Υπάρχουν ποδοσφαιριστές που περνούν από μια ομάδα. Και υπάρχουν κι εκείνοι που αφήνουν αποτύπωμα. Ο Γιώργος Καραγκούνης ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Και αυτό φάνηκε με τον πιο ηχηρό τρόπο στο πρόσφατο πέρασμά του από το ιστορικό Craven Cottage.
Το παλιό, αγγλικό γήπεδο στις όχθες του Τάμεση δεν είναι από εκείνα που εντυπωσιάζουν με μέγεθος. Εντυπωσιάζουν με μνήμη. Και οι μνήμες που έχουν οι φίλοι της Fulham από τον Έλληνα μέσο είναι δυνατές. Σκληρές μονομαχίες, ασταμάτητο τρέξιμο, ηγετική παρουσία, εκείνο το χαρακτηριστικό πάθος που έκανε κάθε φανέλα να βαραίνει διαφορετικά πάνω του.
Η επιστροφή του στο γήπεδο της παλιάς του ομάδας δεν ήταν μια τυπική εμφάνιση πρώην παίκτη. Ήταν μια στιγμή αναγνώρισης. Πριν από την έναρξη της αναμέτρησης της Φούλαμ απέναντι στην Tottenham Hotspur F.C. για την Premier League, ο Καραγκούνης βγήκε στον αγωνιστικό χώρο. Φορώντας κασκόλ της ομάδας, με εκείνο το γνώριμο βλέμμα που ισορροπεί ανάμεσα στη συγκέντρωση και τη συγκίνηση, χαιρέτησε τις εξέδρες. Και ήταν τότε, που το Craven Cottage σηκώθηκε στο πόδι.
Το χειροκρότημα δεν ήταν ευγενικό. Ήταν αυθόρμητο. Ήταν δυνατό. Ήταν η αποθέωση ενός παίκτη που μπορεί να μην έμεινε χρόνια πολλά, αλλά έδωσε τα πάντα. Οι φίλαθλοι αναγνώρισαν σε εκείνον κάτι που στο αγγλικό ποδόσφαιρο εκτιμάται βαθιά. Την αυθεντικότητα του.
Τη διετία 2012-2014, σε μια δύσκολη περίοδο για τον σύλλογο, ο Έλληνας χαφ αποτέλεσε σημείο αναφοράς. Με προσωπικότητα αποδυτηρίων, με ενέργεια που δεν άδειαζε, με εκείνη τη φλόγα που τον ακολουθούσε από τα ελληνικά γήπεδα μέχρι τις μεγάλες ευρωπαϊκές σκηνές. Οι Άγγλοι εκτιμούν τους εργάτες του ποδοσφαίρου. Και ο Καραγκούνης ήταν ακριβώς αυτό, εργάτης με ψυχή αρχηγού.
Η εικόνα του να στέκεται ξανά στο χορτάρι του Cottage είχε κάτι συμβολικό. Ήταν υπενθύμιση ότι ο σεβασμός στο ποδόσφαιρο δεν αγοράζεται.
Σε μια εποχή που οι μεταγραφές μοιάζουν με χρηματιστηριακές πράξεις και οι σχέσεις παικτών–ομάδων συχνά έχουν ημερομηνία λήξης, τέτοιες στιγμές θυμίζουν γιατί το ποδόσφαιρο παραμένει βαθιά ανθρώπινο. Η αποθέωση του Καραγκούνη δεν ήταν για τα στατιστικά του. Ήταν για τη στάση του.
Και αυτό, τελικά, είναι η μεγαλύτερη νίκη.
Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.