Το 93-91 του Ολυμπιακού απέναντι στη Ζάλγκιρις δεν ήταν από εκείνες τις νίκες που σε κάνουν να κοιτάζεις το σκορ και να λες ότι όλα λειτούργησαν. Το αντίθετο. Ο Ολυμπιακός δεν σούταρε καλά από μακριά, έπαιξε χωρίς τον Νίκολα Μιλουτίνοβ και για αρκετά διαστήματα έμοιαζε ακόμη με ομάδα που ψάχνει τις σωστές ισορροπίες στο καινούργιο της rotation. Παρ' όλα αυτά, μέσα στο Κάουνας βρήκε αρκετές διαφορετικές λύσεις για να φύγει με το 2-0 από μία από τις πιο απαιτητικές έδρες στη EuroLeague.
Μέσα στη Zalgirio Arena, μπροστά σε 15.267 θεατές, η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα τελείωσε με μόλις 5/20 τρίποντα, αλλά έβαλε 93 πόντους, μοίρασε 22 ασίστ και εκτέλεσε 28/42 δίποντα. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη φιλοσοφία: όταν δεν μπαίνει το μακρινό σουτ και εξακολουθείς να παράγεις επίθεση τέτοιου επιπέδου εκτός έδρας, κάτι κάνεις σωστά πριν φτάσει η μπάλα στην εκτέλεση.
Αυτό είναι ίσως και το πρώτο ενδιαφέρον μήνυμα του φετινού Ολυμπιακού. Δεν φαίνεται απλώς να έχει περισσότερους καλούς παίκτες. Αρχίζει να αποκτά περισσότερους τρόπους να δημιουργεί πλεονέκτημα.
Ο Ολυμπιακός κερδίζει ακόμη και χωρίς τρίποντο
Αν κοιτάξει κάποιος μόνο τα ποσοστά, μπορεί να πει ότι ο Ολυμπιακός κέρδισε παρά το κακό του τρίποντο. Η καλύτερη ανάγνωση είναι ότι κέρδισε επειδή δεν επέτρεψε στο κακό τρίποντο να καθορίσει την επίθεσή του.
Οι ερυθρόλευκοι βρήκαν 56 πόντους από δίποντα και άλλους 22 από τη γραμμή των βολών. Αυτό σημαίνει ότι η επίθεση εξακολούθησε να αγγίζει τη ρακέτα, είτε μέσα από drives είτε από cuts, rolls και παιχνίδι κοντά στο καλάθι. Ο Ολυμπιακός δεν έμεινε να κυκλοφορεί την μπάλα γύρω από το τρίποντο περιμένοντας κάποια στιγμή να διορθωθεί το ποσοστό του.
Εδώ αρχίζει να φαίνεται και η αξία των νέων χειριστών. Με τον Ζαν Μοντέρο και τον Κόντι Μίλερ-ΜακΙντάιρ, ο Μπαρτζώκας έχει δύο ακόμη παίκτες που μπορούν να βάλουν πραγματική πίεση στην πρώτη γραμμή άμυνας με ντρίμπλα. Όχι απλώς να ξεκινήσουν το σύστημα, αλλά να αναγκάσουν τον αμυντικό να ανοίξει τα ισχία του, τον ψηλό να πάρει θέση και την weak side να αρχίσει να μετακινείται.
Από εκεί ξεκινά το καλό επιθετικό μπάσκετ. Όχι από το αν μπήκε τελικά το τρίποντο, αλλά από το αν η άμυνα αναγκάστηκε πρώτα να κάνει δύο επιλογές που δεν ήθελε.
Ο Βεζένκοβ δεν χρειάζεται πια να περιμένει το τρίποντο για να βάλει 20
Ο Σάσα Βεζένκοβ είναι ίσως η καθαρότερη εικόνα αυτής της αλλαγής. Στο Κάουνας είχε 18 πόντους και 8 ριμπάουντ σε 24:39, χωρίς να επιχειρήσει ούτε ένα τρίποντο. Έβαλε 8 από τα 10 δίποντά του και τελείωσε με 26 PIR.
