Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή. Το Μουντιάλ δεν είναι απλώς ποδόσφαιρο. Αν ήταν απλώς ποδόσφαιρο, θα το βλέπαμε κάθε Κυριακή και θα τελείωνε εκεί η υπόθεση. Το Μουντιάλ είναι κάτι σαν φυσικό φαινόμενο. Σαν έκλειψη ηλίου. Σαν να περνάει ο κομήτης του Χάλεϊ. Σαν να ανακοινώνει το αγαπημένο σου brand ότι όλα είναι στο -50%, αλλά μόνο για έναν μήνα και μετά ξανά σε τέσσερα χρόνια.
Ε, κάπως έτσι νιώθει ένας άντρας όταν ξεκινά το Μουντιάλ. Γιατί η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι δεν βλέπουμε μόνο ποδόσφαιρο. Βλέπουμε αναμνήσεις. Θυμόμαστε το πρώτο Μουντιάλ που παρακολουθήσαμε με τον πατέρα μας. Εκείνο το γκολ που μας έκανε να πεταχτούν από τον καναπέ. Θυμόμαστε καλοκαίρια, φίλους, συζητήσεις και στιγμές που έχουν μείνει χαραγμένες στο μυαλό τους.
Το Μουντιάλ είναι η παιδική ηλικία των αντρών σε επανάληψη
Υπάρχει ένας λόγος που άντρες 25, 35, 45 ή 65 ετών συμπεριφέρονται σχεδόν το ίδιο όταν παίζει η ομάδα τους στο Μουντιάλ. Για λίγες εβδομάδες επιστρέφουν στο παιδί που ήταν κάποτε.
Γι’ αυτό θα μας δεις να φωνάζουν στην τηλεόραση λες και μας ακούει ο προπονητής. Γι’ αυτό θα πανηγυρίσουμε ένα γκολ απέναντι σε ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε προσωπικά και πιθανότατα δεν θα γνωρίσουμε ποτέ. Γι’ αυτό θα συζητάμε για μια φάση επί τρεις ημέρες σαν να πρόκειται για διεθνές διπλωματικό ζήτημα. Το αστείο είναι ότι και εμείς οι ίδιοι γνωρίζουμε πόσο παράλογο ακούγεται όλο αυτό. Αλλά δεν μας νοιάζει.
Γιατί το Μουντιάλ είναι μία από τις ελάχιστες αφορμές που έχουμε για να ενθουσιαστούμε χωρίς ενοχές. Να καθίσουμε με φίλους, να ανοίξουμε μια μπίρα, να σχολιάσουμε τα πάντα και να περάσουμε ώρες μιλώντας για κάτι που δεν έχει καμία πραγματική σημασία στην καθημερινότητά μας, αλλά τεράστια συναισθηματική αξία. Και αυτό είναι πολύ πιο σημαντικό απ’ όσο φαίνεται.
Σε λίγες εβδομάδες θα ξαναγίνουμε φυσιολογικοί
Αν λοιπόν τις επόμενες ημέρες ακούσεις προτάσεις όπως "δεν μπορούμε να πάμε για φαγητό στις εννιά γιατί παίζει η Βραζιλία" ή "ας το κανονίσουμε μετά τον αγώνα", μην το πάρετε προσωπικά. Δεν σημαίνει ότι αγαπάμε περισσότερο την Αργεντινή από εσάς.
Απλώς ζούμε μια περίοδο που για εμάς είναι ξεχωριστή. Άλλωστε, το καλό με το Μουντιάλ είναι ότι τελειώνει. Δεν είναι σαν το πρωτάθλημα που κρατάει σχεδόν όλο τον χρόνο. Δεν είναι μια συνήθεια χωρίς τέλος. Είναι μια μικρή, περιορισμένη γιορτή που εμφανίζεται για έναν μήνα και μετά εξαφανίζεται ξανά.
Και τότε ο άνθρωπος που σήμερα ψάχνει στατιστικά για την εθνική Ιαπωνίας θα επιστρέψει στην κανονικότητά του. Θα ξαναδεί τις σειρές που του πρότεινες, θα πάει για brunch χωρίς να κοιτάζει το κινητό του για αποτελέσματα και θα θυμηθεί ότι υπάρχουν και άλλες συζητήσεις πέρα από το αν η Γαλλία παίζει καλύτερα με τρεις ή τέσσερις αμυντικούς.
Μέχρι τότε, δείξτε λίγη κατανόηση. Γιατί το Μουντιάλ για έναν άντρα είναι κάτι σαν να κερδίζει το Τζόκερ, να βρίσκει τα πάντα στο αγαπημένο του κατάστημα με μισή τιμή και να ξαναγίνεται δέκα χρονών ταυτόχρονα.
Και αυτά τα πράγματα δεν συμβαίνουν κάθε μέρα. Συμβαίνουν μόνο κάθε τέσσερα χρόνια.