Η Παρί Σεν Ζερμέν ανήκει πλέον στην ελίτ. Όχι απλώς επειδή κατέκτησε ξανά το Champions League, αλλά επειδή το έκανε με τον τρόπο που συνήθως χαρακτηρίζει τις ομάδες που γράφουν εποχές: αντέχοντας, υποφέροντας, επιβιώνοντας και τελικά νικώντας εκεί όπου τα πάντα κρίνονται στην πιο σκληρή λεπτομέρεια του ποδοσφαίρου. Στα πέναλτι.
Champions League: Η Παρί Σεν Ζερμέν υπέταξε την Άρσεναλ και σήκωσε ξανά το τρόπαιο
Το 1-1 με την Άρσεναλ στη Βουδαπέστη και η νίκη με 4-3 στη διαδικασία των πέναλτι έδωσαν στην Παρί δεύτερο συνεχόμενο Champions League. Μετά το περσινό 5-0 απέναντι στην Ίντερ, η ομάδα του Λουίς Ενρίκε έγινε μόλις η δεύτερη στην εποχή του Champions League που καταφέρνει να υπερασπιστεί τον τίτλο της, μετά τη Ρεάλ Μαδρίτης. Είναι ένα επίτευγμα που αλλάζει το μέγεθος ενός συλλόγου. Η Παρί δεν κυνηγά πια την αναγνώριση. Την έχει.
Για την Άρσεναλ, όμως, η ιστορία γράφτηκε με τον πιο επώδυνο τρόπο. Έπειτα από μια σεζόν 63 αγώνων, την κατάκτηση της Premier League και μια σχεδόν τέλεια ευρωπαϊκή διαδρομή, όλα κρίθηκαν σε δύο χαμένες εκτελέσεις. Ο Έμπερετσι Έζε έστειλε το δικό του πέναλτι άουτ. Ο Γκάμπριελ, ένας από τους κορυφαίους παίκτες του τελικού, έστειλε τη δική του προσπάθεια πάνω από το δοκάρι. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, οι παίκτες της Παρί έτρεχαν προς τους οπαδούς τους και οι παίκτες της Άρσεναλ έμεναν ακίνητοι, παγιδευμένοι σε εκείνη τη σιωπή που μόνο ένας χαμένος τελικός μπορεί να δημιουργήσει.
Κι όμως, για μεγάλο κομμάτι της βραδιάς, η Άρσεναλ έδειχνε έτοιμη να ολοκληρώσει το δικό της παραμύθι. Μόλις στο έκτο λεπτό, μια γρήγορη μετάβαση έφερε τον Κάι Χάβερτς σε θέση εκτέλεσης και ο Γερμανός τελείωσε τη φάση με δύναμη, στέλνοντας την μπάλα ψηλά στα δίχτυα. Υπήρξαν διαμαρτυρίες για χέρι του Λεάντρο Τροσάρ στην αρχή της φάσης, όμως το γκολ μέτρησε. Λίγο αργότερα, η Παρί ζήτησε πέναλτι για χέρι του Μπουκάγιο Σάκα στην περιοχή, αλλά ούτε εκεί υπήρξε παρέμβαση.
Από εκεί και πέρα, ο τελικός πήρε μια μορφή που μάλλον βόλευε περισσότερο την Άρσεναλ. Η Παρί είχε την μπάλα, είχε τον έλεγχο, είχε την κατοχή. Η Άρσεναλ είχε το προβάδισμα, τη δομή και τον Γκάμπριελ. Ο Βραζιλιάνος στόπερ έκανε μια εμφάνιση σχεδόν παλιάς σχολής. Έβαζε το σώμα του παντού, διάβαζε κάθε κίνηση, έκοβε φάσεις που έμοιαζαν χαμένες πριν γίνουν πραγματικά επικίνδυνες. Ένα τάκλιν πάνω στον Ντεζιρέ Ντουέ και ακόμη ένα απέναντι στον Κβαρατσχέλια ήταν στιγμές υψηλής αμυντικής τέχνης. Δεν υπήρχε περιθώριο λάθους και δεν έκανε λάθος.
