Το Μουντιάλ 2026 ξεκινάει με ένα… déjà vu, που λένε και οι άνθρωποι των γραμμάτων. Μεξικό και Νότια Αφρική κάνουν σέντρα στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Και αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει.
Το ίδιο ζευγάρι άνοιξε και το Μουντιάλ του 2010, το οποίο διοργάνωσε η Νότια Αφρική. Αξέχαστη θα μείνει η γκολάρα του Τσαμπαλάλα και ο ενθουσιασμός της Μπαφάνα Μπαφάνα, αλλά υπάρχει και κάτι άλλο που δεν μπορούμε με τίποτα να λησμονήσουμε.
Το Μουντιάλ 2026 ξεκινά όπως το 2010
Τα περισσότερα πράγματα που μένουν στην ιστορία του ποδοσφαίρου είναι όμορφα. Μια ωραία ντρίμπλα, ένα εντυπωσιακό γκολ, μια έξυπνη πάσα, μια έμπνευση από έναν παιχταρά. Το Μουντιάλ του 2010 έμεινε στην ιστορία για τις βουβουζέλες. Το μοναδικό πράγμα που έκανε όλο τον πλανήτη να σκεφτεί σοβαρά να δει Παγκόσμιο Κύπελλο στο mute.
Έλεγαν κάποιοι: "Μα τι ωραία ατμόσφαιρα". Αυτό το πράγμα δεν ήταν ποδοσφαιρική ατμόσφαιρα. Μετά από κάθε 90λεπτο ένιωθες ότι είχες δει το παιχνίδι δίπλα σε ένα μελίσσι.
Για τους Νοτιοαφρικανούς, η βουβουζέλα είναι μέρος της ποδοσφαιρικής τους κουλτούρας. Ένα τοπικό σύμβολο, ένας ήχος γιορτής, ένας τρόπος να γεμίσει το γήπεδο με ένταση. Και αυτό είναι απολύτως σεβαστό. Κάθε Μουντιάλ, καλώς ή κακώς, κουβαλά την ταυτότητα της χώρας που το φιλοξενεί.
Το πρόβλημα ξεκίνησε όταν οι βουβουζέλες δεν ήταν απλώς μέρος της ατμόσφαιρας. ΉΤΑΝ Η ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ.
Κάλυπταν τα πάντα. Τους σχολιαστές, τα συνθήματα, τις αντιδράσεις του κόσμου και τον φυσικό ήχο του παιχνιδιού. Δεν άκουγες πότε μια ομάδα πίεζε, πότε η εξέδρα αγωνιούσε, πότε το γήπεδο έπαιρνε φωτιά. Όλα πνίγονταν μέσα σε αυτό το ασταμάτητο βουητό.
Ήταν τόσο ενοχλητικό, που οι βουβουζέλες έγιναν γνωστές σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη και κατέληξαν βασικό θέμα της ποδοσφαιρικής συζήτησης. Οι τηλεθεατές παραπονιούνταν, οι broadcasters προσπαθούσαν να χαμηλώσουν τον ήχο, οι παίκτες έλεγαν ότι δυσκολεύονταν ακόμη και να επικοινωνήσουν στον αγωνιστικό χώρο. Οι βουβουζέλες, όμως, εκεί. Αμετακίνητες.
Κι όμως, 16 ολόκληρα χρόνια και τρία Μουντιάλ μετά, σχεδόν τις νοσταλγούμε. Όχι επειδή δεν ήταν ενοχλητικές. Ήταν, και μάλιστα πολύ. Είχαν όμως έναν τοπικό και κάπως ρομαντικό χαρακτήρα, κάτι που στα χρόνια του μάρκετινγκ και της παγκοσμιοποίησης έχει σχεδόν εξαφανιστεί από το ποδόσφαιρο. Δεν ήταν καμπάνια, ούτε διαφημιστικό κόλπο. Ήταν μια παράδοση που προϋπήρχε και κατέλαβε τον πλανήτη χωρίς να ζητήσει άδεια.
Το Μουντιάλ του 2026 ανήκει ξεκάθαρα στη νέα εποχή. Θα είναι το μεγαλύτερο, το πιο εμπορικό, με 48 ομάδες και τρεις διοργανώτριες χώρες. Θα έχει τεράστια γήπεδα, μεγάλες αγορές, άπειρο merch για να αγοράσεις, corporate λάμψη και μια FIFA που ξέρει να μετατρέπει τα πάντα σε χρήμα.
Γι’ αυτό και το ζευγάρι της πρεμιέρας λειτουργεί, άθελά του, σαν γέφυρα με το παρελθόν. Το 2010 ήταν η πρώτη φορά που το Παγκόσμιο Κύπελλο διοργανώθηκε στην Αφρική. Η έναρξη είχε συγκίνηση, συναίσθημα, ιστορία και τον ήχο της βουβουζέλας, που κανείς δεν ξέχασε. Το 2026, το ίδιο matchup ανοίγει ένα τελείως διαφορετικό τουρνουά, σε μια εποχή που το ποδόσφαιρο είναι πιο εμπορευματοποιημένο από ποτέ.
Και εκεί βρίσκεται ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο. Οι βουβουζέλες ήταν ενοχλητικές και, για πολλούς, ανυπόφορες. Παράλληλα όμως ήταν και αναγνωρίσιμες. Αν ακούσεις σήμερα αυτό το βουητό, ξέρεις αμέσως τι σου έρχεται στο μυαλό: Νότια Αφρική, Μπαφάνα Μπαφάνα, Τσαμπαλάλα, ήλιος, καλοκαίρι.
Δεν υπάρχουν πολλά Μουντιάλ με τόσο καθαρή ηχητική ταυτότητα. Συνήθως θυμόμαστε τραγούδια, συνθήματα, γκολ, φάσεις, αποκλεισμούς. Το 2010 το θυμόμαστε και από έναν ήχο. Έναν ήχο που τους περισσότερους μας ενοχλούσε, αλλά τελικά έγινε κομμάτι της ιστορίας της διοργάνωσης.
Γιατί τι είναι, στην τελική, το Παγκόσμιο Κύπελλο;
Η διοργάνωση που φτιάχνει τις πιο ωραίες ιστορίες. Ακόμη κι όταν αυτές ακούγονται σαν μελίσσι.
Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.