Υπήρξε μια εποχή που το αντρικό ντύσιμο άλλαξε για πάντα. Και δεν το άλλαξαν σχεδιαστές ή περιοδικά μόδας. Το άλλαξαν κάτι τύποι σαν τον Marlon Brando και τον James Dean, που έβγαιναν στην οθόνη με τζιν, λευκό T-shirt και βλέμμα ανθρώπου που δεν δίνει δεκάρα για κανόνες.
Μετά τον πόλεμο, η νεολαία της Αμερικής δεν ήθελε να μοιάζει στους πατεράδες της. Τα κοστούμια, τα αυστηρά πουκάμισα και τα καλοχτενισμένα μαλλιά άρχισαν να μοιάζουν ξαφνικά ξένα. Οι πιτσιρικάδες ήθελαν κάτι πιο ωμό, πιο αληθινό. Κάτι που να μυρίζει δρόμο, μηχανόλαδο και τσιγάρο.
Και κάπως έτσι γεννήθηκε το στιλ του "κακού παιδιού”.
Το στιλ που άλλαξε για πάντα το αντρικό ντύσιμο
Το αστείο είναι ότι τα περισσότερα από αυτά τα ρούχα δεν δημιουργήθηκαν ποτέ για να θεωρηθούν στιλάτα. Το τζιν ήταν ρούχο εργάτη. Το λευκό T-shirt ήταν εσώρουχο. Το δερμάτινο μπουφάν είχε φτιαχτεί για μηχανόβιους και πιλότους. Όλα είχαν λόγο ύπαρξης πριν γίνουν μόδα.
Αυτό ακριβώς είναι που τα έκανε να δείχνουν αυθεντικά.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’50, ο Marlon Brando εμφανίστηκε στο A Streetcar Named Desire φορώντας ένα απλό εφαρμοστό λευκό μπλουζάκι. Μέχρι τότε, το T-shirt ήταν κάτι που φορούσες μόνο κάτω από τα ρούχα σου. Ξαφνικά, έγινε σύμβολο ανδρισμού.
Δύο χρόνια μετά, στο The Wild One, ανέβηκε πάνω σε μηχανή φορώντας δερμάτινο Perfecto jacket και τζιν. Εκεί τελείωσε η υπόθεση. Οι νέοι άφησαν στην άκρη τα "καθωσπρέπει” ρούχα και άρχισαν να ντύνονται σαν τύποι που είναι έτοιμοι να μπλέξουν σε καβγά έξω από μπιλιάρδα.
Το δερμάτινο μπουφάν έγινε τόσο συνδεδεμένο με την "επικίνδυνη” εικόνα που σε αρκετά σχολεία της Αμερικής απαγορεύτηκε. Το ίδιο και τα τζιν. Και φυσικά, όταν κάτι απαγορεύεται σε πιτσιρικάδες, αυτόματα γίνεται ακόμη πιο ποθητό.
Το τζιν άφησε τα εργοστάσια και τα χωράφια και μπήκε στην ποπ κουλτούρα. Στη Σοβιετική Ένωση και στην Ιαπωνία πουλιόταν μέχρι και στη μαύρη αγορά. Γιατί δεν ήταν απλώς παντελόνι. Ήταν σύμβολο ελευθερίας.
Το ίδιο συνέβη και με τα στρατιωτικά ρούχα.
Τα bomber jackets δημιουργήθηκαν για πιλότους που πετούσαν σε παγωμένα cockpit χιλιάδες μέτρα πάνω από τη γη. Τα military jackets φτιάχτηκαν για στρατιώτες στο πεδίο μάχης. Τίποτα "fashion”. Όλα είχαν πρακτικό λόγο ύπαρξης.
Όταν τελείωσαν οι πόλεμοι, αυτά τα ρούχα γύρισαν πίσω μαζί με τους στρατιώτες και κατέληξαν σε second hand μαγαζιά και στρατιωτικά surplus. Και τότε τα ανακάλυψε η νεολαία.
Οι αντιπολεμικοί διαδηλωτές των ’60s φόρεσαν bomber jackets και στρατιωτικά παντελόνια σαν ειρωνική απάντηση στο ίδιο το σύστημα. Ξαφνικά, τα ρούχα του στρατού έγιναν η "στολή” της επανάστασης.
Ο Steve McQueen φόρεσε δερμάτινο bomber στο The Great Escape και έδειχνε σαν άνθρωπος που μπορεί να οδηγήσει μηχανή χωρίς κράνος και να μην πάθει τίποτα. Ο Robert De Niro στο Taxi Driver έκανε το στρατιωτικό jacket να μοιάζει απειλητικό χωρίς καν να προσπαθεί.
Και κάπου εκεί φαίνεται η μεγάλη διαφορά.
Το στιλ του rebel ποτέ δεν είχε να κάνει πραγματικά με τη μόδα. Είχε να κάνει με τα ρούχα.
Με ρούχα που άντεχαν. Που είχαν χαρακτήρα. Που ήταν φτιαγμένα για μηχανές, στρατόπεδα, εργοστάσια και δρόμους — όχι για πασαρέλες.
Το ίδιο έγινε αργότερα και με τα αθλητικά ρούχα. Τα sneakers βγήκαν από τα γήπεδα και πέρασαν στον δρόμο. Τα hoodies, τα polo και τα φούτερ έγιναν κομμάτι της καθημερινής αντρικής εικόνας επειδή ήταν άνετα, πρακτικά και αληθινά.
Ακόμα και το Harrington jacket, που αρχικά σχεδιάστηκε για γκολφέρ, κατέληξε να το φορά ο James Dean στο Rebel Without A Cause και αργότερα punks, rockers και mods στους δρόμους της Αγγλίας.
Και τελικά ίσως εκεί να βρίσκεται όλο το μυστικό για το γιατί κάποιοι άντρες "σηκώνουν” ένα δερμάτινο jacket κι άλλοι μοιάζουν σαν να ντύθηκαν για αποκριάτικο πάρτι.
Τα συγκεκριμένα ρούχα δεν φοριούνται σωστά όταν προσπαθείς υπερβολικά.
Το λευκό T-shirt, το bomber, το τζιν και το δερμάτινο μπουφάν δεν έγιναν σύμβολα επειδή ήταν "μοδάτα”. Έγιναν επειδή φορέθηκαν από άντρες που έδειχναν ότι ζουν πραγματικά μέσα σε αυτά.
Και αυτό δεν αγοράζεται. Φαίνεται.
Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.