Αυτό είναι πολύ πιο ενδιαφέρον από ένα βράδυ στο οποίο θα έβαζε τέσσερα spot-up τρίποντα.
Ο Βεζένκοβ ήταν πάντα elite χωρίς την μπάλα, αλλά ο τρόπος με τον οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί γίνεται ακόμη πιο επικίνδυνος όταν υπάρχουν περισσότεροι guards που πατούν τη ρακέτα. Είναι εξαιρετικός στο να διαβάζει το βλέμμα του αμυντικού, να κόβει από την baseline, να εμφανίζεται στο dunker spot, να χτυπά closeout με ένα βήμα ή να παίρνει θέση πριν προλάβει να οργανωθεί η άμυνα στο τρανζίσιον.
Δεν χρειάζεται να του σχεδιάσεις δέκα συστήματα. Χρειάζεται να μετακινήσεις την άμυνα μισό δευτερόλεπτο νωρίτερα.
Και αν έχεις περισσότερους παίκτες που μπορούν να το κάνουν με την ντρίμπλα, ο Βεζένκοβ γίνεται ακόμη πιο δύσκολο να μαρκαριστεί χωρίς να αγγίξει καν την μπάλα στην αρχή της κατοχής.
Ο Μοντέρο δεν δίνει απλώς πόντους. Αλλάζει την ταχύτητα της κατοχής
Ο Ζαν Μοντέρο τελείωσε με 15 πόντους, 7 ασίστ και μόλις 2 λάθη σε κάτι περισσότερο από 27 λεπτά. Οι αριθμοί είναι καλοί, αλλά αυτό που ενδιαφέρει περισσότερο είναι ο τρόπος με τον οποίο αλλάζει τον ρυθμό της επίθεσης.
Ο Μοντέρο έχει την ικανότητα να παίζει με διαφορετικές ταχύτητες μέσα στην ίδια κατοχή. Μπορεί να περπατήσει το πρώτο σκριν και μετά να επιταχύνει στη δεύτερη ντρίμπλα, να κρατήσει τον ψηλό μεταξύ δύο αποφάσεων ή να πατήσει paint και να βγάλει την μπάλα έξω χωρίς να χρειάζεται η πρώτη δράση να έχει δημιουργήσει ήδη καθαρό σουτ.
Αυτό είναι πολύ χρήσιμο για μια ομάδα του Μπαρτζώκα, επειδή ο Ολυμπιακός δεν θέλει απλώς έναν γκαρντ που θα παίξει 20 pick and roll. Θέλει τον χειριστή που θα κρατήσει ζωντανή την κατοχή αφού η πρώτη δράση δεν έδωσε τίποτα.
Η EuroLeague κρίνεται πολύ συχνά εκεί. Στην πρώτη επίθεση η άμυνα είναι έτοιμη. Το δύσκολο είναι τι κάνεις στα τελευταία οκτώ δευτερόλεπτα όταν το αρχικό play έχει πεθάνει και πρέπει κάποιος να δημιουργήσει ξανά πλεονέκτημα χωρίς τάιμαουτ.
Ο Μοντέρο δείχνει ήδη ότι δεν φοβάται αυτό το σημείο του παιχνιδιού.
Ο Φουρνιέ διάβασε το drop και δεν χρειάστηκε να εφεύρει τίποτα
Και μετά φτάνουμε στον Εβάν Φουρνιέ, που έβαλε 19 πόντους σε μόλις 20 λεπτά και πήρε δύο από τα σημαντικότερα σουτ της βραδιάς.
Η εύκολη περιγραφή είναι ότι "έβαλε μεγάλα τρίποντα επειδή είναι μεγάλος παίκτης". Σωστό, αλλά όχι ιδιαίτερα χρήσιμο.
