Κάθε ταξίδι για να δεις την αγαπημένη σου ομάδα στο εξωτερικό δεν ξεκινάει από τη μέρα που αναχωρείς για τον προορισμό σου. Όλα αρχίζουν λίγο πριν το σφύριγμα της λήξης του προηγούμενου αγώνα. Ο ενθουσιασμός του αποτελέσματος της ομάδας σου πάει για λίγο περίπατο και δίνει τη θέση του στο άγχος και την προσμονή. "Θα βρούμε εισιτήριο;", "Πώς θα φτάσουμε εκεί;", "Θα καταφέρουμε να είμαστε όλοι μαζί;" είναι μερικές από τις στιγμιαίες σκέψεις που τριγυρίζουν στο κεφάλι σου.
Τη μέρα του ταξιδιού έρχεται το βιαστικό και αγχωμένο μίνι πακετάρισμα στη βαλίτσα και η κλασική ερώτηση: "Μάνα, μήπως είδες το κασκόλ μου; Θέλω να το πάρω μαζί". Λίγο πριν κλείσεις την πόρτα του σπιτιού θα ακούσεις "Καλό ταξίδι", "Να στείλεις όταν φτάσεις, παιδί μου" και "Να είσαι γουρλής να μας φέρεις το μεγάλο διπλό". Πράγματα που τα έχεις ακούσει να στα λένε, τα έχεις πει πολλές φορές και εσύ ο ίδιος· φαίνονται όλα δεδομένα, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου.
Το οπαδικό κίνημα, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο, έχει κατηγορηθεί για μια σειρά από πράγματα. Πολλοί αναφέρουν πως είναι η κύρια αιτία της βίας στα γήπεδα ή ένας από τους λόγους της αυξημένης εγκληματικότητας στις πόλεις. Πολλές φορές ο ισχυρισμός έχει επιβεβαιωθεί. Όμως οι οπαδοί είναι και ένας τρόπος να μην αισθάνεσαι μόνος.
Σε εποχές δύσκολες και περίεργες. Σε μέρες παράξενες, με προβλήματα οικονομικά, κρίση αξιών και κοινωνική απομόνωση, το οπαδικό κίνημα αγκαλιάζει ανθρώπους που δεν γνωρίζονται μεταξύ τους, αλλά τους ενώνει η ατελείωτη και ανιδιοτελής αγάπη για την ομάδα. Μια αγάπη που ξεκινάει από τον παππού, πηγαίνει στον πατέρα και εκείνος, με ευλάβεια, σου εξιστορεί γι’ αυτήν, σεβόμενος τη φυσική ροή των πραγμάτων.
Πολλές φορές η αγάπη σου και η τρέλα για την ομάδα θα σε φέρει να πρέπει να απολογείσαι στους γύρω σου. Σε συγγενείς, στις σχέσεις ή άλλους φίλους σου. "Πάλι θα τρέχεις στα γήπεδα" έχεις ακούσει να σου λένε πολλές φορές. Εσύ όμως ζεις για ένα ακόμα ταξίδι για την ομάδα, για την αγάπη που δεν σε νοιάζει να πάρεις πίσω, με τα αδέρφια σου, για να δείτε τους ήρωες της Κυριακής σας και κάθε Κυριακής σας.
Ζεις για εκείνα τα πειράγματα, τα τσιγάρα, τις ιστορίες όσο ταξιδεύετε και έτσι σας κάνει να ξεχνιέστε για λίγο από το άγχος της έκβασης του αγώνα.
Έτσι ξεκίνησαν και στις 27/1 μια παρέα οπαδών του ΠΑΟΚ, για να βρεθούν στη Λυών και να δουν από κοντά τον αγαπημένο τους Δικέφαλο του Βορρά. Παιδιά από 28 έως 30 ετών, με βαλίτσες γεμάτες ελπίδες ότι θα είναι το γούρι και στην επιστροφή θα έχουν χωρέσει στις αποσκευές και ένα μεγάλο διπλό πρόκρισης της ομάδας. Πολλές φορές, όμως, όσα φέρνει μια στιγμή δεν τα φέρνει ένας ολόκληρος χρόνος. Σε έναν καταραμένο δρόμο της Ρουμανίας, το βανάκι τους προσέκρουσε σε ένα φορτηγό στο αντίθετο ρεύμα και όλη αυτή η χαρά, η προσμονή, τα γέλια μετατράπηκαν σε αίμα, συντρίμμια και πόνο.
Το μόνο που ήθελαν ήταν να βρίσκονται με τα αδέρφια τους στην κερκίδα της Λυών και να τραγουδήσουν για την ομάδα τους, τη μεγάλη τους αγάπη, την ΠΑΟΚΑΡΑ τους. Ήθελαν να δώσουν ώθηση τους παιχταράδες τους, εκείνους που "γεμίζουν" τις μέρες τους, ακόμα κι αν εκείνοι δεν ήξεραν καν τα ονόματά τους. Να πανηγυρίσουν έξαλλα στη νίκη, να πάρουν τους πατεράδες τους να ακούσουν τα συνθήματα από τον καναπέ του σπιτιού και αν χάσουν να το δεχτούν με σεβασμό και στωικά γιατί "Τα παλικάρια μας πάλεψαν". Για την ΠΑΟΚΑΡΑ.
Για εκείνα τα τέσσερα γράμματα, τα οποία στιγμάτισαν τις ζωές τους. Τα παιδιά αυτά ήθελαν άλλα πράγματα αλλά άθελά τους ένωσαν όλους τους οπαδούς της χώρας, ανεξαρτήτως χρώματος και ομάδας, οι οποίοι με σιωπή παρακολουθούν τις εξελίξεις.
"Όσοι φύγαμε, τόσοι να γυρίσουμε" λένε πολλές φορές οι οπαδοί σε τέτοια ταξίδια και ακούγεται κλισέ, όμως είναι τόσο σημαντικό να το θυμόμαστε. Γιατί τίποτα δεν είναι δεδομένο. Ούτε μια αγκαλιά, ένα φαγητό, ένα κρύο αστείο, μια γκολάρα του αγαπημένου μας παιχταρά την Κυριακή.