By Ryan D’Agostino
Photographs by Chantal Anderson
Styling by George Cortina
Τα σκυλιά προσπαθούν να το σκάσουν. Σπρώχνουν τις μουσούδες τους ανάμεσα στα γόνατά του και σκαρφαλώνουν το ένα πάνω στο άλλο, προσπαθώντας να ανοίξουν δρόμο προς τη γυάλινη πόρτα. Εκείνος την έχει ανοίξει μόλις λίγους πόντους και προσπαθεί να τα ηρεμήσει.
Ολόκληρη η είσοδος του σπιτιού είναι φτιαγμένη από γυαλί: μια ψηλή γυάλινη πόρτα, πλαισιωμένη από εξίσου ψηλά γυάλινα παράθυρα – ή μάλλον γυάλινους τοίχους. Όλη η σκηνή εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μου. Τον βλέπω να κάνει ήρεμες κινήσεις με τα χέρια, προσπαθώντας να βάλει τα σκυλιά να καθίσουν, ενώ τους ψιθυρίζει για να τα καθησυχάσει. Εκείνα τριγυρίζουν ανήσυχα γύρω από τα πόδια του. Ύστερα φωνάζει προς το μέρος μου, μέσα από το μικρό άνοιγμα της πόρτας:
"Για τα πρώτα δυο λεπτά θα σε περιεργαστούν λίγο παραπάνω. Μετά θα σε αφήσουν στην ησυχία σου."
Φοράει ένα T-shirt στο χρώμα του έντονου κρόκου αυγού πάνω από ένα κατάλευκο T-shirt, ένα χρυσό παντελόνι τύπου parachute που γυαλίζει στο φως και λευκά sneakers. Με κάποιον ανεξήγητο τρόπο, είναι ίσως το πιο cool σύνολο που έχω δει ποτέ.
Στο χολ, τα δύο doodles, η Sundae ("όπως το hot fudge sundae") και η Vandy ("αυτό το όνομα είχε ήδη όταν την πήρα"), κάνουν ακριβώς αυτό που είχε πει. Τα νύχια τους χτυπούν ρυθμικά πάνω στα πλακάκια καθώς χοροπηδούν γύρω μας, μυρίζοντας και λαχανιάζοντας. Είναι καλομαθημένα σκυλιά και εκείνος δεν σταματά στιγμή να τα προσέχει, κρατώντας τα από το κολάρο μέχρι να ηρεμήσουν.
Όταν πια χορταίνουν την περιέργειά τους ή απλώς χάνουν το ενδιαφέρον τους, απλώνει το χέρι του και λέει, σαν να συστήνεται για πρώτη φορά:
"Γεια! Brad."
Την ώρα που το λέει, γέρνει ελαφρά το κεφάλι προς τα πίσω, τα χαρακτηριστικά ξανθά μαλλιά του λικνίζονται απαλά και χαμογελά με εκείνο το γνώριμο χαμόγελο που σε κάνει να αναρωτιέσαι τι έχει ανακαλύψει για τον κόσμο και δεν το έχεις ανακαλύψει ακόμη εσύ.
Πηγαίνει στην κουζίνα και αρχίζει αμέσως να ετοιμάζει κάτι πάνω στη νησίδα, η οποία είναι τόσο μεγάλη όσο ολόκληρες μικρές κουζίνες. Βγάζει από τη συσκευασία ένα μεγάλο κομμάτι κίτρινο Gouda και το κόβει σχεδόν ολόκληρο σε λεπτές φέτες, τις οποίες τακτοποιεί προσεκτικά πάνω σε μια ξύλινη επιφάνεια. Έπειτα κάνει ακριβώς το ίδιο με ένα κομμάτι παρμεζάνας. (Αργότερα πολλοί θα με ρωτήσουν: "Υπήρχε κάποιος να τον βοηθά; Κάποιο μέλος του προσωπικού;" Η απάντηση είναι όχι. Υπήρχε μόνο ο Brad Pitt στην κουζίνα του να κόβει τυρί.)
Ανοίγει δύο διαφορετικά είδη κράκερ: το ένα θυμίζει τα Wheat Thins, μόνο που είναι καλύτερο, ενώ το άλλο είναι εκείνα τα τραγανά, σκούρα καφέ κράκερ με αποξηραμένα cranberries ή κάτι παρόμοιο. Στη συνέχεια βγάζει από το πλαστικό περίβλημά του ένα σαλάμι και αρχίζει να το κόβει σε λεπτές φέτες. Η εξωτερική του επιφάνεια είναι μαύρη, καλυμμένη με χοντροτριμμένο μαύρο πιπέρι.
"Έκοβα ένα ίδιο σαλάμι την περασμένη εβδομάδα και έφυγα για ένα λεπτό από την κουζίνα. Όταν γύρισα; Είχε εξαφανιστεί. Ολόκληρο το σαλάμι", λέει, γνέφοντας προς τη Sundae. "Και δεν έπαθε απολύτως τίποτα. Μετά, όμως, της έδωσα μια καραμέλα για την αναπνοή – τη χρειαζόταν – και αμέσως άρχισε να αφήνει πίσω της... λωρίδες από εμετό. Ξέρεις, από εκείνους που καθαρίζονται δύσκολα. Σαν να έχει ζωγραφίσει κάποιος με δαχτυλομπογιές."
Παίρνει τον δίσκο με τα αλλαντικά και τα τυριά, μαζί με το καλάθι με τα κράκερ, και κατευθύνεται προς ένα τραπέζι στην άλλη άκρη του δωματίου. Περνά δίπλα από την τεράστια νησίδα της κουζίνας, από το άνετο καθιστικό μπροστά στο αναμμένο τζάκι αερίου και από τις μεγάλες γυάλινες πόρτες που οδηγούν στο αίθριο γύρω από την πισίνα. Εκεί, ανάμεσα στους φοίνικες που αγόρασε και φύτεψε ο ίδιος – "γιατί έχω μια μικρή εμμονή με τα δέντρα", όπως λέει – απλώνεται στο βάθος ο ατελείωτος ορίζοντας του Λος Άντζελες. Αγόρασε αυτό το σπίτι το περασμένο φθινόπωρο και, μέχρι σήμερα, έχει περάσει συνολικά μόλις τρεις σκόρπιες εβδομάδες σε αυτό.
"Οι καλεσμένοι έχουν πάντα την καλύτερη θέα. Αυτός είναι ο κανόνας", λέει, δείχνοντάς μου τη θέση μου.
Βγάζει από το ψυγείο δύο μικρά μπουκάλια Perrier και, επειδή δεν θυμάται πού βρίσκονται οι χαρτοπετσέτες, μας φέρνει από ένα φύλλο χαρτί κουζίνας στον καθένα. Έπειτα επιστρέφει με δύο χοντρά κεραμικά πιάτα σε έντονο μπλε χρώμα, διακοσμημένα με ένα χαρούμενο μοτίβο από λευκές, αλληλένδετες γραμμές.
"Νομίζω πως μου επιφυλάσσεις βασιλική μεταχείριση", του λέω.
Χαμογελά.
"Μια ακόμη συνηθισμένη μέρα στο σπίτι των Pitt."
Σήμερα ξύπνησε χωρίς ξυπνητήρι.
"Τι ώρα;" τον ρωτώ.
Γελάει – ένα σύντομο, αυθόρμητο γέλιο.
