Δεν υπάρχει κάτι πιο καθοριστικό από τη μητρική αγάπη — όχι μόνο για να σε κατευθύνει στη ζωή, αλλά και για να σου ανοίξει τον δρόμο προς τις μουσικές που τελικά θα σε διαμορφώσουν. Η Amy Winehouse είχε αυτό το προνόμιο περισσότερο από πολλές άλλες.
Παρότι η Amy εμπνεόταν από πολλά και διαφορετικά ονόματα —από θρύλους της jazz μέχρι πιο εναλλακτικές φιγούρες της indie σκηνής— η μητέρα της, Janis, θυμάται πέντε δίσκους από τα παιδικά της χρόνια που λειτούργησαν σαν το πραγματικό υπόβαθρο για ό,τι έμελλε να γίνει. Είχε ζήσει κάθε της στιγμή, καλή ή δύσκολη, και γνώριζε ακριβώς τι "κένταγε" στο μυαλό της κόρης της.
Amy Winehouse: Με ποιους δίσκους μεγάλωσε
Και αυτό, ειρωνικά, καταρρίπτει τον ισχυρισμό που έκανε συχνά η ίδια η Amy ότι δεν άκουγε μουσική νεότερη του 1967. Ίσως κάποια στιγμή να ίσχυσε — αλλά στις πρώτες της ακροάσεις υπήρχαν τα πάντα: hip-hop, ροκ των ’90s, pop είδωλα. Όλα μικρά κομμάτια που τελικά την οδήγησαν εκεί που έφτασε.
Παρ’ όλα αυτά, η βάση της μουσικής της παιδείας ήταν όσο πιο κλασική γίνεται: οι επιλογές των γονιών της. "Η γιαγιά της, Cynthia, και ο πατέρας της, Mitchell, ήταν παθιασμένοι με τη jazz, οπότε η Amy άκουγε από Ella Fitzgerald μέχρι Thelonious Monk όταν ήταν ακόμη πολύ μικρή", εξηγεί η Janis.
Κι όμως, μια φωνή ξεχώρισε περισσότερο από όλες. "Η Dinah Washington είχε τη μεγαλύτερη επιρροή", λέει. Το The Swingin’ Miss D του 1957 ήταν εκείνος ο δίσκος που σημάδεψε πραγματικά την Amy. Από την πλευρά της, η Janis πέρασε το δικό της αποτύπωμα μέσα από το Tapestry της Carole King.
Όπως θυμάται, ήταν από τα αγαπημένα τους άλμπουμ. "Η Amy έβλεπε την Carole King σαν μία από τις κορυφαίες Αμερικανίδες δημιουργούς, και είμαι σίγουρη ότι τη βοήθησε να καταλάβει τι σημαίνει τραγουδογραφία", λέει.
Και μετά ήρθαν τα ’80s και τα ’90s — η εποχή που η pop διείσδυσε παντού. Ο Michael Jackson και οι Salt-N-Pepa έγιναν σταθερές στη ζωή της. Το Bad του Jackson, όπως λέει η μητέρα της, την έκανε "να παραληρεί" με τα τραγούδια, τις χορογραφίες, ολόκληρο το σύμπαν του. Το Very Necessary των Salt-N-Pepa έγινε soundtrack σε ατελείωτες αυτοσχέδιες χορογραφίες με φίλες.
Κι όμως, η Janis επιβεβαιώνει κάτι που ίσως ξαφνιάσει: "Το αμερικανικό hip-hop παρέμεινε σταθερή επιρροή στη μουσική της Amy". Και αυτό δείχνει πόσο εύκολα περνούσε από τα jazz standards στην pop, χωρίς να χάνει ποτέ την ταυτότητά της.
Τελευταίος, αλλά καθοριστικός, ήταν ένας δίσκος του 1995 που άλλαξε την πορεία όχι μόνο της ίδιας αλλά και της μουσικής εποχής: το Jagged Little Pill της Alanis Morissette. Ο πατέρας της της το χάρισε τα Χριστούγεννα και, σύμφωνα με τη μητέρα της, η Amy "κόλλησε" αμέσως. Μάλιστα τραγούδησε το Ironic σε μια σχολική εκδήλωση, αφήνοντας "όλο το κοινό σιωπηλό", όπως θυμάται η Janis.
Από εκεί και πέρα, όλα κύλησαν όπως θα περίμενε κανείς. Μπορεί να αναφέρει κανείς δεκάδες παραδείγματα jazz και soul για να εξηγήσει την Amy Winehouse, αλλά στην πραγματικότητα, ο κόσμος στον οποίο μεγάλωσε και τα πρώτα της μουσικά ακούσματα ήταν αρκετά για να χτίσουν αυτό το ανεπανάληπτο ταλέντο. Είτε μιλάμε για τις Salt-N-Pepa, την Morissette ή τη μητέρα της, όλοι είχαν τον δικό τους ρόλο στη διαμόρφωση της καλλιτέχνιδας που άφησε πίσω της μια από τις πιο δυνατές φωνές της εποχής της.