Το πιο σημαντικό πράγμα που συνέβη στο Ολντ Τράφορντ το απόγευμα της Κυριακής δεν ήταν η ήττα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με 3-0 από την Μπόρνμουθ. Ούτε το γεγονός ότι η ομάδα συμπλήρωσε οκτώ παιχνίδια χωρίς νίκη. Ήταν εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα μετά το τελευταίο σφύριγμα, όταν οι οπαδοί αποφάσισαν να κάνουν κάτι που σπανίως βλέπουμε στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Να διαχωρίσουν τον προπονητή από τους ποδοσφαιριστές του.
Ο Μάικλ Κάρικ πλησίασε την εξέδρα, αναγνώρισε τον κόσμο και δέχτηκε το χειροκρότημά του. Το όνομά του ακουγόταν από τις κερκίδες. Όταν όμως αποχώρησε και ακολούθησαν οι παίκτες, το χειροκρότημα μετατράπηκε σε αποδοκιμασίες. Το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο και κατά μία έννοια, πολύ πιο σκληρό από μια ακόμη απαίτηση για την απόλυση ενός προπονητή.
Δεν πιστεύουμε πια σε εσάς.
Ο προπονητής πληρώνει, οι παίκτες συνεχίζουν
Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο έχουμε αποδεχτεί μια παράξενη κανονικότητα. Όταν μια ομάδα αποτυγχάνει, ο προπονητής απομακρύνεται, ένας καινούργιος παρουσιάζεται με υποσχέσεις και φιλοδοξίες και οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές συνεχίζουν κανονικά τη ζωή τους. Νέο επιτελείο, νέα τακτική προσέγγιση, καινούργια αρχή. Μέχρι την επόμενη κρίση.
Στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, αυτός ο κύκλος έχει αποκτήσει σχεδόν τελετουργικό χαρακτήρα. Προπονητές με διαφορετική φιλοσοφία, προσωπικότητα και αγωνιστική προσέγγιση έρχονται και φεύγουν, ενώ ο σύλλογος εξακολουθεί να αναζητά την ταυτότητα που έχασε μετά το τέλος της εποχής του σερ Άλεξ Φέργκιουσον.
Φυσικά, ο Κάρικ δεν μπορεί να εξαιρεθεί από την κριτική. Είναι ο άνθρωπος που επιλέγει την ενδεκάδα, καθορίζει την τακτική και διαχειρίζεται τα αποδυτήρια. Μια ομάδα που βρίσκεται στη 16η θέση της Premier League και έχει συμπληρώσει οκτώ αγώνες χωρίς νίκη δεν μπορεί να θεωρεί ότι ο προπονητής της δεν φέρει ευθύνη.
Άλλωστε, η επιλογή του να αφήσει στον πάγκο τον Μπρούνο Φερνάντες, μετά τη δημόσια κριτική του Πορτογάλου για την τακτική της ομάδας, ανέδειξε πόσο εύθραυστες έχουν γίνει οι ισορροπίες. Όμως η ευθύνη του προπονητή δεν μπορεί να λειτουργεί ως διαρκές άλλοθι για όλους τους υπόλοιπους.
Και αυτή ακριβώς είναι η ουσία της αντίδρασης των οπαδών που είχαν κάνει τα ίδια σε εκείνο το παιχνίδι με την Μπράιτον. Δεν παρακολουθούν απλώς μια ομάδα που χάνει. Παρακολουθούν μια ομάδα που, στα δικά τους μάτια, έχει πάψει να ανταποκρίνεται στις στοιχειώδεις απαιτήσεις της φανέλας της.
Ο Γκάρι Νέβιλ, που γνωρίζει καλύτερα από πολλούς τι σημαίνει να αγωνίζεσαι για τη Γιουνάιτεντ, κατηγόρησε ανοιχτά τους ποδοσφαιριστές για έλλειψη επαγγελματισμού και για εμφανίσεις που δημιουργούν την εντύπωση ότι έχουν εγκαταλείψει την προσπάθεια.
Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι σκέφτεται κάθε ποδοσφαιριστής ή τι πραγματικά συμβαίνει στα αποδυτήρια. Μπορούμε όμως να κρίνουμε όσα παρουσιάζει η ομάδα στο γήπεδο. Και αυτά, εδώ και καιρό, είναι πολύ κατώτερα από το επίπεδο που απαιτεί ο σύλλογος.
Η μεγαλύτερη ήττα δεν είναι το 0-3
Στην εξέδρα εμφανίστηκε ένα πανό με μία λέξη. "Standards". Δίπλα της, οι μορφές των Ερίκ Καντονά, Ρόι Κιν και Μπράιαν Ρόμπσον.
Δεν ήταν μια απλή επίκληση της νοσταλγίας. Ήταν μια υπενθύμιση ότι η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ δεν έγινε τεράστιος σύλλογος αποκλειστικά χάρη στους τίτλους της, αλλά και χάρη σε μια συγκεκριμένη αντίληψη για το τι σημαίνει να την εκπροσωπείς.
Η φανέλα δεν εξασφαλίζει την αφοσίωση των οπαδών προς τον εκάστοτε ποδοσφαιριστή. Την απαιτεί από τον ίδιο και αυτό είναι κάτι που το σύγχρονο ποδόσφαιρο, με τα τεράστια συμβόλαια, την ασταμάτητη εμπορική δραστηριότητα και τη λογική της προσωπικής προβολής, συχνά δυσκολεύεται να θυμηθεί.
Βεβαίως, η ευθύνη δεν σταματά στους παίκτες. Η διοίκηση επιλέγει πρόσωπα, χαράσσει στρατηγική, διαμορφώνει το περιβάλλον και αποφασίζει ποια συμπεριφορά είναι αποδεκτή. Δεν είναι τυχαίο ότι την ίδια ημέρα οι οπαδοί έστρεψαν την οργή τους και προς την ιδιοκτησία και τα διοικητικά στελέχη.
Γιατί μια παρατεταμένη κρίση δεν εξηγείται μόνο από έντεκα ποδοσφαιριστές ή έναν προπονητή. Ωστόσο, το χειροκρότημα στον Κάρικ και οι αποδοκιμασίες στους παίκτες είχαν μια ιδιαίτερη σημασία. Έδειξαν ότι οι οπαδοί αρχίζουν να αμφισβητούν την ίδια τη βολική αφήγηση πάνω στην οποία λειτουργούν πολλές ποδοσφαιρικές ομάδες. Ότι η αντικατάσταση ενός προπονητή αρκεί για να ξεκινήσουν όλα από την αρχή.
Ίσως ο Κάρικ να αποχωρήσει. Ίσως να έρθει κάποιος με μεγαλύτερο όνομα, περισσότερες παραστάσεις και ένα καινούργιο αγωνιστικό σχέδιο. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως θα εξαφανιστούν αυτομάτως όσα ταλαιπωρούν τη Γιουνάιτεντ. Στο τέλος της ημέρας, οι οπαδοί μπορούν να συγχωρήσουν μια ήττα. Μπορούν να ανεχτούν μια κακή σεζόν, ακόμη και μια παρατεταμένη περίοδο χωρίς τίτλους.
Αυτό που δυσκολεύονται περισσότερο να αποδεχτούν είναι η αίσθηση ότι εκείνοι πονάνε περισσότερο για την ομάδα από όσους φορούν τη φανέλα της.