"Βλέπεις; Δεν έχει σημασία! Αυτό ακριβώς είναι η πολυτέλεια", λέει. Διάβασε για λίγο τις ειδήσεις στο κινητό του. Έλυσε ένα Sudoku. Πήγε στο γυμναστήριο και ίδρωσε λίγο. Έκανε ντους. Τακτοποίησε την ντουλάπα του.
"Όταν λέω "τακτοποίησα"...", διορθώνει γελώντας, "ας πούμε ότι απλώς μετακίνησα μερικά πράγματα από δω κι από κει."
Γέρνει πίσω στην καρέκλα του και, με εκείνο το γνώριμο χαμόγελο, λέει:
"Ναι... μια πραγματικά όμορφη, συνηθισμένη μέρα."
Αν αυτή ήταν μια ιστορία για τον γείτονά μου ή για τον κουνιάδο μου τον Τζο – όσο ενδιαφέρων άνθρωπος κι αν είναι ο Τζο – πιθανότατα δεν θα είχες διαβάσει μέχρι εδώ. Ένας τύπος ανοίγει την πόρτα, ηρεμεί τα σκυλιά, βγάζει τυριά και κράκερ για τον καλεσμένο του. Νωρίτερα τακτοποίησε και την ντουλάπα του.
Μόνο που αυτή δεν είναι μια ιστορία για τον Τζο.
Είναι μια ιστορία για τον Brad Pitt, έναν άνθρωπο που ανήκει στο κορυφαίο 1% του κορυφαίου 1% όλων των κινηματογραφικών σταρ, όχι μόνο της εποχής μας αλλά συνολικά στην ιστορία του Χόλιγουντ. Όπως κι αν θελήσει κανείς να το μετρήσει – με βάση το ακατέργαστο ταλέντο, τα συνολικά έσοδα, την εμφάνιση, τις εισπράξεις στο box office, τη φυσική του γοητεία ή συνολικά την ποιότητα και την ψυχαγωγική αξία της φιλμογραφίας του – ο Pitt βρίσκεται στην κορυφή.
Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη.
Το μυστήριο που εξακολουθεί να τον περιβάλλει.
Το πολύχρονο διαζύγιό του με την Angelina Jolie. Η απόσταση που φαίνεται να τον χωρίζει από τα παιδιά του, τα οποία, σύμφωνα με δημοσιεύματα, έχουν πάψει ακόμη και να χρησιμοποιούν το επίθετό του. Ό,τι κι αν συμβαίνει πραγματικά πίσω από αυτή την οικογενειακή ιστορία, πιθανότατα το έχεις ήδη ακούσει. Και ίσως αυτός να είναι ένας από τους λόγους που συνεχίζεις να διαβάζεις.
Μόλις, όμως, ξεθωριάσει η πρώτη εντύπωση του Brad Pitt που ετοιμάζει μόνος του έναν δίσκο με αλλαντικά, τυριά και κράκερ από το σούπερ μάρκετ, η συνάντηση ακολουθεί τη φυσική της πορεία.
Ο λόγος που με κάλεσε στο σπίτι του είναι, φυσικά, η νέα του ταινία.
Μόνο που πολύ γρήγορα γίνεται φανερό πως αυτή η ταινία σημαίνει κάτι πολύ περισσότερο για εκείνον. Είναι μια ιστορία για την αντοχή απέναντι στην απόγνωση, για την προσπάθεια να κρατηθείς από τα τελευταία ψήγματα ελπίδας όταν όλα μοιάζουν να καταρρέουν.
Και από τη στιγμή που η συζήτηση φτάνει εκεί, αυτό το απόγευμα μετατρέπεται σε κάτι που δεν περίμενα.
Σε κάτι πραγματικά σπάνιο. Δεν το είδα να έρχεται
Αδειάζουμε γρήγορα τα μικρά μπουκάλια Perrier και του θυμίζω ότι νωρίτερα μου είχε προτείνει κρασί. Σε μια τελετή βραβείων το 2020 είχε ευχαριστήσει δημόσια τον φίλο του Bradley Cooper για τη βοήθεια που του πρόσφερε στη μάχη με το αλκοόλ, ενώ τον περασμένο Ιούνιο μίλησε ακόμη πιο ανοιχτά για τη νηφαλιότητά του στο podcast Armchair Expert του Dax Shepard. Τον ρωτώ αν το κρασί είναι πλέον κάτι που κρατά μόνο για τους καλεσμένους.
"Όχι. Έμεινα νηφάλιος για επτά χρόνια. Και μετά... ξανακατέβηκα από το βαγόνι", λέει, γελώντας ελαφρά. Σηκώνει τα χαρακτηριστικά του φρύδια και υψώνει το δάχτυλό του, σαν να θέλει να κάνει μια σημαντική διευκρίνιση. "Αλλά αυτή τη φορά με πολύ μεγαλύτερη αυτοσυγκράτηση. Υπήρξαν δυο-τρεις φορές που πήρα υπερβολικό θάρρος και σκέφτηκα "εντάξει, μπορώ". Και μετά κατάλαβα πως όχι... δεν μου κάνει καλό. Όχι σε μεγάλες ποσότητες."
"Μπορείς, όμως, να πιεις ένα ποτήρι κρασί;"
"Ναι... μπορώ να πιω και δύο ή τρία. Αλλά δεν μπορώ να πιω πολύ. Πρέπει να είμαι επαγγελματίας απέναντι σε αυτό."
Σήμερα, έτσι κι αλλιώς, προτιμά τα πρωινά. Όταν έχεις πιει πολύ το προηγούμενο βράδυ, μπορεί να χάσεις ένα όμορφο πρωινό, λέει, και αυτό πια δεν του φαίνεται καθόλου ελκυστικό. Τα πρωινά έχουν ενδιαφέρον και δεν θέλει να αφήνει άλλα να περνούν χωρίς να τα ζει πραγματικά.
Ακόμη και μια μέρα σαν τη σημερινή.
Το σπίτι του χαρίζει θέα που θα μπορούσε να βρίσκεται στις σελίδες ενός ταξιδιωτικού περιοδικού, όμως σήμερα ο ουρανός είναι καλυμμένος από σύννεφα. Ένα παχύ στρώμα γκρίζου απλώνεται από τον έναν ορίζοντα μέχρι τον άλλο, σαν τραβηγμένο βαμβάκι. Είναι κάτι συνηθισμένο για αυτή την εποχή του χρόνου, όμως οι περισσότεροι οικοδεσπότες θα απολογούνταν που ο ουρανός δεν είναι γαλανός την ημέρα της επίσκεψής μου.
Όχι ο Brad Pitt.
Κοιτάζει τον ουρανό, χαμογελά και λέει:
"Η καλοκαιρινή συννεφιά του Ιουνίου. Τη λατρεύω. Σε βάζει σε μια πολύ πιο στοχαστική, πιο εσωστρεφή διάθεση."
Μένει για λίγο να χαζεύει τη θέα, χαμογελώντας με ικανοποίηση, σαν να είχε χτίσει ο ίδιος την πόλη και να είχε σχεδιάσει αυτό το τοπίο.
"Υπέροχο."
