Υπάρχουν ποδοσφαιρικά ρεκόρ που χρειάζονται αριθμούς για να τα εξηγήσεις. Γκολ, συμμετοχές, τίτλοι, λεπτά, ασίστ. Και υπάρχουν και κάποια άλλα, πιο περίεργα, που μοιάζουν σαν να τα έγραψε κάποιος σε pub quiz μετά από τρίτη μπίρα. Το ρεκόρ του Ντέγιαν Στάνκοβιτς ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Ο Σέρβος χαφ είναι ο μοναδικός ποδοσφαιριστής στην ιστορία που αγωνίστηκε σε τρία διαφορετικά Μουντιάλ με τρία διαφορετικά ονόματα εθνικών ομάδων, χωρίς όμως να αλλάξει ποτέ πραγματικά εθνική. Το 1998 έπαιξε στο Μουντιάλ της Γαλλίας με τη Γιουγκοσλαβία. Το 2006 επέστρεψε στη μεγάλη διοργάνωση με τη Σερβία και Μαυροβούνιο. Το 2010 ήταν αρχηγός της Σερβίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Νότιας Αφρικής.
Τρεις διοργανώσεις. Τρία διαφορετικά ονόματα. Ο ίδιος παίκτης. Η ίδια ποδοσφαιρική ρίζα.
Το μοναδικό ρεκόρ του Ντέγιαν Στάνκοβιτς στα Μουντιάλ
Και αυτό είναι που κάνει την ιστορία του τόσο μοναδική. Ο Στάνκοβιτς δεν άλλαξε στρατόπεδο, δεν επέλεξε άλλη χώρα, δεν εκμεταλλεύτηκε κάποιον κανονισμό για να φορέσει διαφορετική φανέλα. Απλώς έζησε, μέσα στην καριέρα του, όλες τις πολιτικές και γεωγραφικές αλλαγές μιας περιοχής που άλλαξε πρόσωπο. Η χώρα γύρω του άλλαζε όνομα. Εκείνος συνέχιζε να παίζει μπάλα.
Γεννημένος στο Βελιγράδι το 1978, ο Στάνκοβιτς μεγάλωσε ποδοσφαιρικά στον Ερυθρό Αστέρα, εκεί όπου άρχισε να φαίνεται από πολύ νωρίς ότι δεν μιλάμε για έναν απλό χαφ. Είχε ένταση, δύναμη, τεχνική, σουτ, προσωπικότητα. Ήταν από εκείνους τους μέσους που μπορούσαν να κάνουν λίγο απ’ όλα και να τα κάνουν όλα με νεύρο. Δεν ήταν ο κλασικός "καλλιτέχνης" που θα χαϊδέψει την μπάλα. Ήταν περισσότερο ένας ποδοσφαιριστής που έμπαινε στο γήπεδο σαν να είχε προσωπικούς λογαριασμούς με όλους.
Η Ιταλία τον κατάλαβε γρήγορα. Πρώτα η Λάτσιο, όπου έγινε κομμάτι μιας τρομερής ομάδας στα τέλη των ’90s και στις αρχές των 00s. Μετά η Ίντερ, όπου έζησε τα πιο μεγάλα χρόνια της καριέρας του. Εκεί έγινε ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους χαφ της Serie A, ένας παίκτης που συνδύαζε βαλκανική τρέλα, τακτική πειθαρχία και ένα δεξί πόδι που μπορούσε να βάλει γκολ από το πουθενά.
Η κορυφή ήρθε το 2010, όταν η Ίντερ του Ζοσέ Μουρίνιο κατέκτησε το ιστορικό treble: πρωτάθλημα, Κύπελλο Ιταλίας και Champions League. Ο Στάνκοβιτς ήταν μέρος εκείνης της ομάδας που δεν έπαιζε πάντα το πιο ρομαντικό ποδόσφαιρο, αλλά είχε κάτι που ταίριαζε απόλυτα στον ίδιο: χαρακτήρα, σκληράδα και την αίσθηση ότι δεν λύγιζε εύκολα.
Παράλληλα, όμως, η διεθνής του καριέρα ήταν ένα μικρό μάθημα σύγχρονης ιστορίας. Το 1998, ως παίκτης της Γιουγκοσλαβίας, βρέθηκε σε ένα Μουντιάλ όπου ακόμη υπήρχε αυτή η ποδοσφαιρική ταυτότητα στα χαρτιά. Το 2006, η ίδια ποδοσφαιρική συνέχεια εμφανίστηκε ως Σερβία και Μαυροβούνιο. Και το 2010, μετά τη διάλυση αυτής της ένωσης, ο Στάνκοβιτς οδήγησε ως αρχηγός τη Σερβία στο πρώτο της Μουντιάλ ως ανεξάρτητη εθνική ομάδα.
Αν το σκεφτείς, είναι σχεδόν απίστευτο. Οι περισσότεροι παίκτες ονειρεύονται απλώς να παίξουν σε ένα Μουντιάλ. Ο Στάνκοβιτς έπαιξε σε τρία και κάθε φορά η χώρα του παρουσιαζόταν με άλλο όνομα. Όχι επειδή εκείνος άλλαξε. Επειδή άλλαξε ο χάρτης.
Και ίσως αυτό να κάνει το ρεκόρ του ακόμα πιο δυνατό. Δεν είναι ένα στατιστικό που μιλά μόνο για ποδόσφαιρο. Μιλά για τα Βαλκάνια, για τα σύνορα, για τις ταυτότητες, για το πώς ένας αθλητής μπορεί να κουβαλά πάνω του την ιστορία μιας ολόκληρης περιοχής χωρίς να το επιδιώκει.
Ο Ντέγιαν Στάνκοβιτς δεν ήταν απλώς ένας παικταράς που έπαιξε σε μεγάλες ομάδες και σήκωσε μεγάλους τίτλους. Ήταν ένας ποδοσφαιριστής που έζησε τρεις διαφορετικές εκδοχές της ίδιας εθνικής διαδρομής. Από τη Γιουγκοσλαβία στη Σερβία και Μαυροβούνιο και από εκεί στη Σερβία.
Τρία Μουντιάλ, τρεις φανέλες, μία ποδοσφαιρική ταυτότητα.
Και ένα ρεκόρ που δύσκολα θα ξαναδούμε.
Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.