Υπάρχουν νίκες που προσθέτουν απλώς δύο βαθμούς στη βαθμολογία και υπάρχουν εκείνες που αλλάζουν ολόκληρη την αίσθηση γύρω από μια ομάδα. Το 108-106 της Ελλάδας απέναντι στην Ισπανία, έπειτα από 45 λεπτά μπάσκετ στο Telekom Center Athens, ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Όχι επειδή εξασφάλισε κάποια πρόκριση, αφού η Εθνική έχει ακόμη πολύ δρόμο μπροστά της μέχρι το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2027, αλλά γιατί ύστερα από τρεις συνεχόμενες ήττες απέδειξε ότι δεν έχει χάσει το σημαντικότερο: την ικανότητα να παίξει μεγάλο μπάσκετ όταν το παιχνίδι αποκτά πραγματικό βάρος.
Η ομάδα του Βασίλη Σπανούλη ανέβηκε στο 4-4, κράτησε ζωντανή την επαφή με την πρώτη τριάδα και απέφυγε μια ήττα που θα έκανε τη συνέχεια πολύ πιο δύσκολη. Για να συμβεί αυτό χρειάστηκε σχεδόν όλο το πακέτο: μεγάλα σουτ, άμυνα, λάθη, χαμένες διαφορές, δύο παίκτες σε βραδιά καριέρας και αρκετή ψυχραιμία για να αντέξει όταν η Ισπανία αρνήθηκε να παραδοθεί.
Η Ελλάδα δεν έκανε τέλειο παιχνίδι και αυτό κάνει τη νίκη πιο σημαντική
Το πρώτο πράγμα που πρέπει να ειπωθεί είναι ότι η Ελλάδα δεν κέρδισε επειδή όλα λειτούργησαν ιδανικά. Η Ισπανία είχε καλύτερο συνολικό ποσοστό εντός πεδιάς, κυριάρχησε στα ριμπάουντ με 46-31 και κατάφερε να επιστρέψει από το -12 στην τελευταία περίοδο. Κανονικά, αυτά είναι προβλήματα αρκετά μεγάλα ώστε να σου κοστίσουν ένα παιχνίδι τέτοιου επιπέδου.
Ο Σπανούλης όμως αποδέχθηκε ότι η Εθνική δεν μπορούσε να κερδίσει παντού. Με χαμηλότερα σχήματα και περισσότερα κορμιά στην περιφέρεια, θυσίασε ένα μέρος του μεγέθους για να κερδίσει πίεση στην μπάλα, ταχύτητα στις περιστροφές και περισσότερες ευκαιρίες στο ανοιχτό γήπεδο. Κάπως έτσι εξηγούνται και τα 22 λάθη της Ισπανίας, απέναντι στα μόλις 13 της Ελλάδας.
Η Εθνική δεν μπορούσε να γίνει μεγαλύτερη από τους Ισπανούς μέσα στη ρακέτα. Μπορούσε όμως να γίνει πιο επιθετική στις γραμμές πάσας, πιο γρήγορη στις αλλαγές και πιο επικίνδυνη όταν το παιχνίδι άνοιγε. Όταν κερδίζεις εννέα επιπλέον κατοχές από τη διαφορά των λαθών, μπορείς να επιβιώσεις ακόμη και σε μια βραδιά όπου η αντίπαλη front line έχει πάρει σχεδόν ό,τι υπάρχει στον αέρα.
Μήτογλου και Ντόρσεϊ μοίρασαν τη βραδιά
Καμία τακτική ιδέα δεν έχει ιδιαίτερη αξία αν στο τέλος κάποιος δεν βάλει την μπάλα στο καλάθι. Η Ελλάδα είχε δύο παίκτες που το έκαναν ξανά και ξανά.
Ο Ντίνος Μήτογλου ξεκίνησε με 5/5 τρίποντα, είχε ήδη 19 πόντους στο ημίχρονο και τελείωσε με 29 πόντους, 7 ριμπάουντ και 7/10 τρίποντα, σημειώνοντας career high με την Εθνική. Ήταν από εκείνες τις βραδιές όπου η άμυνα ξέρει τι έρχεται, αλλά δεν βρίσκει τρόπο να το σταματήσει.
Όταν ο Μήτογλου άρχισε να κουράζεται, εμφανίστηκε ο Τάιλερ Ντόρσεϊ. Άλλοι 29 πόντοι, πέντε τρίποντα, 10/10 βολές και μερικές από τις πιο σημαντικές κατοχές του δεύτερου ημιχρόνου και της παράτασης. Μαζί έβαλαν 58 από τους 108 πόντους της Ελλάδας και έφτασαν και οι δύο σε προσωπικό ρεκόρ με τη γαλανόλευκη την ίδια βραδιά.
Το ενδιαφέρον είναι ότι δεν σκόραραν με τον ίδιο τρόπο. Ο Μήτογλου τιμώρησε την Ισπανία ως ψηλός που άνοιγε το γήπεδο και τραβούσε την άμυνα έξω από τη ρακέτα, ενώ ο Ντόρσεϊ πήρε πάνω του τις κατοχές όταν το παιχνίδι άρχισε να γίνεται περισσότερο προσωπικό. Σαν να είχαν μοιράσει τη βραδιά στα δύο.
Ο Καλάθης έβαλε σειρά στο χάος
Μέσα στους 58 πόντους των δύο πρώτων σκόρερ υπάρχει κίνδυνος να χαθεί η παρουσία του Νικ Καλάθη. Στα 37 του, όμως, παραμένει ένας από τους ελάχιστους παίκτες αυτής της Εθνικής που μπορούν να πάρουν ένα παιχνίδι το οποίο κινδυνεύει να γίνει χαοτικό και να του δώσουν ξανά ρυθμό.
Οι 13 πόντοι και οι οκτώ ασίστ του δεν περιγράφουν όλη τη δουλειά. Ο Καλάθης έδωσε στην Ελλάδα τη δυνατότητα να αλλάζει ταχύτητα, να βρίσκει την έξτρα πάσα και να μη μετατρέψει τη βραδιά σε έναν διαγωνισμό προσωπικών ενεργειών των Μήτογλου και Ντόρσεϊ.
Γύρω τους υπήρχαν και μικρότερες φάσεις που τελικά έγιναν σημαντικές: οι άμυνες του Θανάση Αντετοκούνμπο, οι βολές του Λαρεντζάκη, οι στιγμές του Μπαζίνα, η επιμονή του Τολιόπουλου να μείνει μέσα στο παιχνίδι παρότι δεν είχε βρει ρυθμό. Αυτό ίσως ήταν και το πιο χρήσιμο στοιχείο για τον Σπανούλη: δεν χρειαζόταν όλοι να κάνουν πολλά, χρειαζόταν όλοι να κάνουν κάτι.
Η Ισπανία επέστρεψε και εκεί κρίθηκε πραγματικά η βραδιά
Θα ήταν πολύ πιο εύκολο να μιλάμε για μια μεγάλη ελληνική εμφάνιση αν το παιχνίδι είχε τελειώσει στο +12. Δεν τελείωσε έτσι.
Η Ισπανία ροκάνισε τη διαφορά στην τέταρτη περίοδο, έφτασε στο 84-83 και, με 6,6 δευτερόλεπτα να απομένουν, ο Χουάντσο Ερνανγκόμεθ βρέθηκε μόνος στην περιφέρεια και έβαλε το τρίποντο για το 86-86. Το ματς πήγε στην παράταση και μαζί του ήρθε ίσως η πιο δύσκολη ψυχολογικά στιγμή της βραδιάς.
Μια ομάδα που είχε ήδη τρεις συνεχόμενες ήττες θα μπορούσε εύκολα να αισθανθεί ότι μόλις έχασε την ευκαιρία της. Η Ελλάδα έκανε το αντίθετο. Έβαλε 22 πόντους στα πέντε λεπτά της παράτασης, έμεινε ψύχραιμη στη γραμμή των βολών και άντεξε μέχρι το τελευταίο άστοχο σουτ του Μπριθουέλα.
Αυτό ίσως είναι και το στοιχείο που δίνει στη νίκη μεγαλύτερη αξία. Η Ελλάδα δεν κέρδισε επειδή δεν έκανε λάθη, αλλά επειδή όταν τα έκανε είχε αρκετή καθαρότητα για να παίξει σωστά την επόμενη κατοχή.
Το να κερδίζεις ξανά την Ισπανία σημαίνει κάτι
Αυτή ήταν η δεύτερη συνεχόμενη ελληνική νίκη επί της Ισπανίας, μετά το EuroBasket του 2025. Μέχρι τότε η Εθνική είχε να νικήσει τη Ρόχα από το 2013 και, όσο κι αν δεν χρειάζεται να φορτώσουμε κάθε μεταξύ τους παιχνίδι με όλο το βάρος των προηγούμενων δύο δεκαετιών, υπάρχει κάτι σημαντικό στην αλλαγή αυτής της σχέσης.
Η Ελλάδα μοιάζει να μπαίνει ξανά απέναντι στην Ισπανία χωρίς εκείνη την αίσθηση ότι στο παρκέ βρίσκονται μαζί της όλες οι προηγούμενες ήττες. Η Ρόχα παραμένει μεγάλος αντίπαλος, αλλά δεν υπάρχει πλέον η ίδια ψυχολογική απόσταση. Και σε παιχνίδια που κρίνονται σε μία κατοχή, αυτό μόνο αμελητέο δεν είναι.
Η πρόκριση παραμένει δύσκολη αλλά υπάρχει ξανά δρόμος
Η βαθμολογία εξακολουθεί να είναι απαιτητική. Η Ουκρανία βρίσκεται στο 6-2, Ισπανία και Γεωργία στο 5-3, ενώ Ελλάδα, Πορτογαλία και Μαυροβούνιο ακολουθούν στο 4-4. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο προκρίνονται οι τρεις πρώτες ομάδες του ομίλου, επομένως τίποτα δεν έχει λυθεί και τα τέσσερα παιχνίδια που απομένουν δεν αφήνουν πολλά περιθώρια.
Η Ελλάδα θα υποδεχθεί τη Γεωργία στις 26 Νοεμβρίου και λίγες ημέρες αργότερα θα ταξιδέψει στην Ισπανία. Στη συνέχεια θα ακολουθήσει το εντός έδρας παιχνίδι με την Ουκρανία και η τελευταία αποστολή στη Γεωργία.
Δεν υπάρχει εύκολο ματς σε αυτή τη σειρά και δεν υπάρχει πλέον χώρος για πολλές χαμένες ευκαιρίες. Υπάρχει όμως κάτι που πριν από το 108-106 έμοιαζε να χάνεται: ένας δρόμος που μπορεί ακόμη να περπατηθεί.
Αυτή ήταν μια νίκη που η Ελλάδα είχε ανάγκη να νιώσει
Το πιο σημαντικό που πήρε η Εθνική απέναντι στην Ισπανία δεν χωρά απαραίτητα στη βαθμολογία. Ύστερα από τρεις ήττες, σε ένα γεμάτο γήπεδο και απέναντι σε έναν αντίπαλο που έχει αφήσει αρκετές πληγές στο ελληνικό μπάσκετ, προηγήθηκε, είδε το παιχνίδι να της γλιστρά από τα χέρια και χρειάστηκε να το κερδίσει ξανά από την αρχή στην παράταση.
Αυτές είναι οι νίκες που μπορούν να αλλάξουν μια προκριματική διαδρομή, όχι επειδή εγγυώνται όσα θα ακολουθήσουν, αλλά επειδή αλλάζουν τον τρόπο με τον οποίο μπαίνεις στο επόμενο παιχνίδι.
Η Ελλάδα δεν εξασφάλισε το Κατάρ και δεν έγινε ξαφνικά φαβορί για την πρόκριση. Μπορεί όμως να κοιτάζει ξανά προς το Παγκόσμιο Κύπελλο όχι με τη σκέψη του πότε μπορεί να τελειώσει το όνειρο, αλλά με το τι πρέπει να κάνει για να το κρατήσει ζωντανό.
Και μετά από τρεις συνεχόμενες ήττες, αυτή ήταν μια νίκη που η Ελλάδα είχε ανάγκη όχι μόνο να πάρει, αλλά και να νιώσει.
Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.