Στη μεγάλη τηλεόραση παίζει, χωρίς ήχο, ένας αγώνας του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Παραγουάη εναντίον Γερμανίας. Ο Pitt ρίχνει πού και πού μια ματιά προς τα δεξιά για να δει τι συμβαίνει στο παιχνίδι. Αντί για τη μετάδοση, από το Bluetooth ακούγεται ασταμάτητα ο ίδιος δίσκος που, όπως μου λέει, ακούει εδώ και μία εβδομάδα στο repeat: το So Help Me God της τραγουδίστριας και τσελίστριας Kelsey Lu.
Είναι μουσική σχεδόν ονειρική, αισθησιακή. Η φωνή της Lu μοιάζει να αιωρείται στον αέρα σαν κορδέλα που παρασέρνει ο άνεμος. Μια ζεστή αύρα από το Λος Άντζελες διαπερνά το δωμάτιο, τα δύο doodles κοιμούνται ήσυχα και, για μια στιγμή, αυτή η απλή, όμορφη μέρα μοιάζει σαν να έχει βγει έξω από τον χρόνο. Έχει φέρει στο τραπέζι ένα μπολ με μεγάλες, καταπράσινες ρώγες σταφυλιού που γυαλίζουν ακόμη από την υγρασία. Τις κόβει μία-μία από το τσαμπί και τις βάζει στο στόμα του σαν να τρώει ποπ κορν. Στην οθόνη, ένας παίκτης της Παραγουάης σκοντάφτει, κυλιέται στο χορτάρι σαν πάνινη κούκλα και πιάνει το πόδι του λες και το έχουν κόψει με αλυσοπρίονο.
"Θα ανοίξω σχολή για θεατρικές βουτιές, γιατί αυτοί οι τύποι είναι απαράδεκτοι", λέει.
Σηκώνεται όρθιος και αρχίζει να αναπαριστά τη φάση. Αφήνει τους καρπούς του να κρέμονται χαλαροί, παραπατά επίτηδες και μορφάζει από έναν υπερβολικό, ψεύτικο πόνο.
"Είναι από τις χειρότερες ερμηνείες που έχω δει ποτέ. Ξέρω ότι το να κερδίζεις ένα φάουλ είναι μέρος του παιχνιδιού, αλλά πραγματικά χρειάζονται πολλή βοήθεια. Και θα ξεκινήσω από τον Neymar. Όσο χαρισματικός και αν είναι μέσα στο γήπεδο, χρειάζεται λίγη καθοδήγηση. Θα του δείξω πώς να το "πουλάει" καλύτερα, πώς να το κάνει με μεγαλύτερη λεπτότητα, πώς να μην το επαναλαμβάνει συνέχεια ώστε να φαίνεται αληθινό. Έχω ήδη ολόκληρο πρόγραμμα μαθημάτων έτοιμο."
Πηγαίνει μέχρι το ψυγείο για να φέρει κι άλλα αναψυκτικά – αυτή τη φορά δύο μικρά κουτάκια ανθρακούχου νερού με γεύση γκρέιπφρουτ. Δεν έχει τελειώσει ακόμη με το θέμα.
"Είναι από εκείνα τα πράγματα που όλοι αποδέχονται, αλλά κανείς δεν συμπαθεί. Σαν την υποκριτική στις ταινίες της δεκαετίας του '40, όταν οι πρωταγωνίστριες λιποθυμούσαν θεατρικά." Ακουμπά το πίσω μέρος της παλάμης του στο μέτωπό του και, με ψιλή γυναικεία φωνή, λέει: ""Αχ, Θεέ μου!"" Ύστερα γελά. "Η κακή υποκριτική με τρελαίνει. Γι' αυτό δεν μπορώ να δω πορνό."
Ο Pitt λατρεύει τη σπουδαία υποκριτική. Τη μελετά. Είναι, πάνω απ' όλα, ένας παθιασμένος θεατής της. Όταν μιλά για έναν ηθοποιό ή για μια ερμηνεία που τον εντυπωσίασε, η φωνή του αλλάζει. Η ήρεμη, βραχνή χροιά του γεμίζει ενθουσιασμό και θαυμασμό. Αρκεί να αναφέρει κανείς το όνομα του James Gandolfini.
Αμέσως χαμηλώνει τη φωνή του, σχεδόν με δέος.
"Θεέ μου... πόσο σπουδαίος ήταν στο Killing Them Softly. Εκείνη η σκηνή στο ξενοδοχείο... Ένιωθα σαν να παρακολουθούσα τον Marlon Brando στα καλύτερά του για δύο συνεχόμενες μέρες. Δεν έκανα τίποτε άλλο από το να απολαμβάνω κάθε λεπτό."
Ο ηθοποιός με τον οποίο μοιράστηκε τις περισσότερες σκηνές σε εκείνη την ταινία ήταν ο Richard Jenkins, ένας ηθοποιός με στεγνό χιούμορ, βαθιά ευαισθησία και σπάνια υποκριτική παρουσία.
"Ο Jenkins!" λέει, πετώντας τα χέρια του ψηλά και χαμογελώντας πλατιά, σαν άνθρωπος που μόλις δοκίμασε την πιο νόστιμη μπουκιά πίτας της ζωής του. "Είναι κι αυτός ένας από τους αγαπημένους μου ηθοποιούς όλων των εποχών. Με το που γνωριστήκαμε γίναμε αμέσως φίλοι. Δεν με έχει απογοητεύσει ποτέ. Είναι απίστευτα αστείος."
Παρακολουθεί σχεδόν τα πάντα. Ο ίδιος λέει πως είναι περισσότερο θεατής παρά αναγνώστης. (Με εξαίρεση τα σενάρια. Ως ηθοποιός αλλά και ως παραγωγός, διαβάζει αμέτρητα σενάρια.) Τα περισσότερα βράδια αποκοιμιέται βλέποντας κάποια σειρά.
Αναφέρει το The Penguin με τον Colin Farrell.
"Κι αυτό ήταν εξαιρετικό. Πώς καταφέρνεις να εκφράσεις τόσα συναισθήματα έχοντας ένα εκατοστό λάτεξ πάνω στο πρόσωπό σου; Σου λέω, είναι σχεδόν αδύνατο να περάσεις οποιοδήποτε συναίσθημα μέσα από όλα αυτά. Κι όμως, εκείνος το κατάφερε. Και με εκείνο το κουτσό περπάτημα, και μετά από τόσες ώρες στην καρέκλα για τα προσθετικά... Εμένα όλα αυτά με τρελαίνουν. Όταν ήμουν παιδί πάθαινα συνέχεια δερματίτιδα από δηλητηριώδη κισσό στο πρόσωπο και στον λαιμό, επειδή κυλιόμουν μέσα στα δάση", λέει, μορφάζοντας και τρίβοντας τον λαιμό του σαν να τον φαγουρίζει ακόμη. "Δεν αντέχω τέτοια πράγματα. Δεν θα μπορούσα να το κάνω."
Έχει δεχθεί προτάσεις για να πρωταγωνιστήσει σε σειρές για πλατφόρμες streaming και δηλώνει πως θα το έκανε, αν έβρισκε κάτι που πραγματικά του ταίριαζε.
"Η Kate Winslet έχει κάνει μερικές", λέει για την ηθοποιό, την οποία δεν γνωρίζει προσωπικά αλλά θαυμάζει βαθιά. "Έχει κάνει πραγματικά διαμάντια. Το Mare of Easttown. Συγκλονιστικό. Και μετά ήρθε το The Regime, που ήταν εντελώς τρελό. Δίνεται ολοκληρωτικά σε κάθε ρόλο. Λατρεύω αυτή την αφοσίωση. Προσπάθησα κι εγώ να φτάσω σε αυτό το επίπεδο δέσμευσης, ειδικά στο The Riders, την τελευταία ταινία που γύρισα, έχοντας ακόμη στο μυαλό μου τη δουλειά της Kate."
Πολύ πριν το The Riders φτάσει στις αίθουσες, το κοινό θα δει τον Pitt στο Heart of the Beast, σε σενάριο και σκηνοθεσία του David Ayer. (Ο Ayer είχε επίσης γράψει και σκηνοθετήσει το Fury, όπου ο Pitt υποδύθηκε έναν διοικητή άρματος μάχης στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, έναν άνθρωπο που ζούσε και πολεμούσε με έναν προσωπικό κώδικα τιμής, τόσο σκληρό όσο και αδιαπραγμάτευτο, ο οποίος τον μετέτρεπε σε ήρωα.)
Στα 62 του χρόνια, κάθε νέος ρόλος πρέπει να του προσφέρει κάτι που δεν έχει κάνει ποτέ ξανά ως ηθοποιός. Ακόμη κι αν πρόκειται για κάτι μικρό. Ακόμη κι αν αφορά μία μόνο σκηνή. Ένα καινούργιο συναίσθημα, μια ανεξερεύνητη συναισθηματική απόχρωση που δεν έχει εκφράσει ποτέ μπροστά στην κάμερα.
Αυτό και μόνο του αρκεί.
Το Heart of the Beast αφηγείται την ιστορία ενός πρώην στρατιώτη των Ειδικών Δυνάμεων του αμερικανικού στρατού, ο οποίος πετά με ένα μικρό αεροσκάφος πάνω από την Αλάσκα έχοντας μαζί του τον σκύλο του, έναν πρώην στρατιωτικό σκύλο K-9 που υπηρέτησε στο πλευρό του στον πόλεμο του Ιράκ. Το αεροπλάνο συντρίβεται και άνθρωπος και σκύλος βρίσκονται ολομόναχοι, χαμένοι στην άγρια φύση, χιλιόμετρα μακριά από τα πάντα. Η μοναδική άλλη ανθρώπινη παρουσία είναι ένας μυστηριώδης ταξιδιώτης, τον οποίο υποδύεται ο J. K. Simmons και ο οποίος περνά μέσα από την ιστορία σαν φάντασμα – ή σαν ένας σοφός τρελός.
"Ο J. K. Simmons! Άλλος ένας σπουδαίος ηθοποιός! Γαμώτο, το Whiplash! Τι εκρηκτική ερμηνεία ήταν αυτή."
"Το Heart of the Beast είναι μια ιστορία αγάπης", λέει ο Pitt.
Η ταινία με συγκίνησε. Του το λέω γιατί είναι η αλήθεια. Του εξηγώ ότι με οδήγησε σε μια απομακρυσμένη γωνιά του ίδιου μου του μυαλού. Με έκανε να σκεφτώ όλα όσα κάνουμε ο ένας για τον άλλον. Ο Pitt και ο πανέμορφος γερμανικός ποιμενικός που υποδύεται τον Odin δεν ερμηνεύουν απλώς έναν άνθρωπο και τον σκύλο του. Υποδύονται κάθε άνθρωπο που βρέθηκε κάποτε μπροστά στη στιγμή όπου δεν υπάρχει πια τίποτα άλλο να κάνει – πέρα από το να αποφασίσει πώς θα συνεχίσει. Με άλλα λόγια, υποδύονται όλους εμάς.
"Τι είναι αυτό το τατουάζ;"
Σκύβει μπροστά και κοιτάζει το τατουάζ στο αριστερό μου αντιβράχιο.
"Είναι πολύ ωραίο", λέει, προφανώς αναφερόμενος στην ποιότητα της δουλειάς. "Μου αρέσει."
"Αυτό;"
Περνάω το δάχτυλό μου πάνω από το σχέδιο.
"Είναι για τον αδελφό μου. Τα αρχικά του, γραμμένα με ναυτικές σημαίες. Πέθανε πριν από μερικά χρόνια."
Ακουμπά την πλάτη του στην καρέκλα.
"Αχ, φίλε..."
"Mike. Έμφραγμα. Ξαφνικό. Ήταν μόλις 46 ετών. Λάτρευε την ιστιοπλοΐα. Γι' αυτό..."
"Είναι υπέροχο."
"Ευχαριστώ."
"Και εξαιρετικά φτιαγμένο. Πόσος καιρός έχει περάσει, αν επιτρέπεται;"
"Περίπου πέντε χρόνια. Και κάτι παραπάνω."
Χωρίς να διστάσει ούτε στιγμή, απαντά:
"Α... τώρα είναι που αρχίζεις πραγματικά να το καταπίνεις."
Το είπε σαν άνθρωπος που το έχει ζήσει. Σαν άνθρωπος που γνωρίζει τι σημαίνει απώλεια.
Και ξαφνικά, αυτό είναι ο Brad Pitt.
Ένας άνθρωπος που έχει γνωρίσει την απώλεια.
Ξαφνικά, αυτό είναι το μόνο που βλέπω μπροστά μου. Είναι κινηματογραφικός σταρ με τον ίδιο τρόπο που εγώ είμαι συγγραφέας, ο κουνιάδος μου ο Τζο είναι ηχολήπτης και ο υδραυλικός σου είναι υδραυλικός.
Σηκώνει το βλέμμα του, με κοιτάζει ξανά και λέει:
"Νομίζω πως το πένθος είναι ίσως το πιο εξισωτικό από όλα τα συναισθήματα."
Κρατά την άκρη του τραπεζιού με τα δάχτυλά του και κουνά ελάχιστα το κεφάλι πέρα-δώθε — μια σχεδόν ανεπαίσθητη κίνηση, τόσο γρήγορη που θα μπορούσες εύκολα να τη χάσεις.
"Και ακόμη κι αυτό είναι λίγο για να το περιγράψει. Η απώλεια είναι ίσως το πιο βαθύ πράγμα που μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος. Και η μοναξιά που μπορεί να ακολουθήσει είναι το μεγαλύτερο μαρτύριο."
Το λέει με την ίδια φωνή που λίγο νωρίτερα με προέτρεπε να "ορμήσω" στα πενήντα μου. Μόνο που τώρα δεν ακούγεται σαν συμβουλή· ακούγεται σαν μια αλήθεια που αναγνωρίζουν μόνο όσοι την έχουν ζήσει.
Ο Pitt ρίχνει μια ματιά στην τηλεόραση, αν και είναι φανερό πως εκείνη τη στιγμή ο αγώνας δεν καταγράφεται πραγματικά στο μυαλό του. Κοιτάζει έξω από τα παράθυρα, προς τον μουντό ουρανό, κι έπειτα ξανά στα μάτια μου.
"Φίλε... είσαι στον πέμπτο χρόνο", λέει, κουνώντας αργά το κεφάλι, ενώ εξακολουθεί να κρατά την άκρη του τραπεζιού σαν να του προσφέρει στήριγμα. "Στον πέμπτο χρόνο αρχίζεις επιτέλους να αναπνέεις ξανά."
Κουνώ καταφατικά το κεφάλι.
