Ο Ρόμαν Γιάρεμτσουκ θα πάρει δικαιολογημένα τη φωτογραφία. Μπήκε στο 62', στο 84' βρήκε τη σέντρα του Ρέμο Φρόιλερ και με την κεφαλιά του έδωσε στον Ολυμπιακό το 2-1 απέναντι στη Γιαγκελόνια, μαζί και την πρώτη νίκη του Ιμανόλ Αλγκουαθίλ στον πάγκο. Ωραία ιστορία, ειδικά για έναν ποδοσφαιριστή που πριν από λίγους μήνες βρισκόταν στη Λυών και δεν ήταν καθόλου βέβαιο ότι θα ξανάπαιζε στον Πειραιά.
Αν μείνουμε όμως μόνο εκεί, χάνουμε σχεδόν ολόκληρο το παιχνίδι.
Ολυμπιακός: Τα πρώτα ίχνη της εποχής Αλγκουαθίλ
Ο Ολυμπιακός δεν κέρδισε στην πρεμιέρα της League Phase του Europa League επειδή ένας αναπληρωματικός φορ βρήκε μία κεφαλιά έξι λεπτά πριν από το τέλος. Κέρδισε επειδή μετά το 1-0 της Γιαγκελόνια πήρε σταδιακά τον έλεγχο του γηπέδου, έκλεισε τους Πολωνούς όλο και πιο βαθιά και στο δεύτερο ημίχρονο μετέτρεψε το παιχνίδι σε σχεδόν μόνιμη επίθεση προς μία εστία. Τα 26-4 στις τελικές, 19-4 στα σουτ μέσα από την περιοχή, 13-0 στα κόρνερ και 99-26 στις πάσες προς το τελευταίο τρίτο δεν είναι απλώς ωραία νούμερα για το match report. Περιγράφουν με αρκετή ακρίβεια τι συνέβη στο χορτάρι.
Και αυτό είναι πιθανότατα το πρώτο πραγματικά ενδιαφέρον δείγμα του Ολυμπιακού του Αλγκουαθίλ.
Η Γιαγκελόνια τού έδειξε πρώτα ακριβώς τι δεν πρέπει να κάνει
Ο Ολυμπιακός μπήκε καλύτερα, είχε την μπάλα και άρχισε να εγκαθίσταται στο αντίπαλο μισό. Στο 14' ο Ζότα Σίλβα απείλησε με κεφαλιά από κόρνερ του Τσικίνιο και δύο λεπτά αργότερα ο Σάλιακας δοκίμασε το πόδι του. Μέχρι εκεί όλα έμοιαζαν να πηγαίνουν προς τη λογική κατεύθυνση.
Μετά ήρθε η πρώτη σοβαρή προειδοποίηση.
Διαβάστε Επίσης
Στο 19' ο Πρέλετς σημάδεψε το δοκάρι και στην επαναφορά χρειάστηκε επέμβαση του Ορτέγκα. Ένα λεπτό αργότερα η Γιαγκελόνια βγήκε ξανά στην κόντρα, ο Κονσεϊσάο βρήκε τον Πρέλετς και ο Κάιεταν Σμιτ έκανε το 0-1. Δύο επιθέσεις σχεδόν κολλημένες μεταξύ τους ήταν αρκετές για να δείξουν το βασικό ρίσκο μιας ομάδας που θέλει να βάλει πολλούς ποδοσφαιριστές μπροστά από την μπάλα: αν η κατοχή χαθεί χωρίς σωστή κάλυψη πίσω της, ο αντίπαλος δεν χρειάζεται πολλές πάσες για να βρεθεί απέναντι στην άμυνα.
Αυτό δεν είναι πρόβλημα "κατοχής". Είναι πρόβλημα rest defence, δηλαδή του πώς είναι τοποθετημένη η ομάδα σου τη στιγμή που επιτίθεται ώστε να μπορεί να ελέγξει την πρώτη μετάβαση του αντιπάλου. Και είναι ένα από τα πράγματα που ο Αλγκουαθίλ θα πρέπει να δουλέψει περισσότερο όσο αλλάζει τη λογική μιας ομάδας που για χρόνια είχε μάθει να παίζει διαφορετικά.
