Υπάρχει κάτι παράξενο με όσα κάνει αυτές τις ημέρες η Εθνική βόλεϊ γυναικών στο Μπρνο. Όχι μέσα στο γήπεδο, γιατί εκεί τα πράγματα είναι αρκετά ξεκάθαρα: η Ελλάδα νίκησε τη Γαλλία με 3-0, προκρίθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της στα προημιτελικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος και βρίσκεται πλέον επίσημα ανάμεσα στις οκτώ καλύτερες ομάδες της Ευρώπης.
Το παράξενο συμβαίνει μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Στην Ελλάδα, μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες που έχει πετύχει ποτέ το γυναικείο βόλεϊ μοιάζει να περνά πολύ πιο χαμηλά από όσο θα περίμενε κανείς. Δεν έχει χρειαστεί να σταματήσει η χώρα για να πανηγυρίσει, ούτε φυσικά να μετατραπεί ξαφνικά το βόλεϊ στο δημοφιλέστερο άθλημα. Θα περίμενε κανείς, όμως, να έχουμε καταλάβει λίγο περισσότερο τι ακριβώς συμβαίνει.
Εθνική βόλεϊ γυναικών: Ιστορική πρόκριση στους "8"
Γιατί εδώ δεν μιλάμε για μια συμπαθητική πορεία σε κάποιο δευτερεύον τουρνουά. Μιλάμε για την καλύτερη πορεία της Ελλάδας στην ιστορία του EuroVolley γυναικών.
Αυτή η πρόκριση δεν έπεσε από τον ουρανό
Η νίκη απέναντι στη Γαλλία ήταν η βραδιά που έβαλε την ιστορική σφραγίδα. Η διαδρομή μέχρι εκεί, όμως, είχε ήδη δείξει ότι αυτή η ομάδα δεν βρίσκεται τυχαία ανάμεσα στις κορυφαίες οκτώ.
Η Ελλάδα νίκησε την Ουκρανία, επικράτησε με 3-1 της Βουλγαρίας, πέρασε και το εμπόδιο της Αυστρίας και εξασφάλισε την παρουσία της στα νοκ άουτ πριν ολοκληρώσει τις υποχρεώσεις της στον όμιλο. Ακόμη και η ήττα με 3-0 από τη Σερβία δεν άλλαξε την εικόνα μιας ομάδας που είχε ήδη δείξει ότι μπορούσε να σταθεί απέναντι σε αντιπάλους με μεγαλύτερη παράδοση και μεγαλύτερες παραστάσεις.
Απέναντι στη Γαλλία, όμως, η Εθνική έκανε κάτι περισσότερο από το να κερδίσει. Κυριάρχησε. Τα σετ τελείωσαν 25-16, 25-18 και 25-20, σε έναν αγώνα διάρκειας μόλις 78 λεπτών, όπου η Ελλάδα σχεδόν ποτέ δεν έδωσε την αίσθηση ότι έχανε τον έλεγχο.
Η καλή υποδοχή επέτρεψε στην Ευαγγελία Τάνη να μοιράσει σωστά το παιχνίδι, το ελληνικό μπλοκ έκανε τη δουλειά του και όταν η Γαλλία προσπάθησε να επιστρέψει, η άμυνα άντεξε. Και στην άλλη πλευρά του φιλέ υπήρχε η Μάρθα Ανθούλη.
Η 22χρονη διαγώνια τελείωσε το ματς με 20 πόντους, 17/26 επιθέσεις, δύο μπλοκ και έναν άσο, έχοντας ποσοστό 65% στην επίθεση. Δεν ήταν απλώς η πρώτη σκόρερ. Ήταν το σημείο αναφοράς μιας Εθνικής που κάθε φορά που χρειαζόταν μια δύσκολη μπάλα, ήξερε πού μπορούσε να τη στείλει.
Η Μάρθα Ανθούλη είναι ένα πρόσωπο που αξίζει να γνωρίσει περισσότερος κόσμος
Κάθε τόσο ένα άθλημα χρειάζεται έναν αθλητή ή μια αθλήτρια που μπορεί να ξεπεράσει τα στενά όριά του. Όχι απαραίτητα επειδή θα γίνει ξαφνικά superstar, αλλά επειδή μπορεί να κάνει κάποιον που δεν παρακολουθεί βόλεϊ να σταματήσει για λίγο και να ρωτήσει: "Ποια είναι αυτή;".
Η Ανθούλη έχει αρχίσει να γίνεται ακριβώς αυτό το πρόσωπο.
Δεν χρειάζεται να τη βαφτίσουμε "Γκάλη του βόλεϊ" ή να της φορτώσουμε, στα 22 της, τον ρόλο της αθλήτριας που πρέπει μόνη της να αλλάξει τη μοίρα ενός ολόκληρου σπορ. Τέτοιες συγκρίσεις συνήθως περισσότερο βαραίνουν παρά βοηθούν.
Χρειάζεται απλώς να κοιτάξουμε τι κάνει.
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα είχε ήδη δείξει ότι μπορεί να αναλάβει μεγάλο επιθετικό βάρος και τώρα βρίσκεται ξανά στο κέντρο μιας ιστορικής πορείας. Απέναντι στη Γαλλία ήταν εκεί όταν η Ελλάδα χρειαζόταν την καθαρή επίθεση, αλλά η παρουσία της έχει αξία και για κάτι ακόμη: γύρω της υπάρχει μια γενιά πολύ νέων αθλητριών που αρχίζει να πιστεύει ότι μπορεί να σταθεί σε αυτό το επίπεδο.
Δεν χρειάζεται, λοιπόν, να κατασκευάσουμε έναν σταρ.
Χρειάζεται να προσέξουμε ότι ίσως ένας τέτοιος σταρ γεννιέται ήδη μπροστά μας.
Η στιγμή με την Μπακοδήμου είπε ίσως περισσότερα από το 3-0
Υπήρξε ένα σημείο στο παιχνίδι που εξηγεί ακόμη καλύτερα γιατί η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα στους "8".
Στο τέλος του δεύτερου σετ η Φαίη Μπακοδήμου τραυματίστηκε και αποχώρησε υποβασταζόμενη. Για μια ομάδα που βρίσκεται σε νοκ άουτ παιχνίδι Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, έχει μπροστά της μια ιστορική πρόκριση και βλέπει μία βασική της παίκτρια να φεύγει έτσι από το γήπεδο, το σοκ μπορεί πολύ εύκολα να αλλάξει ολόκληρη τη βραδιά.
Η Ελλάδα δεν διαλύθηκε.
Η 20χρονη Γωγώ Αγγελοπούλου μπήκε στο παιχνίδι και το τρίτο σετ έφτασε στο σημείο όπου η Γαλλία μείωσε από 20-15 σε 20-19. Εκεί ήταν που συνήθως αρχίζει να βαραίνει το χέρι, ειδικά όταν ξέρεις τι βρίσκεται στην άλλη άκρη αυτών των πέντε πόντων.
Η Αγγελοπούλου πήρε την αλλαγή για το 21-19 και στη συνέχεια πήγε στο σερβίς. Η Ελλάδα έτρεξε το σερί που ουσιαστικά καθάρισε την πρόκριση, πριν η Ανθούλη βάλει τον τελευταίο πόντο για το 25-20.
Αυτό είναι περισσότερο από "ψυχή".
Στον ελληνικό αθλητισμό χρησιμοποιούμε πολύ εύκολα αυτή τη λέξη όταν θέλουμε να εξηγήσουμε κάτι που ίσως εξηγείται πιο απλά. Εδώ υπήρχαν προετοιμασία, καθαροί ρόλοι και εμπιστοσύνη. Υπήρχε μια 20χρονη που μπήκε σε νοκ άουτ EuroVolley μετά τον τραυματισμό μιας συμπαίκτριάς της και δεν έπαιξε σαν να φοβάται μήπως κάνει λάθος.
Έπαιξε σαν να ανήκει εκεί.
Και αυτό λέει πολλά για τη δουλειά που έχει γίνει από τον Απόστολο Οικονόμου και ολόκληρη αυτή την ομάδα.
Το ελληνικό αθλητικό ενδιαφέρον εξακολουθεί να έχει δύο ταχύτητες
Κάπου εδώ βρίσκεται και μια συζήτηση που ξεπερνά τα τρία σετ απέναντι στη Γαλλία.
Στην Ελλάδα το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ έχουν φυσιολογικά το μεγαλύτερο κομμάτι της αθλητικής δημοσιότητας. Έχουν περισσότερο κόσμο, περισσότερα χρήματα, μεγαλύτερα brands, καθημερινή ειδησεογραφία και μια ολόκληρη βιομηχανία που δουλεύει γύρω τους.
Δεν είναι παράλογο.
Γίνεται όμως λίγο παράξενο όταν μια Εθνική ομάδα φτάνει για πρώτη φορά στην ιστορία της στις οκτώ καλύτερες της Ευρώπης και χρειάζεται σχεδόν να είσαι ήδη φίλος του βόλεϊ για να καταλάβεις ότι συμβαίνει κάτι μεγάλο.
