Arne Slot: Όταν ένας ολόκληρος κόσμος παρακαλάει να φύγει ένας προπονητής

Υπάρχει μια στιγμή σε κάθε μεγάλη ποδοσφαιρική σχέση, όπου καταλαβαίνεις ότι το πράγμα δεν γυρίζει πίσω. Δεν χρειάζεται ανακοινώσεις, δεν χρειάζεται ούτε επίσημη κρίση. Το νιώθεις στον τρόπο που μουρμουρίζει η εξέδρα, στο πώς κοιτάζει ο κόσμος τον πάγκο, στη βαριά σιωπή μετά από ακόμη μία χαμένη βραδιά και, σίγουρα, στον τρόπο με τον οποίο γίνονται τα σχόλια στα social. Και κάπως έτσι μοιάζει σήμερα η σχέση της Λίβερπουλ με τον Arne Slot.

Να θυμηθούμε κάποια πράγματα. Εδώ δεν μιλάμε απλώς για μια κακή σεζόν. Οι μεγάλες ομάδες κάνουν κακές χρονιές. Συμβαίνει. Το θέμα είναι άλλο. Η Λίβερπουλ φέτος, εκτός από το να χάνει τα ματς, έμοιαζε να χάνει τον χαρακτήρα της. Και αυτό για έναν σύλλογο που έχτισε ολόκληρο τον μύθο του πάνω στην προσωπικότητα, είναι σχεδόν ασυγχώρητο.

Το αληθινό πρόβλημα της χρονιάς

Το ξαναλέω, το πιο ανησυχητικό δεν ήταν οι ήττες. Ήταν η αίσθηση ότι η ομάδα έμπαινε σε παιχνίδια χωρίς εκείνη τη γνωστή λύσσα της εποχής Klopp. Χωρίς το βλέμμα του θηρευτή. Πέρυσι έμοιαζε πρωταθλήτρια ακόμη κι όταν ζοριζόταν. Φέτος, πολλές φορές έδειξε μικρή. Σαν να περίμενε το λάθος και όταν μία ομάδα του Άνφιλντ αρχίζει να φοβάται την ίδια της την σκία, τότε κάτι έχει πάει πολύ στραβά.

Ο Slot πλήρωσε το μεγαλύτερο αμάρτημα που μπορεί να πληρώσει προπονητής μετά από εποχή-μύθο. Προσπάθησε να αλλάξει τη διάθεση μιας ομάδας πριν καταλάβει γιατί αυτή η διάθεση υπήρχε εξαρχής. Η Λίβερπουλ του Jürgen Klopp δεν ήταν μόνο τακτική. Ήταν ένστικτο, τρέλα, ένταση, σχεδόν θρησκεία. Ο κόσμος δεν ερωτεύτηκε pressing και overlaps. Ερωτεύτηκε μια ομάδα που έπαιζε σαν να της χρωστούσε κάτι το ποδόσφαιρο.

Και ξαφνικά εμφανίστηκε μια εκδοχή της Λίβερπουλ πιο "μαζεμένη”, πιο προβλέψιμη, πιο άδεια. Μια ομάδα που αντί να τρομάζει αντιπάλους, έμοιαζε να ψάχνει η ίδια αυτοπεποίθηση.

Τα μεταγραφικά λάθη απλώς έκαναν την κατάσταση πιο γυμνή. Η ομάδα φώναζε ότι χρειάζεται φρεσκάδα, ταχύτητα, προσωπικότητα. Αντί γι’ αυτό, έδειχνε συχνά μπερδεμένη. Παίκτες χωρίς ξεκάθαρο ρόλο, γραμμές που δεν έδεναν μεταξύ τους, μια άμυνα που κάθε εβδομάδα έμοιαζε ένα δευτερόλεπτο πιο αργή. Κόστισε η αποχώρηση του Diaz που ποτέ δεν τον αναπλήρωσε ο Gakpo, κόστισε η μεταγραφή του Kerkez που δεν έδειξε τον χαρακτήρα που περιμέναμε, ενώ o δανεισμός του Eliott στην Aston Villa ήταν τελικά μια κίνηση που κόστισε. Πολλοί τραυματισμοί, ένας Szoboslai που έπαιζε όλη τη χρονιά μόνος του και, φυσικά, γκρίνια στα αποδυτήρια.

Τα πρόσωπα και τα αποδυτήρια

Γιατί μετά παίζουν ρόλο τα πρόσωπα. Πάντα τα πρόσωπα. Ο Mohamed Salah έμοιαζε πολλές φορές σαν άνθρωπος που δεν πίστευε πραγματικά στο project του Slot. Κι όταν ο μεγαλύτερος σταρ της ομάδας δείχνει ξένος μέσα στο ίδιο του το σπίτι, τότε η ρωγμή δεν είναι πια αγωνιστική. Είναι οργανική. Όλα όσα έγιναν στα αποδυτήρια και ο σύλλογος προσπάθησε να το περάσει ως κάτι λήξαν, όχι μόνο δεν είναι αλλά άφησε και το στίγμα του.

Και η ιστορία με τον Andrew Robertson μοιάζει ακόμη πιο συμβολική. Γιατί ο Robbo δεν ήταν απλώς ένας καλός αριστερός μπακ. Ήταν πρόσωπο της εποχής Klopp. H αποχώρησή του κατεβάζει οριστικά τα ρολά μιας ολόκληρης εποχής.

Αυτό όμως που κάνει πραγματικά δύσκολη τη θέση του Slot είναι κάτι άλλο. Ο κόσμος δεν δείχνει πια θυμό. Δείχνει εξάντληση. Και όταν μια εξέδρα φτάνει στο σημείο να παρακαλά να φύγει ένας προπονητής, τότε δεν ψάχνει απλώς αλλαγή. Ψάχνει ελπίδα. Θέλει να νιώσει ξανά ότι η ομάδα της έχει παλμό και ένταση, ένα λόγο ύπαρξης.

Οι μεγάλοι σύλλογοι δεν πεθαίνουν από αποτυχίες. Πεθαίνουν από αδιαφορία. Από εκείνο το επικίνδυνο συναίσθημα όπου ο κόσμος σταματά να πιστεύει ότι κάτι μεγάλο βρίσκεται στη γωνία. Κι αυτή τη στιγμή, το πιο βαρύ πράγμα για τον Slot δεν είναι οι χαμένοι βαθμοί. Είναι ότι στο Άνφιλντ ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι κοιτάζουν τον πάγκο και νιώθουν πως βλέπουν έναν προπονητή που δεν κατάφερε ποτέ να γίνει πραγματικά κομμάτι της ιστορίας της Λίβερπουλ.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr