Τι δεν έχουμε ακούσει φέτος για την Άρσεναλ και το ποδοσφαιρικό στυλ που εφαρμόζει ο Μικέλ Αρτέτα; "Βαρετή", "μονότονη", "μόνο άμυνα", "HaramBall" είναι μερικοί μόνο από τους χαρακτηρισμούς που ακούστηκαν για τους Κανονιέρηδες. Η Άρσεναλ, όμως, άφησε πίσω όσα λέγονταν όλη τη σεζόν και, με μια μοναδική παράσταση στο Emirates, προκρίθηκε στον τελικό του Champions League απέναντι στην Ατλέτικο Μαδρίτης του "Τσόλο" Σιμεόνε.
Η Άρσεναλ ξανά στον τελικό μετά από 20 χρόνια
Πράγματα που για πολλούς μοιάζουν εύκολα, στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου. Η Άρσεναλ χρειάστηκε 20 χρόνια για να επιστρέψει σε τελικό Champions League. Η τελευταία φορά ήταν το 2006 απέναντι στην υπερηχητική Μπαρτσελόνα του Ροναλντίνιο, όταν οι Λονδρέζοι, παίζοντας με δέκα παίκτες, δεν κατάφεραν να προστατεύσουν το προβάδισμά τους και λύγισαν.
Προσπάθησαν πολλές φορές από τότε. Με ακριβά μπάτζετ, μεγάλα ονόματα, νεαρούς ελπιδοφόρους ποδοσφαιριστές και διαφορετικά πρότζεκτ, χωρίς όμως επιτυχία. Το πέτυχαν τελικά με τον Μικέλ Αρτέτα, σε ένα γήπεδο που έβραζε. Το παιχνίδι ξεκίνησε νευρικά και για τις δύο ομάδες και ήταν λογικό να οδηγηθεί σε ένα χαοτικό φινάλε. Νεύρα, ένταση, τρεξίματα και καμία διάθεση για υπομονετικό ποδόσφαιρο. Ο Αρτέτα είναι γνωστός ως προπονητής που θέλει απόλυτο έλεγχο, όμως ακόμη κι εκείνος παραδόθηκε στα συναισθήματα στο φινάλε.
Η λογική έλεγε πως η Άρσεναλ θα οπισθοχωρούσε για να προστατεύσει το προβάδισμα που της έδωσε ο Μπουκάγιο Σάκα. Αυτή τη φορά, όμως, ο Αρτέτα σκέφτηκε διαφορετικά. Ίσως να μην ήταν σοφό να δώσει χώρο σε μια τόσο έμπειρη και σκληροτράχηλη ομάδα. Με πολιορκητικό κριό τον Βίκτορ Γιόκερες, η Άρσεναλ συνέχισε να πιέζει και να επιτίθεται με δύναμη σε κάθε φάση. Και πολλές φορές αυτό το ποδοσφαιρικό παράλογο είναι ό,τι πιο όμορφο μπορεί να υπάρξει.
Το τελευταίο σφύριγμα βρήκε τους παίκτες να πανηγυρίζουν αγκαλιά με τον κόσμο. Μόνο όσοι ακολουθούν πραγματικά αυτή την ομάδα μπορούν να καταλάβουν όλα τα στάδια που πέρασε η Άρσεναλ μέχρι να φτάσει ξανά εδώ. Πλέον, οι φίλοι της θα τη δουν στον τελικό της Βουδαπέστης — ένα συγκλονιστικό επίτευγμα για κάθε σύλλογο.
Το κατόρθωμα γίνεται ακόμη μεγαλύτερο αν αναλογιστεί κανείς πως η Άρσεναλ συνεχίζει να παίζει στα κόκκινα και στη μάχη για την Premier League. Οι υπόλοιπες ομάδες της διοργάνωσης είτε έχουν ήδη κατακτήσει τους εγχώριους τίτλους είτε βρίσκονται εκτός στόχων, άρα δεν αντιμετωπίζουν την ίδια απαιτητική καθημερινότητα. Για να αντέξεις σε τέτοιες συνθήκες, χρειάζεσαι και τους κατάλληλους παίκτες.
Ο Νταβίντ Ράγια είναι σταθερός σε όλη τη διάρκεια της σεζόν. Στην άμυνα, ο Σαλίμπα με τον Γκάμπριελ συνθέτουν ένα εξαιρετικό δίδυμο. Ο Ντέκλαν Ράις παίζει σαν πραγματικός ηγέτης και συνδυάζει την εμπειρία του με τη φρεσκάδα του Μάιλς Λιούις-Σκέλι. Ο Τροσάρ έκανε μία γεμάτη εμφάνιση και ο Σάκα, που έχει ακούσει τόσα πολλά, λύτρωσε τόσο τον εαυτό του όσο και την ομάδα του. Και μπροστά τους, ο άνθρωπος που θέλεις δίπλα σου σε κάθε μάχη: ο Βίκτορ Γιόκερες.
Για την Άρσεναλ, η πρόκριση στον τελικό της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης αποτελεί επιβεβαίωση πως κάτι κάνει σωστά τα τελευταία χρόνια. "Θέλουμε ο σύλλογός μας να διεκδικεί σταθερά τίτλους και πηγαίνουμε προς αυτή την κατεύθυνση", δήλωσε ο Αρτέτα μετά το τέλος του ημιτελικού.
Η πρόοδος της ομάδας με τον Ισπανό τεχνικό στον πάγκο είναι εντυπωσιακή. Πριν από τέσσερα χρόνια η Άρσεναλ δεν αγωνιζόταν καν στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Έπειτα ήρθε το Europa League, η επιστροφή στο Champions League και τώρα ένας τελικός. Μια ξεκάθαρη επιβεβαίωση πως το κλαμπ έχει αλλάξει επίπεδο.
Από το 2006 και μετά, η σχέση της Άρσεναλ με τη διοργάνωση έμοιαζε στοιχειωμένη. Έφτανε συχνά κοντά, αλλά ποτέ αρκετά ψηλά ώστε να αισθανθεί πραγματικά ολοκληρωμένη.
Τώρα απομένει μόνο ένα βήμα για να γραφτεί ιστορία για τους Κανονιέρηδες.
Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.