Η Εθνική γυναικών δεν ζητά να ανοίξουν ξαφνικά όλα τα δελτία με βόλεϊ. Ούτε μια πρόκριση στα προημιτελικά μπορεί μόνη της να αλλάξει τη θέση του αθλήματος στην Ελλάδα.
Μπορεί όμως να ανοίξει μια πόρτα.
Μπορεί ένα κορίτσι που μέχρι χθες δεν γνώριζε την Ανθούλη, την Αγγελοπούλου ή την Τικμανίδου να τις δει και να θελήσει να δοκιμάσει βόλεϊ. Μπορεί ένας άνθρωπος που δεν είχε παρακολουθήσει ποτέ την Εθνική να βάλει την Τετάρτη το παιχνίδι με τη Σερβία. Μπορεί αυτή η ομάδα να αποκτήσει ένα κοινό που μέχρι σήμερα απλώς δεν ήξερε ότι άξιζε να την παρακολουθεί.
Και κάπως έτσι μεγαλώνουν τα αθλήματα.
Όχι σε μία νύχτα, αλλά με στιγμές που κάποιος πρέπει πρώτα να προσέξει.
Τώρα υπάρχει η Σερβία και αυτή τη φορά η Ελλάδα ξέρει τι την περιμένει
Στον προημιτελικό της Τετάρτης 2 Σεπτεμβρίου, η Ελλάδα θα βρει ξανά απέναντί της τη Σερβία, η οποία νίκησε με 3-1 την Κροατία στους "16". Είναι ένας αντίπαλος που η Εθνική γνωρίζει πολύ καλά, αφού οι Σέρβες είχαν επικρατήσει με 3-0 στη μεταξύ τους αναμέτρηση στη φάση των ομίλων.
Η Σερβία είναι φυσικά το φαβορί. Διαθέτει αθλήτριες με τεράστιες διεθνείς παραστάσεις και στο πρώτο παιχνίδι έδειξε στην Ελλάδα πόσο μικρό είναι το περιθώριο λάθους απέναντι σε ομάδα τέτοιου επιπέδου.
Αυτό όμως είναι πλέον το ωραίο της ιστορίας.
Η Ελλάδα δεν έχει φτάσει στον προημιτελικό για να αποδείξει ότι άξιζε να βρίσκεται στο EuroVolley. Αυτό το έχει ήδη κάνει. Τώρα έχει την ευκαιρία να παίξει απέναντι σε μία από τις μεγάλες δυνάμεις του ευρωπαϊκού βόλεϊ έχοντας πολύ λιγότερα να χάσει και πολύ περισσότερα να ανακαλύψει για τον ίδιο της τον εαυτό.
Μπορεί η πορεία να τελειώσει εκεί. Μπορεί και όχι.
Σε κάθε περίπτωση, κάτι σημαντικό έχει ήδη συμβεί.
Ίσως αυτή να είναι η αρχή και όχι το τέλος
Πριν από λίγο καιρό, η μεγάλη συζήτηση ήταν ότι η Ελλάδα επέστρεφε σε μεγάλες διοργανώσεις και προσπαθούσε να ξαναβρεί τη θέση της. Τώρα βρίσκεται για πρώτη φορά στους οκτώ της Ευρώπης.
Και το πιο αισιόδοξο κομμάτι είναι η ηλικία αρκετών από τις αθλήτριες που βρίσκονται στο κέντρο αυτής της πορείας. Η Μάρθα Ανθούλη είναι 22 ετών, η Γωγώ Αγγελοπούλου 20 και η Ελπίδα Τικμανίδου 18.
Αυτό δεν εγγυάται τίποτα. Στον αθλητισμό καμία καλή γενιά δεν εξελίσσεται αυτόματα σε μετάλλια και καμία μεγάλη πορεία δεν σημαίνει ότι η επόμενη θα είναι ακόμη καλύτερη.
Σημαίνει όμως ότι υπάρχει χρόνος.
Υπάρχει μια ομάδα που μεγαλώνει, αποκτά εμπειρίες και μόλις έμαθε πώς είναι να κερδίζεις ένα νοκ άουτ Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος με την ιστορία να σε περιμένει στην άλλη πλευρά του φιλέ.
Το βράδυ της Τετάρτης μπορεί να μάθουμε μέχρι πού μπορεί να φτάσει αυτή τη φορά. Το σημαντικό είναι να μην περιμένουμε να πάρει μετάλλιο για να αρχίσουμε να τη βλέπουμε.
Η Εθνική βόλεϊ γυναικών βρίσκεται ήδη στις οκτώ καλύτερες ομάδες της Ευρώπης. Ίσως είναι ώρα να το πάρουμε χαμπάρι.
Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.