Η δική μου άκρη του τραπεζιού βρίσκεται λίγο πιο μακριά απ' όσο μπορώ να φτάσω.
Η κουβέντα που ακολουθεί περνά από τον καρκίνο στο διαζύγιο, από τις ταπεινώσεις που φέρνει το Αλτσχάιμερ στα σκυλιά που αγαπήσαμε και χάσαμε.
Μου μιλά για ομάδες γυναικών που συνάντησε στην Αφρική. Γυναίκες που χαμογελούσαν με όλη τους την καρδιά, μαγείρευαν υπέροχο, θρεπτικό φαγητό και διηγούνταν αστείες ιστορίες. Αργότερα έμαθε ότι οι περισσότερες είχαν δει τους πατέρες και τα αδέλφια τους να σφαγιάζονται μπροστά στα μάτια τους.
Μου μιλά και για τη μητέρα του, που πέθανε πέρυσι. Για τον πατέρα του.
"Ας πούμε απλώς ότι είναι καλύτερα να είσαι εκείνος που φεύγει πρώτος."
Μιλούν συχνά στο τηλέφωνο και ο Pitt ετοιμάζεται να ταξιδέψει στο Μιζούρι την επόμενη εβδομάδα για να τον επισκεφθεί. Θα καθίσουν τα βράδια στη μπροστινή βεράντα του σπιτιού, θα παρακολουθούν τις πυγολαμπίδες και θα ακούν τα τζιτζίκια, μιλώντας για τη γυναίκα που δεν βρίσκεται πια εκεί.
"Είμαστε άνθρωποι της επαρχίας. Δεν συνηθίζουμε να αναλύουμε τα πάντα, καταλαβαίνεις; Πού και πού θα ειπωθεί μία μόνο φράση που πάει κατευθείαν στην καρδιά του πράγματος και μετά... συνεχίζουμε παρακάτω."
Πρόσφατα, λέει, εξομολογήθηκε σε μια φίλη του ότι πολλές φορές νιώθει υπερβολικά συναισθηματικός. Ότι ζει τα πάντα με μεγάλη ένταση, κάτι που μπορεί να τον οδηγήσει είτε σε εκρήξεις θυμού είτε σε στιγμές απόλυτης ευφορίας. Και θα ήθελε, ίσως, να είναι λίγο πιο ισορροπημένος.
"Κι εκείνη μου είπε: "Ναι, θα μπορούσες να το κάνεις. Θα μπορούσες να πας σε ένα άσραμ και να γίνεις πιο γαλήνιος." Αλλά μετά πρόσθεσε: "Ξέρεις, εγώ πιστεύω στην ανθρώπινη εμπειρία. Και η ανθρώπινη εμπειρία σημαίνει ότι είμαστε εδώ για να τα νιώσουμε όλα. Όλα. Τις ακραίες κορυφές της χαράς και τα συντριπτικά βάθη της ψυχής." Και αυτό με απελευθέρωσε. Όταν το άκουσα, σκέφτηκα: θα σταματήσω να πιστεύω ότι υπάρχει κάτι λάθος με αυτό."
Ένα από τα σκυλιά, που κοιμάται στα πόδια μου, αφήνει έναν μακρύ, γλυκό αναστεναγμό μέσα στον ύπνο του.
"Το δύσκολο, όμως", του λέω, "είναι αυτές οι συντριπτικές χαμηλές στιγμές. Δεν ξέρω αν μια ψυχή μπορεί πραγματικά να συντριβεί, αλλά έτσι μοιάζει όταν τις ζεις. Και όταν νιώθεις έτσι, πιστεύεις πως ίσως να μη ζήσεις ποτέ ξανά εκείνες τις ακραίες στιγμές ευτυχίας. Ή, καλύτερα, πως αυτές οι στιγμές προορίζονται μόνο για τους άλλους. Για ανθρώπους που δεν έχουν γνωρίσει τα δικά μας σκοτάδια ούτε το βάθος τους."
Παίρνω ένα κομμάτι τυρί και το ακουμπώ πάνω σε ένα κράκερ. Ο Brad Pitt με κοιτάζει. Βάζει μία ρώγα σταφύλι στο στόμα του. Παίρνει μια βαθιά ανάσα. Οι νεοφυτεμένοι φοίνικες λικνίζονται απαλά στον αέρα.
"Ναι", λέει. "Ποτέ δεν υπήρξα άνθρωπος με αυτοκτονικές τάσεις. Δεν ήταν ποτέ στη φύση μου. Αν έχω κάποιο ελάττωμα, είναι μάλλον ότι είμαι εκ γενετής αισιόδοξος. Αυτό με έχει βοηθήσει πολλές φορές στη ζωή, αλλά άλλες τόσες με έχει κάνει να πέσω με φόρα πάνω σε έναν τοίχο εξαιτίας της υπερβολικής αισιοδοξίας μου. Ή, όπως λέει πάντα ο παντοτινά ξεκαρδιστικός φίλος μου, ο David Fincher, "Εσύ βλέπεις το ποτήρι μισογεμάτο. Απλώς είναι μισογεμάτο... με ούρα.""
Γελάει ελαφρά και συνεχίζει.
"Τέλος πάντων, ποτέ δεν υπήρξα αυτοκτονικός, εκτός από μια πολύ μικρή περίοδο. Και τότε... απλώς δεν μπορούσα... δεν έβλεπα διέξοδο. Ο πόνος ήταν τόσο ασφυκτικός που... δεν επρόκειτο να κάνω ποτέ κακό στον εαυτό μου, αλλά μπορούσα να νιώσω... μπορούσα να νιώσω το παγωμένο μέταλλο μιας σφαίρας μέσα στο κεφάλι μου και να το αντιλαμβάνομαι σαν ανακούφιση. Και τότε σκέφτηκα: "Α, μάλιστα... τώρα καταλαβαίνω". Καταλαβαίνω την αυτοκτονία, με την έννοια ότι δεν πρόκειται για την επιθυμία να πεθάνεις. Πρόκειται για την αναζήτηση ανακούφισης από τον πόνο. Ταυτόχρονα, όμως, πιστεύω ότι οι άνθρωποι έχουμε απίστευτα ένστικτα επιβίωσης. Και σε μένα αυτά ενεργοποιήθηκαν σχεδόν αμέσως. Απλώς..."
Σταματά.
Το κεφάλι του γέρνει ελαφρά δεξιά κι αριστερά, σαν να ψάχνει τις σωστές λέξεις.
"Ναι... άκου."
Με κοιτάζει κατάματα.
"Η ζωή δεν είναι εύκολη."
Παύση.
"Και το ακούς αυτό από έναν άνθρωπο που κέρδισε το λαχείο."
Μόνο ο Brad Pitt, η Angelina Jolie και τα παιδιά τους γνωρίζουν πραγματικά τι έχει συμβεί ανάμεσά τους. Οι κατηγορίες που εκείνη έχει διατυπώσει, η σιωπή που εκείνος έχει επιλέξει να κρατήσει, όσα λέγονται πίσω από τις κλειστές πόρτες δικηγορικών γραφείων και αιθουσών διαμεσολάβησης, ανήκουν αποκλειστικά σε αυτούς.