Η κατοχή χωρίς καλή δομή πίσω από την μπάλα είναι απλώς πρόσκληση για αντεπίθεση. Δεν χρειάζεται να το κάνουμε πιο περίπλοκο.
Το 1-1 πριν από το ημίχρονο άλλαξε περισσότερο από το σκορ
Ο Ολυμπιακός χρειάστηκε λίγα λεπτά για να ξαναμπεί κανονικά στο παιχνίδι, αλλά δεν έχασε τη θέση του στο γήπεδο. Συνέχισε να σπρώχνει τη Γιαγκελόνια χαμηλά, να ψάχνει δεύτερες μπάλες γύρω από την περιοχή και να δημιουργεί επαναλαμβανόμενες επιθέσεις αντί να μετατρέπει το ματς σε βιαστικά γεμίσματα.
Στο 42' ο Ζέλσον Μαρτίνς έκλεψε ψηλά και έδωσε στον Αρμάντο Γκονσάλες, ο οποίος ανάγκασε τον Αμπράμοβιτς σε επέμβαση. Ένα λεπτό αργότερα ήρθε η ισοφάριση: κόρνερ του Τσικίνιο, κεφαλιά του Ζότα προς την περιοχή, νέα κεφαλιά του Ρέτσου, απόκρουση και ο Γκονσάλες από κοντά για το 1-1.
Δεν ήταν ακριβώς κάποιο positional-play ποίημα. Και ευτυχώς, γιατί το ποδόσφαιρο δεν χρειάζεται πάντα να είναι.
Ήταν όμως χαρακτηριστική φάση μιας ομάδας που είχε αρχίσει να κρατά τον αντίπαλο τόσο χαμηλά ώστε ακόμα και όταν η πρώτη ενέργεια δεν έβγαινε, υπήρχε επόμενος παίκτης για τη δεύτερη μπάλα. Αυτό είναι κατοχή που παράγει πίεση και όχι απλώς κατοχή που παράγει ποσοστά.
Το να πάει ο Ολυμπιακός στα αποδυτήρια στο 1-1 είχε μεγάλη σημασία. Δεν χρειαζόταν στο δεύτερο ημίχρονο να κυνηγά με πανικό και μπορούσε να συνεχίσει να σφίγγει το γήπεδο μέχρι να έρθει η επόμενη ευκαιρία.
Και ήρθαν πολλές.
Στο δεύτερο ημίχρονο η Γιαγκελόνια ουσιαστικά εξαφανίστηκε επιθετικά
Εδώ βρίσκεται το καλύτερο κομμάτι του αγώνα για τον Αλγκουαθίλ.
Η Γιαγκελόνια δεν έκανε ούτε μία τελική στο δεύτερο ημίχρονο, σύμφωνα με τα δεδομένα της Sofascore. Ο Ολυμπιακός τελείωσε το ματς με 58% κατοχή, 13 κόρνερ και συντριπτική υπεροχή στις επισκέψεις στο τελευταίο τρίτο, ενώ οι Πολωνοί αναγκάστηκαν να κάνουν δεκάδες απομακρύνσεις γύρω από την περιοχή τους.
Αυτό είναι περισσότερο σημαντικό από την ίδια την κατοχή.
Ο Ολυμπιακός κατάφερε να μικρύνει τον αγωνιστικό χώρο. Οι στόπερ έπαιζαν ψηλότερα, οι χαφ μπορούσαν να μαζεύουν τις απομακρύνσεις και κάθε επίθεση της Γιαγκελόνια που δεν έβγαινε καθαρά μετατρεπόταν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα σε νέα επίθεση των γηπεδούχων.
Στο 59' ο Φρόιλερ πέρασε κάθετα στον Ζότα Σίλβα, που μπήκε στην περιοχή αλλά νικήθηκε από τον τερματοφύλακα. Στο 72' ο Ολυμπιακός κέρδισε ξανά την μπάλα μέσα στην αντίπαλη περιοχή και ο Τσικίνιο πλάσαρε άουτ. Αυτές οι φάσεις είναι ίσως πιο χρήσιμες για να καταλάβεις τι θέλει ο νέος προπονητής από το ίδιο το γκολ της νίκης: ανάκτηση ψηλά, αρκετοί παίκτες κοντά στην μπάλα και άμεση συνέχιση της επίθεσης πριν ο αντίπαλος οργανωθεί.