Η Ζάλγκιρις αμυνόταν σε αρκετές κατοχές στο pick and roll με τον Γιόνας Βαλαντσιούνας σε βαθύ drop. Ο Λιθουανός έμενε αρκετά χαμηλά ώστε να προστατεύσει το roll και τη ρακέτα, αποδεχόμενος ουσιαστικά ότι ο χειριστής μπορεί να βρει χώρο μετά το σκριν. Αυτό είναι λογικό όταν έχεις έναν τόσο βαρύ πεντάρι. Το πρόβλημα αρχίζει όταν ο γκαρντ χρησιμοποιήσει σωστά το screen και η πρώτη του ντρίμπλα τον απομακρύνει αρκετά από τον προσωπικό του αμυντικό.
Τότε ο Βαλαντσιούνας βρίσκεται σε μια πολύ άβολη απόσταση. Αν ανέβει, ανοίγει το roll και χώρο πίσω του. Αν μείνει χαμηλά, παραχωρεί pull-up.
Ο Ολυμπιακός το διάβασε και το χτύπησε.
Τα μεγάλα σουτ του Φουρνιέ δεν ήταν λοιπόν κάποια ηρωική παραβίαση του συστήματος. Ήταν ακριβώς το αντίθετο: η σωστή εκτέλεση μιας επίθεσης που είχε αναγνωρίσει ποιος αμυντικός μπορούσε να στοχευτεί και με ποιον τρόπο.
Αυτό είναι συνήθως πολύ πιο επικίνδυνο από το hero ball.
EVAN AGAIN 🎯🎯🎯 pic.twitter.com/IXakKsfPe9
— EuroLeague (@EuroLeague) September 29, 2026
Και κάπου εκεί εμφανίζεται ο Εμπάι Εντζάι
Ο Εμπάι Εντζάι είχε 9 πόντους με 3/3 δίποντα και 3/4 βολές σε 18:36. Πρόσθεσε δύο κλεψίματα και τελείωσε με PIR 11.
Αν σταματήσεις εκεί, όμως, δεν καταλαβαίνεις γιατί έμεινε τόσο πολύ στο παρκέ στο κρίσιμο κομμάτι.
Ο Εντζάι είναι ακριβώς το είδος του ψηλού που χρειάζεται ένα roster γεμάτο παίκτες οι οποίοι ζητούν ή αξίζουν κατοχές. Δεν χρειάζεται η μπάλα για να συμμετέχει επιθετικά. Μπορεί να αλλάξει τη γωνία ενός screen, να ξαναστήσει δεύτερο σκριν όταν η πρώτη δράση χαλάσει, να κάνει hard roll ώστε να κρατήσει μέσα τον ψηλό και να ανοίξει το pull-up πίσω του.
Αυτές οι λεπτομέρειες είναι σημαντικές στα δύο τρίποντα του Φουρνιέ απέναντι στο drop. Το σκριν δεν υπάρχει απλώς για να ακουμπήσει ο ψηλός τον αμυντικό και να φύγει. Η γωνία του, η απόσταση από τον χειριστή και το πόσο γρήγορα θα βουτήξει μετά προς τη ρακέτα καθορίζουν αν ο αμυντικός της μπάλας θα προλάβει να επιστρέψει.
Ο παίκτης που γράφει την ασίστ είναι ένας. Πολλές φορές αυτός που δημιούργησε πραγματικά το σουτ είναι άλλος.
Γι' αυτό οι προπονητές αγαπούν τέτοιους παίκτες περισσότερο.
Ο Τάισον Γουόρντ είναι άλλο ένα τέτοιο κομμάτι
Ο Τάισον Γουόρντ έπαιξε 31:31, περισσότερο από οποιονδήποτε συμπαίκτη του, και είχε 10 πόντους, 5 ριμπάουντ και 1 κλέψιμο.
Το λεπτό συμμετοχής εδώ λέει αρκετά.
Ο Γουόρντ μπορεί να αναλάβει δύσκολο περιφερειακό matchup, να περάσει πάνω από screen, να αλλάξει σε μεγαλύτερο σώμα για μερικά δευτερόλεπτα και επιθετικά να συνεχίσει να παίζει χωρίς να χρειάζεται η κατοχή να τελειώσει πάνω του. Σε μια ομάδα με Βεζένκοβ, Φουρνιέ, Ντόρσεϊ και Μοντέρο, αυτό είναι τεράστια υπηρεσία.
