Ρε καημένε. Είσαι σαράντα χρονών άνθρωπος. Με δουλειά, με υποχρεώσεις, με μια μέση που κάνει "κρακ” όταν σκύβεις να δέσεις τα κορδόνια σου. Και τι λες; "Πάμε για κάμπινγκ". ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΚΑΜΠΙΝΓΚ. Δηλαδή τι ακριβώς σε πιάνει; Νοσταλγία; Κρίση ηλικίας; Ή απλά μίσησες τον εαυτό σου;
Γιατί κάμπινγκ στα 18 το καταλαβαίνω. Δεν έχεις λεφτά, έχεις αντοχές, κοιμάσαι και σε πέτρες και ξυπνάς σαν να σε φίλησε η ζωή. Στα 40 όμως; Στα 40 θες στρώμα που να σε αγκαλιάζει σαν μάνα, όχι υπόστρωμα που αν το κοιτάξεις στραβά ξεφουσκώνει. Θες μπάνιο με πίεση, όχι να κάνεις μπάνιο με μπουκάλι νερό σαν να είσαι σε ντοκιμαντέρ επιβίωσης. Και το χειρότερο; Θα βάλετε καμιά φωτιά ρε άμπαλοι.
Και όμως, εκεί. Με το σακίδιο. Με ύφος "θα γυρίσω στη φύση". Ποια φύση ρε φίλε; Η φύση δεν σε θέλει. Σε βλέπει και λέει "Τι κάνει αυτός εδώ; Βρομάει". Είσαι σαν Survivor από τα Temu δεν το καταλαβαίνεις;
Το δράμα της σκηνής
Και φτάνεις εκεί. Είσαι ήδη ιδρωμένος, δεν έχεις καν ξεκινήσει και είσαι λες και έτρεξες μαραθώνιο. Ανοίγεις τη σκηνή. Εκεί αρχίζει το θέατρο του παραλόγου. Πασαλάκια. Σχοινιά. Οδηγίες που μοιάζουν να γράφτηκαν από άνθρωπο που μισεί την ανθρωπότητα. Προσπαθείς να καταλάβεις ποια πλευρά είναι μπρος και ποια πίσω, ενώ ο ήλιος σε χτυπάει σαν προσωπικός εχθρός. Σκύβεις, σηκώνεσαι, ξανασκύβεις. Η μέση σου έχει ήδη παραιτηθεί από τη ζωή.
Έρχεται το πρώτο κουνούπι. Μετά δεύτερο. Μετά σμήνος. Ψεκάζεσαι σαν να είσαι κατσαρίδα σε πανικό. Έχεις βάλει τόσο αντικουνουπικό που αν πλησιάσει φωτιά, θα αναφλεγείς. Και δεν φεύγουν. ΠΟΤΕ δεν φεύγουν.
Και λες "οκ, έστησα τη σκηνή". Όχι φίλε. Δεν την έστησες. Έφτιαξες κάτι που θυμίζει σκηνή σεισμόπληκτου στην Ιαπωνία. Αν φτερνιστείς θα πέσει.
Η νύχτα της αλήθειας
Και έρχεται το βράδυ. Εκεί που η αλήθεια σε χαστουκίζει. Ξαπλώνεις. Όχι βασικά, δεν ξαπλώνεις, τοποθετείσαι πάνω σε μια επιφάνεια που μοιάζει με βασανιστήριο μεσαιωνικής εποχής. Νιώθεις κάθε πέτρα. ΚΑΘΕ. ΜΙΑ. ΠΕΤΡΑ. Λες "δεν πειράζει, θα συνηθίσω". Εδώ γκρίνιαζες στα σχοινάκια, τώρα θα το συνηθίσεις;
Ακούς ήχους. Ένα "χρατς” εδώ, ένα "σκρουτς” εκεί. Σίγουρα κάτι κινείται. Είναι αρουραίος; Είναι φίδι; Είναι η φαντασία σου; Δεν έχει σημασία. Εσύ έχεις ήδη γράψει διαθήκη στο μυαλό σου γιατί ήθελες και ελεύθερο. Το χειρότερο όμως είναι η τουαλέτα.
Γιατί πρέπει να πας ακόμα και αν είναι 3 το πρωί. Με φακό. Με βήματα που προσπαθούν να είναι γενναία αλλά μοιάζουν με πανικόβλητο πιγκουίνο. Εκεί καταλαβαίνεις ότι έκανες το μεγαλύτερο λάθος της ζωής σου. Το πρωί ξυπνάς. Αν αυτό που έκανες λέγεται ύπνος. Πιασμένος παντού, με μάτι που δεν ανοίγει. Και λες το επικό: "Καλά ήταν μωρέ". Τι καλά ρε καημένε; Δεν ήταν καλά. Ήταν μια κακή απόφαση ντυμένη με ρομαντισμό.
Η μεγάλη επιστροφή στον πολιτισμό
Και όταν γυρίζεις σπίτι εκεί καταλαβαίνεις. Το ντους δεν είναι απλά ντους. Είναι θρησκευτική εμπειρία. Το κρεβάτι δεν είναι κρεβάτι, είναι παράδεισος με σεντόνια.
Αν θες να νιώσεις νεότερος, υπάρχουν άλλα πράγματα για να το θυμηθείς. Αν δεν έχεις πολλά λεφτά, θα υπάρχουν πάντα φθηνότερα δωμάτια. Αλλά κάπου έλεος. Πάρε απόφαση ότι μεγάλωσες, πήγαινε την γυναίκα σου σε ένα ξενοδοχείο της προκοπής γιατί δεν φταίει που την είδες κομάντο και ξεκουραστείτε σαν άνθρωποι.
Πήγαινε σε ένα ξενοδοχείο. Έχει και φύση απ’ έξω. Και στρώμα. Και δεν σκοτώνεις αρούρια.
