Το να βλέπεις μια σειρά μπορούσε κάποτε να σημαίνει και κάτι ακόμη: να σου γεννιέται η επιθυμία να αγοράσεις ένα καλό κοστούμι.
Το Mad Men είχε τον Don Draper και τον Roger Sterling. Το Suits είχε τον Harvey Specter. Το White Collar έκανε τον Neal Caffrey έναν από εκείνους τους χαρακτήρες που έμοιαζαν ανίκανοι να βγουν από το σπίτι κακοντυμένοι. Ακόμη και ο Tony Soprano, που απείχε αρκετά από την εικόνα του άνδρα με το κλασικό γκρι κοστούμι γραφείου, είχε τόσο αναγνωρίσιμο στιλ ώστε δεκαετίες αργότερα εξακολουθούμε να μιλάμε για τα polo του, τα εμπριμέ πουκάμισα, τα δερμάτινα μπουφάν και τις χρυσές αλυσίδες του.
Δεν ντύνονταν όλοι με τον ίδιο τρόπο, αλλά είχαν κάτι κοινό: τα ρούχα αποτελούσαν σημαντικό μέρος της ταυτότητάς τους.
Όταν οι σειρές μάς έκαναν να θέλουμε να ντυθούμε καλά
Έβλεπες τον Harvey Specter να μπαίνει σε ένα γραφείο και πριν προλάβει να πει λέξη καταλάβαινες αμέσως τι είδους άνδρας ήταν. Το ίδιο συνέβαινε και με τον Don Draper. Ο Neal Caffrey μπορεί να προσπαθούσε να ξεγελάσει τη μισή Νέα Υόρκη, αλλά θα το έκανε φορώντας ένα άψογα εφαρμοστό κοστούμι τριών τεμαχίων.
Σήμερα εξακολουθούμε να έχουμε σπουδαίους ανδρικούς χαρακτήρες. Έχουμε επίσης χαρακτήρες με πολύ στιλ. Είναι, όμως, όλο και πιο σπάνιο να συναντάς εκείνον τον πρωταγωνιστή που σε κάνει αμέσως να σκεφτείς: "Θέλω να ντύνομαι σαν αυτόν".
Όταν το καλό ντύσιμο ήταν μέρος του χαρακτήρα
Ο Don Draper είναι ίσως το πιο προφανές παράδειγμα.
Τα γκρι κοστούμια, τα λευκά πουκάμισα, οι γραβάτες και τα παπούτσια του δεν ήταν απλώς μια αισθητική επιλογή του Mad Men. Ήταν σχεδόν μια πανοπλία. Ο Don είχε δημιουργήσει την εκδοχή του εαυτού του που ήθελε να δείχνει στον κόσμο και τα ρούχα του τον βοηθούσαν να τη διατηρεί.
Δεν ήταν, όμως, ο μοναδικός.
Ο Harvey Specter μετέφερε την ίδια ιδέα αρκετές δεκαετίες αργότερα. Στο Suits, το κοστούμι ήταν τρόπος επίδειξης δύναμης. Ο Harvey δεν μπορούσε να εμφανιστεί σε μια διαπραγμάτευση ντυμένος πρόχειρα, γιατί η εικόνα αποτελούσε μέρος της στρατηγικής του.
Κάτι αντίστοιχο έκανε και ο Neal Caffrey στο White Collar, μόνο που το προσέγγιζε με πολύ πιο χαλαρό τρόπο. Κοστούμια τριών τεμαχίων, παλτό, καπέλα και γραβάτες τον έκαναν να μοιάζει σαν να ανήκει σε μια άλλη εποχή, και ακριβώς εκεί βρισκόταν μεγάλο μέρος της γοητείας του.
Ακόμη και ο Thomas Shelby στο Peaky Blinders κατάφερε να κάνει μια ολόκληρη γενιά να ενδιαφερθεί ξανά για μακριά παλτό, μπότες, γιλέκα και three-piece suits.
Δεν χρειαζόταν να αντιγράψεις ολόκληρο το outfit. Αρκούσε να τους βλέπεις για να θέλεις να περιποιηθείς λίγο περισσότερο την εμφάνισή σου.
Και δεν ήταν όλα κοστούμια
Το να λέμε ότι παλαιότερα οι ανδρικοί χαρακτήρες στις σειρές ντύνονταν καλύτερα δεν σημαίνει ότι όλοι φορούσαν γραβάτα.
Ο Tony Soprano είναι ίσως η καλύτερη απόδειξη.
Η γκαρνταρόμπα του ήταν γεμάτη πλεκτά polo, ανοιχτά πουκάμισα, υφασμάτινα παντελόνια, tracksuits, loafers και χρυσά κοσμήματα. Κι όμως, μπορούσες να αναγνωρίσεις τον Tony μόνο από τα ρούχα του.
Το ίδιο συνέβαινε με τον Dale Cooper στο Twin Peaks, με το μαύρο κοστούμι και την καμπαρντίνα του, ή ακόμη και με τον Hank Moody στο Californication, ο οποίος ουσιαστικά μετέτρεψε ένα μαύρο πουκάμισο, ένα τζιν και ένα ζευγάρι μπότες σε προσωπική στολή.
Υπήρχε πρόθεση. Και ίσως αυτό είναι που μας λείπει περισσότερο.
Σήμερα ο πιο καλοντυμένος άνδρας μπορεί να φοράει ένα λευκό T-shirt
Η τηλεόραση δεν σταμάτησε να επηρεάζει τον τρόπο που ντυνόμαστε. Απλώς άλλαξε αυτό που θεωρούμε aspirational.
Ο Carmy Berzatto από το The Bear είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ένα λευκό T-shirt, παντελόνια εργασίας, Birkenstocks και ένα vintage jacket μπορούν σήμερα να προκαλέσουν τόσο μεγάλη συζήτηση όσο προκαλούσε κάποτε ένα κοστούμι του Harvey Specter.
Το Succession έκανε κάτι παρόμοιο από την αντίθετη κατεύθυνση. Οι χαρακτήρες του έδειξαν ότι ένας άνδρας με πάρα πολλά χρήματα δεν θέλει απαραίτητα να φαίνεται ότι φοράει πάνω του πάρα πολλά χρήματα. Φαινομενικά απλά καπέλα, διακριτικά jackets και ρούχα χωρίς τεράστια λογότυπα έγιναν βασικό κομμάτι της συζήτησης γύρω από το λεγόμενο quiet luxury.
Εξακολουθούμε να αντιγράφουμε αυτά που βλέπουμε στην τηλεόραση. Απλώς πλέον αναζητούμε το τέλειο λευκό T-shirt αντί για την τέλεια γραβάτα.
Κι εμείς σταματήσαμε να ντυνόμαστε όπως παλιά
Η τηλεόραση, στο τέλος της ημέρας, αντικατοπτρίζει την εποχή στην οποία ζούμε.
Τα dress codes στα γραφεία έχουν χαλαρώσει. Τα sneakers μπήκαν σε χώρους όπου παλαιότερα έβλεπες μόνο δερμάτινα παπούτσια. Η γραβάτα έπαψε να θεωρείται απαραίτητη και το καθημερινό κοστούμι δεν αποτελεί πλέον πραγματικότητα για τεράστιο αριθμό ανδρών.
Θα ήταν λοιπόν παράξενο όλοι οι σημερινοί τηλεοπτικοί πρωταγωνιστές να εξακολουθούν να μοιάζουν με στελέχη της Madison Avenue.
Ένας Don Draper που θα δημιουργούνταν το 2026 πιθανότατα δεν θα φορούσε κοστούμι κάθε μέρα. Και ένας σύγχρονος Harvey Specter ίσως εμφανιζόταν σε μια σημαντική συνάντηση με ένα πλεκτό polo, ένα άψογα κομμένο παντελόνι και ένα καλό ζευγάρι loafers χωρίς να χάνει τίποτα από την επιβλητικότητά του.
Η δική μας αντίληψη για το τι σημαίνει "καλοντυμένος" έχει αλλάξει.
Υπάρχει, όμως, κάτι που μπορούμε ακόμη να μάθουμε από αυτούς
Ίσως δεν χρειάζεται να επιστρέψουν οι χαρακτήρες που φορούν κοστούμι σε κάθε επεισόδιο. Αυτό που θα άξιζε να επιστρέψει είναι η ιδέα ότι τα ρούχα μπορούν να πουν κάτι ουσιαστικό για έναν χαρακτήρα.
Ο Don Draper είχε τα γκρι κοστούμια του. Ο Harvey Specter είχε τον Tom Ford. Ο Neal Caffrey τα three-piece suits του. Ο Tony Soprano τα polo του. Ο Thomas Shelby τα παλτά του.
Δεν ήταν απλώς ωραία ρούχα. Ήταν μέρος της ιστορίας.
Γι’ αυτό και συνεχίζουμε να κοιτάμε φωτογραφίες χαρακτήρων από σειρές που έχουν τελειώσει εδώ και χρόνια για να πάρουμε ιδέες για το πώς θέλουμε να ντυνόμαστε.
Ίσως τελικά οι άνδρες της τηλεόρασης να μην ντύνονταν απαραίτητα καλύτερα παλαιότερα. Σίγουρα, όμως, μας έκαναν να θέλουμε περισσότερο να ντυθούμε κι εμείς καλά.
Με πληροφορίες του Esquire Lat.
Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.