Τον ρωτάω όμως, λιγότερο ενδιαφερόμενος για το δράμα και περισσότερο για τις συνέπειές του. Όταν μιλά για εκείνη την περίοδο, για τις στιγμές που ο πόνος ήταν τόσο αφόρητος ώστε μπορούσε να φανταστεί πως ακόμη και το κρύο μέταλλο μιας σφαίρας θα έμοιαζε με ανακούφιση... μιλά για εκείνα;
"Για τα παιδιά;" τον ρωτώ.
Σκύβει μπροστά, ακουμπώντας τον αγκώνα του στο τραπέζι. Παίρνει μισή ανάσα και με κοιτάζει απέναντι.
"Για την οικογένεια", απαντά. Γνέφει καταφατικά, κοιτάζοντάς με. Γνέφω κι εγώ.
"Οικογενειακά θέματα", λέω. Κάτι αλλάζει μέσα στο δωμάτιο, κάτι σχεδόν μοριακό, για μια στιγμή μόνο. Μπερδεμένα σήματα. Ένα καρέ σε ασπρόμαυρο.
"Οικογενειακά θέματα", λέει. "Θα μπορούσαμε να το αφήσουμε εκεί".
Στην τηλεόραση ο αγώνας έχει οδηγηθεί στα πέναλτι.
Κάθε ομάδα εκτελεί από πέντε.
Αν μετά και τις πέντε προσπάθειες παραμένουν ισόπαλες, ακολουθεί η διαδικασία του ξαφνικού θανάτου.
Μετά τις πρώτες πέντε εκτελέσεις, το σκορ παραμένει ισόπαλο.
Ο Pitt έχει σκύψει μπροστά, κρατώντας τα μαλλιά του με τα δύο χέρια.
"Γι' αυτό ο αθλητισμός είναι τόσο σπουδαίος", λέει. "Μέσα σε ένα μόνο λεπτό χωράει μια ολόκληρη ζωή."
Πάνω στον μπουφέ, μπροστά από την τηλεόραση, βρίσκονται εννέα μικρά μπολ. Είναι όλα διαφορετικά μεταξύ τους, αλλά μοιάζουν να ανήκουν στην ίδια συλλογή. Το καθένα έχει τις δικές του μικρές ατέλειες, αυτές που μόνο ένα χειροποίητο αντικείμενο μπορεί να έχει, και όλες μαζί συνθέτουν ένα σύνολο που μοιάζει απόλυτα ολοκληρωμένο.
Σε μια μικρή διακοπή του αγώνα τον ρωτώ αν τα έφερε από κάποιο από τα αμέτρητα ταξίδια του.
"Όχι", απαντά. "Για ένα διάστημα είχα πάθει εμμονή με το matcha και αγόραζα περίτεχνα μπολ για matcha." Κουνάει το κεφάλι και τα κοιτάζει σαν να τα βλέπει για πρώτη φορά έπειτα από καιρό. "Ό,τι κάνω, το κάνω ολοκληρωτικά. Μπαίνω με τα μούτρα."
Δεν ξέρω γιατί, αλλά τον ρωτώ αν ξέρει να δένει παπιγιόν.
"Ε... όχι", απαντά. "Και ξέρεις πόσα χρόνια λέω "θα μάθω να το δένω"; Κάθε φορά φτάνω στην εκδήλωση χωρίς να το έχω μάθει και απλώς κουμπώνω ένα έτοιμο και συνεχίζω τη δουλειά μου."
"Δεν υπάρχει ούτε κάποιος να σου το δέσει; Απλώς φοράς το έτοιμο;"
"Απλώς κουμπώνω το καταραμένο και τέλος. Δεν νομίζω να έχω πάει ποτέ σε τελετή βραβείων χωρίς clip-on παπιγιόν."
"Δηλαδή παρέλαβες το Όσκαρ σου φορώντας έτοιμο παπιγιόν;"
"Εκατό τοις εκατό."
Στην τηλεόραση οι παίκτες παρατάσσονται ο ένας μετά τον άλλον για τα πέναλτι. Οι τερματοφύλακες χαμηλώνουν το σώμα τους, έτοιμοι να πέσουν προς οποιαδήποτε πλευρά. Ο Pitt δεν υποστηρίζει καμία από τις δύο ομάδες. Δεν τον νοιάζει ποια θα κερδίσει· αυτό που τον ενοχλεί είναι ότι μία από τις δύο είναι αναγκασμένη να χάσει.
"Το μισώ... πραγματικά το μισώ..."
Το κομμάτι της ζωής του που αφορά τα αμέτρητα ταξίδια είναι απολύτως αληθινό. (Αν και, όπως παραδέχεται, είναι τραγικός στο πακετάρισμα. Παίρνει πάντα τριπλάσια πράγματα απ' όσα χρειάζεται. Γεμίζει ολόκληρες βαλίτσες που τελικά δεν ανοίγει ποτέ. Μου λέει ότι η σύντροφός του εδώ και αρκετά χρόνια, η Ines de Ramon, όχι μόνο ξέρει να πακετάρει άψογα, αλλά μόλις φτάσουν στο ξενοδοχείο βγάζει αμέσως τα ρούχα από τη βαλίτσα και τα τακτοποιεί στα συρτάρια. Ο Pitt λέει πως "μαθαίνει".)
Το Heart of the Beast, για παράδειγμα, γυρίστηκε στη Νέα Ζηλανδία, επειδή τα φορολογικά κίνητρα εκεί καθιστούν την παραγωγή σημαντικά φθηνότερη. Από εκεί η σκέψη του περνά στη διαρκώς αυξανόμενη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης για τη δημιουργία οπτικών εφέ σε ταινίες που διαφορετικά θα ήταν υπερβολικά ακριβές για να γυριστούν.
"Υπάρχει μεγάλη αντίδραση απέναντι στην AI", λέει. "Όμως η AI μπορεί να γίνει ακριβώς το εργαλείο που θα επιτρέψει να συνεχίσουν να γυρίζονται ταινίες με μεσαίους προϋπολογισμούς, από σαράντα μέχρι ενενήντα εκατομμύρια δολάρια."
Η δική μου σκέψη πηγαίνει αμέσως στο επόμενο βήμα: στη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης για την αντικατάσταση των ίδιων των ηθοποιών. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, κάποιος σκηνοθέτης να γυρίσει το Heart of the Beast με μια εκδοχή του Brad Pitt που θα είχε δημιουργηθεί από AI, όπως συνέβη με εκείνο το βίντεο που κυκλοφόρησε τον περασμένο Δεκέμβριο και τον έδειχνε να μάχεται τον Tom Cruise πάνω σε μια ταράτσα;
Σταματά για λίγο και κοιτάζει το ταβάνι.
"Θα μπορούσαν... όχι, γιατί... τέλος πάντων, εξαρτάται από το ποιος το δημιουργεί, έτσι δεν είναι; Από το ποιος βρίσκεται πίσω από αυτό, από το ποιος αφηγείται την ιστορία", λέει, επεξεργαζόμενος τη σκέψη του καθώς μιλά. "Από το ποιος λέει: "Θέλω να δω αυτό το συναίσθημα από εκείνον", και μετά ψάχνει μέσα σε ό,τι του προσφέρει η AI, λέγοντας "πιο πολύ προς αυτή την κατεύθυνση", προσαρμόζοντάς το ανάλογα. Θα μπορούσαν, λοιπόν, να το κάνουν. Αλλά το τελικό αποτέλεσμα ίσως να μην ήταν οι δικές μου επιλογές ούτε αυτά που εγώ ανακάλυψα και βρήκα μέσα στον ρόλο."
