Το Champions League είναι μία από τις πιο απαιτητικές ποδοσφαιρικές διοργανώσεις. Πολλές φορές μια πρόκριση κρίνεται στις λεπτομέρειες, ενώ άλλες η μία ομάδα δείχνει ξεκάθαρα ανώτερη από την άλλη. Η Παρί Σεν Ζερμέν απέναντι στη Μπάγερν Μονάχου, σε αυτά τα 180 λεπτά, έμοιαζε καλύτερη, πιο ώριμη και πιο έτοιμη. Η ομάδα του Λουίς Ενρίκε τρομάζει την Ευρώπη εδώ και δύο χρόνια και πλέον βρίσκεται πολύ κοντά στη δεύτερη συνεχόμενη κατάκτηση του Champions League.
Η Παρί Σεν Ζερμέν απέδειξε γιατί είναι φαβορί για το Champions League
Το πιο εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο το καταφέρνει. Στον πρώτο ημιτελικό παρουσίασε ένα επιθετικό ποδόσφαιρο υψηλότατου επιπέδου, που σε αρκετά σημεία έμοιαζε σχεδόν ανεξέλεγκτο. Στη ρεβάνς, όμως, εμφάνισε ένα τελείως διαφορετικό πρόσωπο: πιο ώριμο, πιο συμπαγές, οργανωμένο και απόλυτα προσαρμοσμένο στις απαιτήσεις μιας τόσο μεγάλης αναμέτρησης. Αυτό είναι ίσως και το στοιχείο που φοβίζει περισσότερο τους αντιπάλους της. Η Παρί του Λουίς Ενρίκε μπορεί να κερδίσει με πολλούς διαφορετικούς τρόπους.
Ο Ισπανός τεχνικός παρέδωσε δύο υψηλού επιπέδου τακτικές παραστάσεις απέναντι σε έναν μόνο εύκολο αντίπαλο δεν μπορείς να χαρακτηρίσεις. Η Μπάγερν του Βίνσεντ Κομπανί διαθέτει την ποιότητα να πιέσει ασφυκτικά οποιαδήποτε ομάδα στην Ευρώπη. Παρ’ όλα αυτά, η Παρί έκλεισε σωστά τους χώρους, περιόρισε τις συνεργασίες των Βαυαρών και κράτησε σε χαμηλή απόδοση τους πιο επικίνδυνους ποδοσφαιριστές τους.
Αρκεί μια ματιά στα στατιστικά της Μπάγερν για να γίνει κατανοητό. Ο Μάικλ Ολίζ έχασε 29 φορές την μπάλα στον ημιτελικό — ένα πραγματικά τεράστιο νούμερο για αυτό το επίπεδο, ειδικά όταν μιλάμε για τον πιο δημιουργικό παίκτη των Γερμανών. Το πρόβλημα δεν ήταν μόνο οι απώλειες κατοχής, καθώς η αμυντική λειτουργία της Παρί έμοιαζε με καλοδουλεμένη μηχανή. Το βασικότερο ήταν πως ο Ολίζ δεν είχε το καθαρό μυαλό να αναζητήσει διαφορετικές λύσεις στο παιχνίδι του.
Οι συνεχόμενες χαμένες μπάλες οδηγούσαν τους Γάλλους σε καταστάσεις transition, εκεί όπου αποδείχθηκαν εξαιρετικά επικίνδυνοι. Με αυτόν ακριβώς τον τρόπο σκόραραν και στο δεύτερο λεπτό της αναμέτρησης, σε μια φάση που ουσιαστικά καθόρισε και την υπόθεση πρόκριση.
Το διαρκές αμυντικό transition εξουθένωσε τους ποδοσφαιριστές του Κομπανί, οι οποίοι αναγκάζονταν συνεχώς να επιστρέφουν με sprint προς την άμυνά τους. Απέναντι σε παίκτες όπως ο Ντεμπελέ, ο Ντουέ και ο Κβαρατσχέλια, αυτό είναι ίσως το χειρότερο δυνατό σενάριο για οποιαδήποτε αμυντική γραμμή. Αν ο Μάνουελ Νόιερ δεν πραγματοποιούσε μια εξαιρετική εμφάνιση, η βραδιά πιθανότατα θα είχε εξελιχθεί πολύ πιο άσχημα για τη Μπάγερν.
Όσο περνούσαν τα λεπτά, τόσο οι Βαυαροί — αλλά και ο κόσμος τους στο γήπεδο — καταλάβαιναν πως απέναντί τους βρισκόταν μια ομάδα πιο έτοιμη, πιο ήρεμη και συνολικά ανώτερη. Η Παρί Σεν Ζερμέν, ακόμη και στις στιγμές που πιέστηκε, δεν έμοιασε ποτέ να χάνει τον έλεγχο ή να βγαίνει από τον ρυθμό της. Και στα δύο παιχνίδια αγωνίστηκε με αυτοπεποίθηση και ποδοσφαιρική ωριμότητα.
Αυτή είναι και η μεγαλύτερη επιτυχία του Λουίς Ενρίκε. Μια ομάδα που τα προηγούμενα χρόνια βασιζόταν σχεδόν αποκλειστικά στις ατομικές εμπνεύσεις των σταρ της και λύγιζε στα δύσκολα, μετατράπηκε από τον Ισπανό τεχνικό σε ένα πραγματικά ολοκληρωμένο σύνολο.
Πλέον απέχει μόλις ένα βήμα από κάτι που για τις περισσότερες ομάδες μοιάζει σχεδόν άπιαστο: την κατάκτηση δεύτερου συνεχόμενου Champions League.
Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.