Αν ο Αλγκουαθίλ θέλει να αφήσει δικό του αποτύπωμα, κάπου εδώ πρέπει να ψάξουμε τα πρώτα ίχνη.
Ο Φρόιλερ ήταν πολύ πιο σημαντικός από την ασίστ
Ο Ρέμο Φρόιλερ θα καταγραφεί στο φύλλο αγώνα ως ο άνθρωπος που έβγαλε τη σέντρα για το 2-1. Η παρουσία του όμως ήταν αρκετά μεγαλύτερη από αυτή τη μία φάση.
Από τη θέση του στον άξονα βοήθησε τον Ολυμπιακό να κρατήσει τη μπάλα ψηλά, να αλλάζει πλευρές χωρίς να επιστρέφει κάθε φορά μέχρι τα στόπερ και κυρίως να βρίσκει πάσες που έσπαγαν την πρώτη γραμμή του χαμηλού block. Στο 59' η κάθετή του προς τον Ζότα ήταν μία τέτοια στιγμή, ενώ σύμφωνα με τα στοιχεία της Sofascore δημιούργησε τρεις μεγάλες ευκαιρίες και είχε το υψηλότερο expected assists του αγώνα.
Αυτό είναι και το ενδιαφέρον στον τρόπο με τον οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί.
Ο Φρόιλερ δεν είναι χαφ που θα σου κάνει δέκα ντρίμπλες ή θα κυνηγήσει highlights. Είναι ο παίκτης που καταλαβαίνει σε ποια πλευρά πρέπει να μετακινηθεί η επόμενη επίθεση και πότε η πάσα πρέπει να γίνει ένα δευτερόλεπτο νωρίτερα.
Για ομάδες που θέλουν να έχουν την μπάλα, τέτοιοι παίκτες συνήθως είναι πιο χρήσιμοι από όσο φαίνονται στην τηλεόραση.
Ο Γκονσάλες έκανε τη δουλειά και ο Γιάρεμτσουκ την τελείωσε
Και κάπου εδώ μπορούμε να επιστρέψουμε στους φορ χωρίς να κάνουμε το παιχνίδι προσωπική ιστορία ενός ανθρώπου.
Ο Αρμάντο Γκονσάλες ξεκίνησε, ισοφάρισε και είχε 0,84 xG στα 61 λεπτά που έπαιξε. Δεν ήταν δηλαδή κάποιος που απλώς βρέθηκε στο ριμπάουντ του 1-1. Κινήθηκε συνεχώς πάνω στη γραμμή των στόπερ, έδωσε στόχο στις επιθέσεις και βρέθηκε στις περιοχές όπου ο Ολυμπιακός ήθελε να τελειώνει τις φάσεις του.
Στο 62' ήρθε ο Γιάρεμτσουκ.
Δεν χρειαζόταν να κάνει το ίδιο πράγμα με διαφορετικό όνομα. Ο Ουκρανός έδωσε περισσότερο μέγεθος στην περιοχή και έναν επιθετικό που μπορεί να στερεώσει το κεντρικό αμυντικό δίδυμο, κάτι ιδιαίτερα χρήσιμο όταν ο αντίπαλος έχει πλέον υποχωρήσει τόσο ώστε ο χώρος πίσω από την άμυνα σχεδόν δεν υπάρχει.
Αυτός είναι ο λόγος που η φάση του 84' έχει ποδοσφαιρική λογική πέρα από την ιστορία του ίδιου του Γιάρεμτσουκ. Ο Φρόιλερ βρήκε χώρο δεξιά να σηκώσει την μπάλα, ο Ουκρανός είχε μείνει μέσα στο κουτί και κέρδισε την επαφή που χρειαζόταν. Σε ένα παιχνίδι όπου ο Ολυμπιακός είχε ήδη στείλει 31 σέντρες, κάποια στιγμή είχε νόημα να υπάρχει ένας φορ 1,91 μ. εκεί όπου κατέληγαν.