"Κοίτα, θα είναι ένα πολύ ενδιαφέρον πείραμα. Μας λένε συνεχώς να..." λέει.
Σταματά και κοιτάζει έξω από το παράθυρο.
"Έρχονται συχνά γεράκια εδώ. Είναι πανέμορφα. Μας λένε να σκανάρουμε τους εαυτούς μας. Εγώ σκανάρομαι εδώ και είκοσι χρόνια και πάντα έβαζα έναν όρο στα συμβόλαιά μου: τα δεδομένα ανήκουν σε μένα και καταστρέφονται. Τελικά έπρεπε να τα είχα κρατήσει! Όλα αυτά τα χρόνια τα κατέστρεφα, γιατί είμαι ένα παρανοϊκό παιδί από τα Όζαρκ."
Είναι μια ενδιαφέρουσα σκέψη: η ιδέα ενός Brad Pitt που δεν είναι τίποτε περισσότερο από το σύνολο όλων των συναισθημάτων που έχει εκφράσει και όλων των κινήσεων που έχει κάνει στις προηγούμενες ταινίες του. Γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρουσα αν σκεφτεί κανείς ότι ο πραγματικός Brad Pitt αναζητά διαρκώς πράγματα που δεν έχει κάνει ποτέ ξανά ως ηθοποιός – συναισθηματικές αποχρώσεις που δεν αποτελούν ακόμη μέρος του "αλγορίθμου Pitt", σαν να προσπαθεί συνεχώς να ξεπεράσει τον ίδιο του τον εαυτό.
"Άκουσα τις προάλλες ένα τραγούδι φτιαγμένο με AI που ήταν πραγματικά πολύ καλό", λέει. "Αλλά είχε μια επαναληπτικότητα. Δεν πρόκειται ποτέ να είναι το ίδιο με το να ακούς τη φωνή μιας γυναίκας. Τη φωνή ενός ανθρώπου."
Τρίβει το πίσω μέρος του κεφαλιού του.
"Πριν από μερικές εβδομάδες ήμουν στο Παρίσι και είδα τον Flea και τον Thom Yorke να ανεβαίνουν μαζί στη σκηνή. Έπαιξαν Marvin Gaye με τη jazz μπάντα του Flea", λέει, σηκώνοντας το βλέμμα προς το μέρος μου. "Ήταν... απίστευτο. Ξεπερνούσε κάθε προσδοκία. Ήταν γεμάτο χαρά."
Ακουμπά ξανά τα μπροστινά πόδια της καρέκλας του στο πάτωμα, με δείχνει με το δάχτυλο και λέει:
"Η τεχνητή νοημοσύνη δεν μπορεί να το κάνει αυτό."
Ο Pitt επιστρέφει στον ρόλο του Cliff Booth, του κασκαντέρ του Χόλιγουντ που του χάρισε το Όσκαρ ερμηνείας, σε μια νέα ταινία που θα κυκλοφορήσει στις 25 Νοεμβρίου. (Θα μπορούσε άραγε ο σκηνοθέτης, ο David Fincher, να είχε χρησιμοποιήσει την τεχνητή νοημοσύνη για να δημιουργήσει μια νέα ερμηνεία του Pitt, βασισμένη σε όσα είχε κάνει στο Once Upon a Time... in Hollywood, όπου υποδυόταν τον ίδιο χαρακτήρα;)
Κάποια στιγμή, η ταινία με τον Cliff Booth θεωρούνταν οριστικά νεκρή. Ο Quentin Tarantino είχε δηλώσει ότι θα σκηνοθετούσε συνολικά δέκα ταινίες και ύστερα θα αποσυρόταν, ενώ αυτή προοριζόταν να είναι η δέκατη του. Στη συνέχεια, όμως, άλλαξε γνώμη. Αποφάσισε ότι για την τελευταία ταινία της καριέρας του ήθελε να κάνει κάτι εντελώς καινούργιο και όχι ένα φιλμ που θα μπορούσε να θεωρηθεί συνέχεια μιας προηγούμενης δουλειάς.
Έτσι, το σχέδιο για τον Cliff Booth εγκαταλείφθηκε.
Τότε, όμως, ο Pitt άρχισε να το σκέφτεται διαφορετικά.
Και αν το αναλάμβανε ο David Fincher;
Ο Fincher τον είχε ήδη σκηνοθετήσει στα Seven, Fight Club και Η Απίθανη Ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον, ενώ η φιλία τους είναι πλέον ακλόνητη. Ο Pitt έστειλε μήνυμα στον Tarantino, ζητώντας του έστω την άδεια να δείξει το σενάριο στον Fincher.
"Ο Quentin μου έδωσε την ευλογία του", λέει ο Pitt, εμφανώς ενθουσιασμένος καθώς θυμάται την ιστορία. "Ο Finch κι εγώ ήμασταν μαζί σε μια πτήση. Του έδωσα το σενάριο και, μέχρι να προσγειωθούμε, γύρισε και μου είπε: "Το κάνω.""
Η νέα ταινία δεν είναι ακριβώς sequel. Είναι, όπως την περιγράφει ο ίδιος, "οι νέες περιπέτειες του...".
Παρακολούθησα τα πρώτα είκοσι τέσσερα λεπτά της σε μια μικρή αίθουσα προβολών στα γραφεία του Fincher στο Λος Άντζελες και, για όποιον αγαπά πραγματικά το σινεμά, είναι ένα όνειρο. Η αριστοτεχνική σκηνοθεσία του Fincher πάνω σε ένα εξαιρετικό σενάριο του Tarantino και ο Pitt να κουβαλά σχεδόν ολόκληρη την ταινία με εκείνο το χαρακτηριστικό μειδίαμα του Cliff Booth; Κάντε άλλη μια.
Αντί να τη χαρακτηρίζει ως συνέχεια, ο Pitt τη συγκρίνει με τις παλιές επεισοδιακές τηλεοπτικές σειρές που, όπως έχει πει και ο Tarantino, παρακολουθούσε μεγαλώνοντας. Σειρές με χαρακτήρες που τους ακολουθούσες από περιπέτεια σε περιπέτεια, αλλά όπου κάθε επεισόδιο λειτουργούσε και αυτόνομα. The Rockford Files. Mannix.
"Alias Smith and Jones και όλες αυτές οι σειρές", λέει, απαριθμώντας τες. Η συγκεκριμένη ήταν ένα γουέστερν που προβλήθηκε για λίγα μόνο χρόνια στις αρχές της δεκαετίας του 1970. "Βασιζόταν στον Butch Cassidy και τον Sundance Kid. Και θα σου πω μια αστεία ιστορία."
Τρίβει το πιγούνι του και χαμογελά.
"Λάτρευα το Butch Cassidy and the Sundance Kid. Το είχα δει όταν πήγαινα ακόμη νηπιαγωγείο. Μετά, όταν ήμουν μάλλον στην πρώτη ή στη δευτέρα Δημοτικού, είχα κολλήσει με το Alias Smith and Jones. Ξεκινά η δεύτερη σεζόν και βλέπω στις ειδήσεις ότι ένας από τους δύο πρωταγωνιστές είχε αυτοκτονήσει. Ήμουν τότε στο μικρό σπίτι της γιαγιάς μου, ένα σπιτάκι με τρία δωμάτια, μαζί με τους γονείς μου. Θυμάμαι ότι μπήκα μόνος μου στην κρεβατοκάμαρα για να κλάψω σιωπηλά, γιατί δεν ήθελα να με δουν να κλαίω. Ντρεπόμουν. Έτσι ήταν τότε. Καταλαβαίνεις τι εννοώ; Αγόρια και δάκρυα."