Μέχρι που η Παρί βρήκε τον τρόπο να επιστρέψει. Στο 65ο λεπτό, ο Κρίστιαν Μοσκέρα ανέτρεψε τον Κβαρατσχέλια στην περιοχή. Ο Ουσμάν Ντεμπελέ ανέλαβε την εκτέλεση και ισοφάρισε. Ήταν η στιγμή που άλλαξε το ψυχολογικό βάρος του τελικού. Η Άρσεναλ είχε αμυνθεί καλά, αλλά είχε αρχίσει να χάνει την ηρεμία της με την μπάλα. Η Παρί, πιο φρέσκια και πιο συνηθισμένη να διαχειρίζεται τέτοιες ευρωπαϊκές βραδιές, άρχισε να πιέζει περισσότερο.
Ο Μικέλ Αρτέτα αντέδρασε αμέσως. Έβγαλε τον Μοσκέρα, που κινδύνευε και με δεύτερη κίτρινη, και πέρασε τον Γιούριεν Τίμπερ. Ταυτόχρονα, αντικατέστησε τον Μάρτιν Όντεγκααρντ με τον Βίκτορ Γκιόκερες. Οι αλλαγές βοήθησαν την Άρσεναλ να ξαναβρεί ένα σημείο ισορροπίας. Το ερώτημα είναι αν ήρθαν λίγα λεπτά αργότερα απ’ όσο έπρεπε. Ο Μοσκέρα είχε σταθεί αξιοπρεπώς σε μια δύσκολη θέση, όμως η μονομαχία του με τον Κβαρατσχέλια έμοιαζε από την αρχή με κίνδυνο που κάποια στιγμή θα πλήρωνε η Άρσεναλ.
Στην παράταση ήρθε η μεγάλη διαμαρτυρία. Ο Νόνι Μαντουέκε μπήκε στην περιοχή, φάνηκε να περνά τον Νούνο Μέντες και έπεσε μετά από επαφή. Ο διαιτητής Ντάνιελ Ζίμπερτ έδειξε να συνεχιστεί το παιχνίδι και το VAR δεν τον κάλεσε να ξαναδεί τη φάση. Η Άρσεναλ θα επιμείνει ότι θα μπορούσε να έχει δοθεί πέναλτι. Η άλλη ανάγνωση λέει ότι ο Μαντουέκε κλειδώνει και εκείνος το χέρι του αμυντικού και ότι η επαφή δεν ήταν αρκετή για να ανατραπεί η απόφαση. Σε έναν τελικό, τέτοιες φάσεις μένουν. Όχι πάντα επειδή είναι ξεκάθαρες, αλλά επειδή είναι ακριβώς στο όριο.
Και μετά ήρθαν τα πέναλτι. Εκεί όπου το ποδόσφαιρο σταματά να είναι ομαδικό άθλημα και γίνεται μια μοναχική διαδρομή από τη σέντρα μέχρι την άσπρη βούλα. Ο Γκονσάλο Ράμος, ο Γκιόκερες και ο Ντουέ σκόραραν. Ο Έζε αστόχησε. Ο Νταβίντ Ράγια κράτησε ζωντανή την Άρσεναλ αποκρούοντας την εκτέλεση του Νούνο Μέντες. Ο Ντέκλαν Ράις ισοφάρισε. Ο Ασράφ Χακίμι και ο Γκάμπριελ Μαρτινέλι ευστόχησαν. Ο Λούκας Μπεράλντο έκανε το 4-3. Και τότε ο Γκάμπριελ πήρε την μπάλα.