Δεν ήταν μαγική αλλαγή.
Ήταν σωστή χρήση διαφορετικού προφίλ.
Και ναι, η επιστροφή του Γιάρεμτσουκ ξαφνικά έχει νόημα
Αυτό δεν σημαίνει ότι η προσωπική ιστορία του Ουκρανού δεν έχει ενδιαφέρον.
Τον Φεβρουάριο πήγε στη Λυών με πληρωμένο δανεισμό 1,5 εκατ. ευρώ και option αγοράς στα 5 εκατ. ευρώ. Η αγορά δεν ενεργοποιήθηκε και ο Γιάρεμτσουκ γύρισε στον Πειραιά σε μια στιγμή που δεν ήταν καθόλου βέβαιο ποιος θα ήταν ο ρόλος του.
Λίγους μήνες αργότερα, ο τραυματισμός του Ελ Κααμπί άλλαξε τα δεδομένα και ο Γιάρεμτσουκ απέκτησε ξανά πραγματικό χώρο στο rotation. Το γεγονός ότι μπήκε και έκρινε την πρώτη ευρωπαϊκή βραδιά της νέας εποχής είναι προφανώς σημαντικό.
Αλλά δεν χρειάζεται να τον βαφτίσουμε ξαφνικά "νέο βασικό" ή να κάνουμε ένα γκολ ολόκληρο αφήγημα επιστροφής.
Αυτό που χρειάζεται ο Ολυμπιακός από εκείνον είναι πολύ πιο πρακτικό.
Να έχει έναν φορ που μπορεί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο επιτίθεται η ομάδα όταν το παιχνίδι το απαιτεί.
Η πρώτη νίκη του Αλγκουαθίλ ήταν περισσότερο χρήσιμη παρά όμορφη
Τέσσερις ημέρες νωρίτερα, ο Αλγκουαθίλ είχε ξεκινήσει την εποχή του στον Ολυμπιακό με ήττα 1-0 από τον ΟΦΗ στο ίδιο γήπεδο. Απέναντι στη Γιαγκελόνια βρέθηκε ξανά πίσω στο σκορ και για ένα διάστημα το Καραϊσκάκη είχε κάθε λόγο να αρχίσει να βαραίνει.
Η ομάδα του όμως δεν έχασε το παιχνίδι της.
Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα λειτούργησαν καλά. Τα τελειώματα ήταν κακά για μεγάλο διάστημα, τα επτά big chances με μόλις δύο γκολ το επιβεβαιώνουν, ενώ το πρώτο εικοσάλεπτο έδειξε ότι όταν το positioning πίσω από την κατοχή χαλάει, η ομάδα μπορεί ακόμη να εκτεθεί πολύ εύκολα.
Αλλά υπήρχαν και πράγματα που αξίζει να κρατήσει.
Ο Ολυμπιακός αντέδρασε χωρίς να χάσει τη δομή του, έβαλε τον αντίπαλο για μεγάλο διάστημα μέσα στην περιοχή του, δεν του επέτρεψε τελική μετά την ανάπαυλα και οι αλλαγές του προπονητή έδωσαν τελικά τη λύση. Μετά το ματς, ο ίδιος ο Αλγκουαθίλ είπε ότι θα ήταν άδικο να μη νικήσει η ομάδα του, ακριβώς επειδή πίεσε και δημιούργησε πολύ περισσότερο.
Σωστά.
Δεν χρειάζεται κάθε νίκη να αποτελεί τακτική διακήρυξη.
Η συγκεκριμένη, όμως, έδειξε κάτι σημαντικό για τον νέο Ολυμπιακό: τι θέλει να κάνει όταν έχει τον αντίπαλο χαμηλά, πώς θέλει να ανακτά την μπάλα και πόσο σημαντικοί θα είναι οι διαφορετικοί τύποι παικτών που έχει στον πάγκο του.
Ο Γιάρεμτσουκ έβαλε το γκολ και δικαιούται τη στιγμή του.
Αλλά αν θέλεις να καταλάβεις γιατί ο Ολυμπιακός κέρδισε, καλύτερα να κοιτάξεις όλα όσα συνέβησαν στα 20 λεπτά πριν από την κεφαλιά του.
Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.