Καταλαβαίνω πολύ καλά τι εννοεί.
Κουνώ αργά το κεφάλι, ακουμπώντας κι εγώ το χέρι μου στο πιγούνι.
Τον τελευταίο καιρό, ο Pitt σκέφτεται συχνά ένα τραγούδι του Stephen Stills, το Love the One You're With. Παλιά το αντιπαθούσε, γιατί πίστευε ότι μιλούσε για το να συμβιβάζεσαι με κάτι λιγότερο – ή έστω διαφορετικό – από αυτό που πραγματικά ήθελες.
Σήμερα το ερμηνεύει αλλιώς.
Πιστεύει ότι μιλά για την αξία του να εκτιμάς όσα ήδη έχεις, αντί να θρηνείς για όσα δεν απέκτησες. Τους φίλους που έμειναν δίπλα σου. Την οικογένεια που σε καταλαβαίνει. Τους ανθρώπους που εξακολουθούν να είναι εδώ.
Το αποκαλεί "να εστιάζεις στα θετικά".
Καμιά φορά, καθώς οδηγεί, βλέπει ανθρώπους να κάθονται σε ένα καφέ, να τρώνε, να γελούν και να δείχνουν ανέμελοι. Τότε νιώθει κάτι που μοιάζει με ζήλια. Ίσως να σκέφτεται τα παιδιά του. Σίγουρα, όμως, σκέφτεται τον πατέρα του, μόνο μέσα στο παλιό σπίτι, να περπατά αργά στα σκοτεινά δωμάτια που άλλοτε μοιραζόταν με τη γυναίκα του.
Και τότε νιώθει κάτι που μοιάζει με θυμό.
Θυμό απέναντι στον Θεό;
Απέναντι στον κόσμο;
Ή απέναντι σε όλους εκείνους τους ανθρώπους που δείχνουν τόσο ανέμελοι;
"Είναι πολύ δύσκολο να συμφιλιωθείς με όλα αυτά", λέει. "Αλλά θα επιστρέψω σε αυτό που είπα πριν. Νομίζω ότι η πραγματική πρόκληση είναι να μπορείς να κρατάς και τα δύο μαζί. Αν επιβιώσεις από το πένθος, αυτό αφήνει μέσα σου ένα τεράστιο κενό. Ταυτόχρονα, όμως, αφήνει και μια βαθιά ομορφιά. Είναι μια ομορφιά που πονάει, αλλά παραμένει ομορφιά."
Το ερώτημα είναι – ή, τουλάχιστον, ένα από τα ερωτήματα – τι κάνει ένας άνθρωπος όταν νιώθει όπως ένιωθε εκείνος ο ηθοποιός του Alias Smith and Jones. Ή όπως ένιωσε ο ίδιος ο Pitt στις δύσκολες στιγμές με την οικογένειά του. Και, στην πραγματικότητα, όπως έχουμε νιώσει όλοι μας κάποια στιγμή, είτε το παραδεχόμαστε είτε όχι.
Τι μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος;
Πώς βρίσκει ξανά τον δρόμο του;
"Ουάου...", λέει και μένει σιωπηλός για λίγες στιγμές.
Ύστερα απαντά:
"Δεν το βλέπω σαν να πρέπει να βγεις από αυτό. Το βλέπω σαν να πρέπει να περάσεις μέσα από αυτό. Να προσπαθείς και να προσπαθείς και να προσπαθείς και να προσπαθείς, μέχρι να εξαντληθείς. Και μετά να προσπαθείς άλλη μία φορά."
"Δεν θέλω να υποτιμήσω εκείνες τις στιγμές που νιώθεις ότι έχεις φτάσει σε τοίχο", λέει. "Αλλά μια μέρα ξύπνησα και ένιωσα ότι ο ήλιος ήταν λίγο πιο φωτεινός και ο αέρας λίγο πιο γλυκός. Ήρθαν σιγά-σιγά, σε πολύ μικρές δόσεις."
Καθώς η Kelsey Lu συνεχίζει να τραγουδά από τα ηχεία, ένας παίκτης της Παραγουάης αποκλείει τη Γερμανία με το τελευταίο πέναλτι. Μια μεγάλη έκπληξη.
Η κουβέντα μας επιστρέφει σε πιο καθημερινά θέματα: προγράμματα, ιδιωτικές προβολές ταινιών, το υπόλοιπο της ημέρας που σιγά-σιγά φτάνει στο τέλος του.
Ο Pitt ψάχνει στα συρτάρια για ένα αυτοκόλλητο σημείωμα και ένα στυλό, ώστε να μου γράψει τη διεύθυνση του email του.
"Πού στο καλό είναι...;" μουρμουρίζει.
Και τότε, σαν να γυρίζει ξαφνικά ένας διακόπτης μέσα του, επιστρέφει στη σκέψη που είχε αφήσει στη μέση. Σταματά να ψάχνει το στυλό.
"Ίσως τελικά να το βλέπουμε λάθος", λέει. "Ίσως το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι να αφήσουμε την ανάγκη να ελέγχουμε τα πάντα. Να εγκαταλείψουμε αυτή την πεποίθηση για το πώς θα έπρεπε να είναι τα πράγματα, για το τι θα έπρεπε να είχε συμβεί ή για το πώς υποτίθεται ότι πρέπει να εξελιχθεί η ζωή. Και μετά προσπαθούμε να τα ελέγξουμε, να τα πιέσουμε, να τα σφυρηλατήσουμε ώστε να πάρουν τη μορφή που έχουμε φανταστεί. Κι όμως, αυτό είναι αδύνατο. Ίσως αυτός να είναι τελικά ο δρόμος. Να ξυπνήσεις μια μέρα και να διαπιστώσεις ότι ο ήλιος είναι λίγο πιο φωτεινός και ο αέρας λίγο πιο γλυκός. Και αυτό, θα έλεγα, είναι η αποδοχή."
Κοιτάζω τα μικρά μπολ για το matcha πάνω στον μπουφέ και κουνώ ανεπαίσθητα το κεφάλι. Οι παίκτες της Παραγουάης κυλιούνται στο χορτάρι, αγκαλιάζονται και πανηγυρίζουν με κραυγές χαράς. Νομίζω πως διακρίνω έναν Γερμανό ποδοσφαιριστή να κλαίει.
Ο Pitt λέει ότι το βράδυ θα παραγγείλει κορεάτικο μπάρμπεκιου από το Genwa, το αγαπημένο του εστιατόριο στη Wilshire.
"Είναι το καλύτερο", λέει.
Χρησιμοποιεί το Postmates για την παραγγελία.
Ύστερα, πιθανότατα, θα βάλει να δει κάποια ταινία ή κάποια σειρά.
Credits:
Words by Ryan D'Agostino
Photographed by Chantal Anderson Styled by George Cortina
Hair by Jason Low
Make Up by Jean Black
Production by Hyperion
Set Design by Peter Gueracague
Tailoring by Susanna Badalyan
16mm by Luke Hanlein
Special Thanks to The Garibaldina Society, LA.