Τα μεγάλα ρόστερ δεν αποτελούνται από 12 stars. Αν προσπαθήσεις να χτίσεις έτσι ομάδα, απλώς καταλήγεις με πέντε ανθρώπους να ζητούν την ίδια μπάλα.
Χρειάζεσαι παίκτες που κάνουν τις κατοχές να συνδέονται μεταξύ τους.
Ο Γουόρντ και ο Εντζάι δείχνουν ήδη ότι μπορούν να είναι ακριβώς αυτοί.
Φυσικά, το παιχνίδι έδειξε και όσα δεν λειτουργούν ακόμη
Δεν χρειάζεται να μετατρέψουμε το 2-0 του Σεπτεμβρίου σε πρόβα Final Four. Ο Ολυμπιακός έχει αρκετά πράγματα να καθαρίσει και το παιχνίδι στο Κάουνας τα εμφάνισε.
Η περιφερειακή του άμυνα δεν είχε πάντα τις σωστές αποστάσεις. Η Ζάλγκιρις τελείωσε με 91 πόντους, 25/44 δίποντα, 12/26 τρίποντα και 25 ασίστ. Ο Στέρλινγκ Μπράουν έβαλε 20, ο Άζουολας Τουμπέλις 19 και ο Κάρσεν Έντουαρντς άλλους 16. Για μια ομάδα με τις φιλοδοξίες του Ολυμπιακού, αυτό δεν είναι ακριβώς η αμυντική κατοχή που θέλει ο Μπαρτζώκας να βλέπει για 40 λεπτά.
Υπήρχαν στιγμές όπου η πρώτη γραμμή πίεσης έσπαγε εύκολα και η weak-side βοήθεια αναγκαζόταν να έρθει ένα βήμα περισσότερο απ' όσο θα ήθελε. Σε άλλες κατοχές, η Ζάλγκιρις κατάφερε να κρατήσει την μπάλα ζωντανή αρκετά ώστε να βρει δεύτερη και τρίτη δράση.
Αυτά τον Σεπτέμβριο είναι φυσιολογικά. Δεν είναι όμως αδιάφορα.
Ο Μπαρτζώκας χτίζει ομάδες που αργά ή γρήγορα θέλει να αμύνονται σαν πέντε παίκτες δεμένοι με σκοινί. Ο φετινός Ολυμπιακός δεν βρίσκεται ακόμη εκεί.
Ο Ντόρσεϊ έμεινε έξω στο τέλος και αυτό επίσης λέει κάτι
Ο Τάιλερ Ντόρσεϊ είχε 10 πόντους αλλά μόλις 1/7 τρίποντα και δεν ήταν στο παρκέ όταν κρίθηκε το παιχνίδι. Ο ΜακΙντάιρ, παρότι μοίρασε έξι ασίστ σε μόλις 12:42, επίσης δεν αποτέλεσε την επιλογή για το τελευταίο κομμάτι.
Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα κάτι δραματικό για την ιεραρχία. Σημαίνει όμως ότι ο φετινός Ολυμπιακός έχει αρκετές επιλογές ώστε ο προπονητής του να μην είναι υποχρεωμένος να περιμένει να "βρει ρυθμό" κάποιος συγκεκριμένος παίκτης.
Σε προηγούμενες εκδοχές της ομάδας, μια κακή βραδιά βασικού δημιουργού μπορούσε να αλλάξει ολόκληρο το επιθετικό ταβάνι. Τώρα υπάρχει η δυνατότητα να ξεκινήσει ο ΜακΙντάιρ, να πάρει μετά περισσότερο παιχνίδι ο Μοντέρο και στο τέλος οι κατοχές να περάσουν από τα χέρια του Φουρνιέ.
Αυτό δεν είναι απλώς βάθος.
Είναι διαφορετικά είδη δημιουργίας μέσα στο ίδιο παιχνίδι.
Ο Μιλουτίνοβ θα αλλάξει κι άλλο τη γεωγραφία της επίθεσης
Και όλο αυτό συμβαίνει ενώ λείπει ο Νίκολα Μιλουτίνοβ, ο οποίος δίνει κάτι που ούτε ο Ντόντα Χολ ούτε ο Ταϊρίκ Τζόουνς μπορούν να προσφέρουν με τον ίδιο τρόπο: πραγματική απειλή με πλάτη και δυνατότητα η επίθεση να ξεκινήσει από χαμηλά.
