Κάποια στιγμή, σε μια μεγάλη διοργάνωση, η κάμερα θα περάσει πάνω από τους παίκτες της Πορτογαλίας την ώρα του εθνικού ύμνου και θα ψάξουμε μηχανικά τον Κριστιάνο Ρονάλντο. Τότε μάλλον θα καταλάβουμε καλύτερα τι σημαίνει η αποχώρησή του. Τώρα έχουμε ακόμη πρόχειρα τα επιχειρήματα για την ηλικία του, τις αντιδράσεις του, το αν έπρεπε να παίζει βασικός. Όταν όμως αρχίσουν τα παιχνίδια χωρίς εκείνον, η συζήτηση θα αποκτήσει διαφορετικό βάρος.
Ο Ρονάλντο αποχαιρετά την εθνική με 234 συμμετοχές και 146 γκολ, περισσότερα από οποιονδήποτε άλλον στο ανδρικό ποδόσφαιρο. Αριθμοί που έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ να διαβάζουμε δίπλα στο όνομά του, ώστε κινδυνεύουμε να τους θεωρούμε φυσιολογικούς. Δεν είναι. Πίσω τους υπάρχουν περισσότερες από δύο δεκαετίες παρουσίας, διαρκής πίεση και η απαίτηση να εμφανίζεται κάθε φορά έτοιμος να δικαιολογήσει όσα περίμενε μια ολόκληρη χώρα από εκείνον.
Η Πορτογαλία είχε ποδοσφαιρική ιστορία πολύ πριν εμφανιστεί ο πιτσιρικάς από τη Μαδέρα. Είχε τον Εουσέμπιο, τον Φίγκο, σπουδαίες ομάδες και μεγάλους παίκτες. Με τον Ρονάλντο, όμως, η παρουσία στις μεγάλες διοργανώσεις έγινε σταθερά και οι τίτλοι πραγματικότητα. Ένα Euro, δύο Nations League, παρουσία σε έξι διαδοχικά Μουντιάλ και ισάριθμα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα.
Προφανώς, τίποτα από αυτά δεν ανήκει αποκλειστικά σε έναν ποδοσφαιριστή. Η δική του επιρροή, ωστόσο, ξεπερνούσε τα γκολ: έδωσε σε μια γενιά την πεποίθηση ότι μπορούσε να διεκδικήσει τα πάντα.
Και όταν χρειαζόταν, έδινε και τα γκολ. Το χατ τρικ στη Σουηδία, στα μπαράζ του 2013, παραμένει υπόδειγμα ανάληψης ευθύνης όταν η πρόκριση κρέμεται από μια κλωστή. Το αντίστοιχο απέναντι στην Ισπανία το 2018 ήταν μια βραδιά που ήθελες απλώς να παρακολουθείς, ακόμη κι αν δεν τον συμπαθούσες. Στον τελικό του Euro 2016, πάλι, ο τραυματισμός τον έβγαλε νωρίς από το γήπεδο, αλλά η αγωνία του δίπλα στον πάγκο έγινε κομμάτι της ιστορίας εκείνης της κατάκτησης, μαζί με τον τρόπο που την οδήγησε ως τον τελικό.
Βεβαίως, ο CR7 δεν υπήρξε εύκολος. Η ανάγκη του να βρίσκεται στο επίκεντρο, η δυσφορία απέναντι στον πάγκο και η δυσκολία να αποδεχθεί έναν μικρότερο ρόλο επιβάρυναν τις τελευταίες εμφανίσεις του στην εθνική. Η αποχώρησή του από την αποστολή μετά τη μη χρησιμοποίησή του απέναντι στη Νορβηγία ήταν ένα άσχημο κύκνειο άσμα. Μπορείς να αναγνωρίζεις το μέγεθός του και ταυτόχρονα να λες ότι μια ομάδα δικαιούται να προχωρά σύμφωνα με τις ανάγκες της.
Υπάρχει, πάντως, μια αντίφαση εδώ. Η αδιαπραγμάτευτη πίστη ότι πρέπει να παίζει, να σκοράρει και να κρίνει τα πάντα συνδέεται με τη νοοτροπία που τον έφερε τόσο ψηλά. Αυτό δεν κάνει κάθε αντίδρασή του σωστή. Ίσως, όμως, εξηγεί γιατί ένας άνθρωπος που πέρασε τη ζωή του προσπαθώντας να ξεπεράσει κάθε όριο δυσκολεύεται τόσο να αναγνωρίσει τα δικά του. Η ίδια επιμονή που θαυμάζαμε στην ακμή του έγινε, με τα χρόνια, δυσκολότερη στη διαχείριση.
Ακόμη κι αυτή η περίοδος, άλλωστε, είχε 28 γκολ με την Πορτογαλία από το 2022 έως το 2026. Για πολλούς διεθνείς επιθετικούς, ένας τέτοιος απολογισμός θα αρκούσε για να χαρακτηρίσει ολόκληρη την καριέρα τους. Εκείνος κρίθηκε με βάση τον νεότερο εαυτό του, ένα μέτρο σύγκρισης σχεδόν αδύνατο να αντέξει κανείς. Η φθορά του ήταν πραγματική. Όπως πραγματική ήταν και η ικανότητά του να προσφέρει ακόμη στιγμές που δικαιολογούσαν την προσμονή.
Η αποχώρησή του δεν μας έκανε σοφότερους ως προς το ποιός είναι ο GOAT του ποδοσφαίρου. Η συζήτηση θα συνεχιστεί, με τα ίδια βίντεο, τις ίδιες συγκρίσεις και την ίδια αδυναμία συμφωνίας. Για το ευρωπαϊκό και το παγκόσμιο ποδόσφαιρο, όμως, κλείνει ένα τεράστιο κεφάλαιο των εθνικών ομάδων. Για εκατομμύρια παιδιά, το "7" της Πορτογαλίας ήταν η πρώτη τους επαφή με μια χώρα, έναν πανηγυρισμό και την επιθυμία να παίξουν μπάλα.
Ο Ρονάλντο συνεχίζει σε συλλογικό επίπεδο, αλλά αυτή η απουσία θα φανεί. Και όσο απομακρυνόμαστε από τις τελευταίες εντάσεις, τόσο περισσότερο χώρο θα καταλαμβάνουν όσα έκανε στο γήπεδο. Η γκρίνια και ο εγωισμός θα παραμείνουν μέρος της ιστορίας του, χωρίς να μπορούν να επισκιάσουν το σύνολό της. Δεν χρειάζεται να τον θεωρείς τον κορυφαίο όλων για να παραδεχθείς ότι θα σου λείψει πολύ.
