωρευτεί μέσα στους αιώνες, αντανακλώντας τη λαϊκή ευλάβεια και τη στρατηγική σημασία της πόλης, της μοναδικής διεξόδου της Βασιλικάτας προς το Τυρρηνικό Πέλαγος.
Περπατώντας στη Μαράτεα, συναντάς θρησκευτικά κτήρια σε κάθε γωνία· τη Βασιλική του Αγίου Βλασίου, που δεσπόζει στο ομώνυμο βουνό, τη Μητρόπολη της Παναγίας Μεγαλόχαρης στην καρδιά της παλιάς πόλης, τη Μονή των Καπουτσίνων βυθισμένη στη φύση, μεταξύ άλλων. Όμως, δίπλα σε αυτούς τους πιο διάσημους ναούς, μικροσκοπικά παρεκκλήσια και αγροτικές εκκλησίες διασπείρονται στο τοπίο ως αποδείξεις μιας διάχυτης πίστης που διαμόρφωσε την καθημερινή ζωή γενεών.
Πολλές από αυτές είναι μικρά κτίσματα, μερικές φορές ερειπωμένα, που διηγούνται ιστορίες οικογενειών, αδελφοτήτων και τοπικών λατρειών. Όλες μαζί, ωστόσο, σχηματίζουν ένα μοναδικό μωσαϊκό στην Ιταλία, που εξηγεί το παρατσούκλι με το οποίο είναι γνωστή η Μαράτεα εδώ και αιώνες.
Γιατί υπάρχουν τόσες πολλές;
Η ιδιαιτερότητα της Μαράτεας ως "πόλης των 44 εκκλησιών" συνδέεται τόσο με τη θρησκευτική ευλάβεια όσο και με τη στρατηγική της θέση. Με την πάροδο των αιώνων, κάθε οικισμός και κοινότητα επιδίωξε να αποκτήσει τον δικό της χώρο λατρείας, δημιουργώντας μια πυκνότητα ιερών κτηρίων που δεν έχει προηγούμενο στην Ιταλία. Ορισμένες εκκλησίες φιλοξενούν βυζαντινές τοιχογραφίες, άλλες μπαρόκ έργα ή ξύλινους βωμούς, αποδεικνύοντας μια εκπληκτική καλλιτεχνική ποικιλομορφία για μια τόσο μικρή πόλη.
Το ενδιαφέρον είναι ότι πολλά από τα μικρότερα παρεκκλήσια δεν είναι πάντα προσβάσιμα, αλλά ανοίγουν μόνο για τις γιορτές των πολιούχων αγίων ή τις λιτανείες, που ακόμα ζωντανεύουν το τοπικό ημερολόγιο. Πρόκεται για μία ζωντανή κληρονομιά που συνεχίζει να διαμορφώνει τη ζωή της κοινότητας.
Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.