Με τον Μιλουτίνοβ μέσα μπορείς να βάλεις την μπάλα στο post, να αναγκάσεις την άμυνα να αποφασίσει αν θα στείλει δεύτερο παίκτη και να δημιουργήσεις επίθεση από inside-out καταστάσεις. Αυτό είναι ιδιαίτερα χρήσιμο στα βράδια που το pick-and-roll δεν δημιουργεί αρκετό separation ή όταν οι αντίπαλοι αλλάζουν στα screens.
Ουσιαστικά, προσθέτει άλλη μία πόρτα στην επίθεση.
Και οι πραγματικά καλές ομάδες της EuroLeague κρίνονται ακριβώς από αυτό: όχι από το πόσο όμορφα παίζουν όταν λειτουργεί η πρώτη τους επιλογή, αλλά από το πόσες απαντήσεις έχουν όταν ο αντίπαλος τους την αφαιρεί.
Το πιο ενθαρρυντικό είναι ότι ο Ολυμπιακός δεν μοιάζει ακόμη ολοκληρωμένος
Στην πρεμιέρα έβαλε 106 πόντους στην Μπασκόνια. Στο Κάουνας έβαλε άλλους 93, αυτή τη φορά με μόλις πέντε εύστοχα τρίποντα. Ο Βεζένκοβ μπορεί να παράγει χωρίς να χρειάζεται να ζει έξω από τα 6,75, ο Μοντέρο δίνει penetration, ο Φουρνιέ μπορεί να τελειώσει κατοχές υψηλής πίεσης και οι Γουόρντ-Εντιάι προσφέρουν πράγματα που δεν χρειάζονται σχεδιασμένο play για να φανούν.
Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι ο Ολυμπιακός είναι ήδη εκεί που θέλει να βρίσκεται. Το αντίθετο. Οι αμυντικές συνδέσεις θέλουν δουλειά, το rotation θα αλλάξει όταν επιστρέψει ο Μιλουτίνοβ και οι ρόλοι των guards θα χρειαστούν εβδομάδες για να σταθεροποιηθούν.
Αλλά αυτό ακριβώς κάνει το 2-0 ενδιαφέρον.
Δεν έχεις μια ομάδα που κέρδισε επειδή στις δύο πρώτες αγωνιστικές έβαλε 15 τρίποντα και όλα κύλησαν ιδανικά. Έχεις μια ομάδα που στη Βιτόρια έφτασε στους 106 και πέντε ημέρες αργότερα βρήκε διαφορετικό τρόπο να φτάσει στους 93 μέσα στο Κάουνας.
Την Πέμπτη 1 Οκτωβρίου ακολουθεί η Βίρτους στη Μπολόνια, τρίτο συνεχόμενο εκτός έδρας παιχνίδι για την EuroLeague. Εκεί το ενδιαφέρον δεν είναι αν ο Ολυμπιακός θα κάνει 3-0 και αρχίσουμε από τον Οκτώβριο να συζητάμε πού θα γίνει το Final Four.
Το ενδιαφέρον είναι να δούμε αν αυτό που εμφανίστηκε στο Κάουνας είναι ήδη χαρακτηριστικό της ομάδας.
Γιατί το σημαντικότερο από το 93-91 δεν ήταν τα δύο τρίποντα του Φουρνιέ, οι 18 πόντοι του Βεζένκοβ ή ακόμη μία καλή βραδιά του Μοντέρο. Ήταν ότι ο Ολυμπιακός σούταρε 25% από το τρίποντο και παρ' όλα αυτά η επίθεσή του δεν έχασε την ταυτότητά της.
Για ομάδα που θέλει να παίζει μπάσκετ τον Μάιο, αυτό είναι πολύ πιο χρήσιμο από ένα εντυπωσιακό 15/27 από τα 6,75 τον Σεπτέμβριο.
