Το καλύτερο δώρο που μπορεί να κάνει μια ομάδα στον κόσμο της είναι μερικές βραδιές χωρίς καρδιοχτύπι. Να κάθεσαι να δεις μπάσκετ και να μη χρειάζεται στο τελευταίο δίλεπτο να διαπραγματεύεσαι με το ταβάνι για ένα αμυντικό ριμπάουντ. Ο Παναθηναϊκός πρόσφερε ακριβώς μια τέτοια βραδιά απέναντι στη Βιλερμπάν. Και πίσω από το 102-79, το ενδιαφέρον βρίσκεται στην ευκολία με την οποία απέφυγε να κάνει δύσκολη τη ζωή του.
Προφανώς, η διαφορά δυναμικότητας ήταν μεγάλη. Όμως, τα θεωρητικά εύκολα παιχνίδια έχουν μια ενοχλητική συνήθεια, χρειάζονται κάποιον να τα κάνει εύκολα και στο παρκέ. Αν μπεις χαλαρός, περιμένοντας να κερδίσει η φανέλα, δίνεις στον αντίπαλο δικαιώματα. Αν επιβάλεις εγκαίρως τους δικούς σου όρους, μπορείς να περάσεις το υπόλοιπο βράδυ δουλεύοντας και για την επόμενη αναμέτρηση.
Διαβάστε Επίσης
Αυτό είναι το πρώτο ενθαρρυντικό δείγμα του φετινού Παναθηναϊκού στην Ευρωλίγκα. Μετά την Παρί, ήρθε η Βιλερμπάν και ένα ακόμη παιχνίδι στο οποίο οι "πράσινοι" φρόντισαν να ξεμπερδέψουν νωρίς. Το 56-34 του ημιχρόνου επέτρεψε στον Ζέλικο Ομπράντοβιτς να διαχειριστεί δυνάμεις και πρόσωπα. Δύο αγώνες δεν αρκούν για οριστικά συμπεράσματα, αρκούν όμως για να εκτιμήσεις μια σωστή προσέγγιση. Η σοβαρότητα απέναντι στον ασθενέστερο αντίπαλο είναι κι αυτή αγωνιστικό προσόν.
Το μεγαλύτερο κέρδος, πάντως, είναι ότι αυτή η διαχείριση συνοδεύεται από συμμετοχή με περιεχόμενο. Και οι έντεκα παίκτες που αγωνίστηκαν σκόραραν. Ο Καλαϊτζάκης πρόσθεσε επτά πόντους, ο Μωραΐτης μπήκε επίσης στην εξίσωση και ο Μαντζούκας έκανε πολύ περισσότερα από το να συμπληρώσει την πεντάδα. Το ανοιχτό rotation του Ζοτς αποκτά αξία όταν όσοι σηκώνονται από τον πάγκο αισθάνονται ότι έχουν συγκεκριμένη δουλειά να κάνουν.
Γιατί ο πάγκος δεν αποκτά βάθος μόνο με τις μεταγραφές. Γίνεται και μέσα από την εμπιστοσύνη, τις ευκαιρίες, την ευθύνη. Ο Καλαϊτζάκης και ο Μωραΐτης δεν χρειάζεται να μετατραπούν σε πρώτους σκόρερ για να είναι χρήσιμοι. Χρειάζεται να μπορούν να προσφέρουν όταν καλούνται, επιτρέποντας στην ομάδα να διατηρεί την έντασή της. Κάπως έτσι χτίζονται επιλογές για τις βραδιές που το πρόγραμμα βαραίνει και οι πρωταγωνιστές χρειάζονται ανάσες.
Ο Μαντζούκας αξίζει ιδιαίτερη μνεία. Για δεύτερο ευρωπαϊκό παιχνίδι έδωσε ουσιαστικές λύσεις, αυτή τη φορά με 16 πόντους, όλους πριν από την ανάπαυλα, και 4/7 τρίποντα. Ρεκόρ καριέρας στη διοργάνωση, αλλά κυρίως παραγωγή την ώρα που το παιχνίδι κρινόταν. Δεν μάζεψε πόντους όταν όλοι περίμεναν την κόρνα. Βοήθησε να δημιουργηθεί η άνεση που ακολούθησε.
Αυτό αλλάζει και τη συζήτηση γύρω από τον ίδιο. Το ζητούμενο πλέον είναι η συνέχεια, να σταθεροποιήσει την παρουσία του και να προσφέρει στον Ομπράντοβιτς ακόμη μία αξιόπιστη επιλογή. Το σουτ του ανοίγει δυνατότητες στην επίθεση, ενώ η εμπιστοσύνη του προπονητή τού δίνει χώρο να τις αξιοποιήσει. Κι ας ακούει τις "μελιτζανί" παρατηρήσεις του Ζοτς, όπως έγινε χθες σε κάποιο σημείο του αγώνα και από εκείνη τη στιγμή "ξεμπούκωσε" για τα καλά. Οι απαιτήσεις, εξάλλου, είναι πολύ υψηλές. Βέβαια, με τον Ομπράντοβιτς μια καλή εμφάνιση δύσκολα εξασφαλίζει ασυλία στην επόμενη λάθος απόφαση.
Ο Παναθηναϊκός έχει μπροστά του πολύ δυσκολότερες εξετάσεις. Μέχρι να έρθουν, κάνει κάτι χρήσιμο: κερδίζει και παράλληλα μεγαλώνει τον αριθμό των παικτών στους οποίους μπορεί να στηριχθεί. Οι άνετες νίκες προσφέρουν περισσότερα όταν αφήνουν πίσω τους αυτοπεποίθηση, διαθέσιμες δυνάμεις και έναν πάγκο που αισθάνεται ενεργό κομμάτι της προσπάθειας.