Ήταν έκπληξη που εκτέλεσε εκείνος το πέμπτο πέναλτι. Όχι επειδή δεν είχε το θάρρος, αλλά επειδή υπήρχαν πιο αναμενόμενες επιλογές. Ο Αρτέτα εξήγησε μετά ότι ο Βραζιλιάνος ήθελε να το πάρει και ότι η ομάδα είχε προετοιμαστεί για αυτό το ενδεχόμενο. Η εκτέλεση, όμως, έφυγε ψηλά. Η Παρί είχε κερδίσει χωρίς ο τερματοφύλακάς της να αποκρούσει πέναλτι. Η Άρσεναλ είχε χάσει επειδή δύο δικές της εκτελέσεις δεν βρήκαν καν εστία.
Η εικόνα που έμεινε δεν ήταν μόνο ο πανηγυρισμός της Παρί. Ήταν και ο Μαρκίνιος που έτρεξε πρώτος να αγκαλιάσει τον Γκάμπριελ. Συμπαίκτες στην εθνική Βραζιλίας, αντίπαλοι για 120 λεπτά, άνθρωποι αμέσως μετά. Σε μια στιγμή που όλα γύρω του γκρεμίζονταν, ο Γκάμπριελ βρήκε πάνω του τον αρχηγό της ομάδας που μόλις τον είχε νικήσει. Ήταν μια μικρή, αληθινή πράξη ποδοσφαιρικής ευγένειας μέσα στο χάος.
Για την Παρί, αυτή η βραδιά είναι η επιβεβαίωση της εποχής της. Ο Λουίς Ενρίκε γίνεται ένας από τους ελάχιστους προπονητές με τρία Champions League και η ομάδα του δείχνει ότι δεν ήταν απλώς η πιο όμορφη ιστορία της περσινής σεζόν. Είναι πια σημείο αναφοράς. Δεν είναι η Παρί των διάσημων προσώπων χωρίς ισορροπία. Είναι μια πραγματική ομάδα, με ιδέα, με ρυθμό, με βάθος, με παίκτες που μοιάζουν φτιαγμένοι για την ένταση του σύγχρονου παιχνιδιού.
Για την Άρσεναλ, η ήττα δεν ακυρώνει τη σεζόν. Την πληγώνει. Την αφήνει με ένα κενό που δεν γεμίζει εύκολα, αλλά δεν την γυρίζει πίσω. Η ομάδα του Αρτέτα κατέκτησε το πρώτο της πρωτάθλημα μετά από 22 χρόνια, επέστρεψε σε τελικό Champions League για πρώτη φορά μετά το 2006 και έφτασε μια εκτέλεση μακριά από την κορυφή της Ευρώπης. Αυτό δεν είναι αποτυχία. Είναι το επόμενο μάθημα.
Ο Αρτέτα μίλησε μετά για πόνο, αλλά και για περηφάνια. Και αυτό είναι το μόνο λογικό συναίσθημα για μια ομάδα που έμαθε πρώτα να διεκδικεί, μετά να κερδίζει στην Αγγλία και τώρα πρέπει να μάθει πώς να τελειώνει τη δουλειά και στην Ευρώπη.
Η παρέλαση για την κατάκτηση της Premier League θα γίνει στο Ισλινγκτον. Οι οπαδοί θα χειροκροτήσουν. Οι παίκτες θα χαμογελάσουν. Όμως κάπου μέσα τους θα υπάρχει η Βουδαπέστη. Το πέναλτι του Έζε. Το πέναλτι του Γκάμπριελ. Η αίσθηση ότι το τρόπαιο ήταν τόσο κοντά.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο σημαντικό για την επόμενη μέρα της Άρσεναλ. Όχι να ξεχάσει τον πόνο, αλλά να τον χρησιμοποιήσει. Γιατί οι μεγάλες ομάδες δεν χτίζονται μόνο από τις νίκες τους. Χτίζονται και από τις βραδιές που τις διαλύουν, αρκεί να έχουν το κουράγιο να επιστρέψουν.
Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.