Τα Emmys έστειλαν ένα και μοναδικό, ξεκάθαρο μήνυμα. Και έμοιαζε σχεδόν με έκκληση για βοήθεια:
Χρειαζόμαστε περισσότερους καλούς ανθρώπους.
Τα Emmys, όπως και τα Oscars, δεν επιβραβεύουν απαραίτητα ό,τι θα μείνει διαχρονικό. Περισσότερο λειτουργούν σαν οδηγός για το τι έχει σημασία εδώ και τώρα, στη συγκεκριμένη στιγμή και στον συγκεκριμένο κόσμο.
Και το επαναλαμβανόμενο θέμα της φετινής βραδιάς ήταν οι απρόσμενοι ήρωες. Εκείνοι που αποφασίζουν να σταθούν όρθιοι όταν όλα γύρω τους αρχίζουν να γίνονται παράλογα.
Τι μας είπαν πραγματικά τα φετινά Emmys
Πρόκειται σχεδόν για στροφή 180 μοιρών σε σχέση με πέρσι, όταν τα βραβεία είχαν στρέψει το βλέμμα τους σε τέρατα, ψυχοπαθείς και εγωμανείς χαρακτήρες.
Τα Severance, Adolescence και The Studio ήταν ανάμεσα στους μεγάλους νικητές, σειρές γεμάτες απόγνωση, σκοτάδι και εμμονή. Ίσως αυτό ακριβώς ήταν που τότε ήθελαν τόσο οι ψηφοφόροι όσο και οι θεατές να βγάλουν από μέσα τους.
Μία από τις λίγες εξαιρέσεις ήταν ο Νόα Γουάιλ, που κέρδισε το Emmy Α' Ανδρικού Ρόλου σε δραματική σειρά για τον ηρωικό Dr. Robby του The Pitt.
Τότε ήταν η εξαίρεση.
Φέτος έγινε ο κανόνας.
Διαβάστε Επίσης
Ο Γουάιλ κέρδισε ξανά για το The Pitt, ενώ η σειρά απέσπασε και το βραβείο Καλύτερης Δραματικής Σειράς. Και αρκετοί από τους υπόλοιπους νικητές στις ερμηνευτικές κατηγορίες μοιράζονταν παρόμοια χαρακτηριστικά με τον ακούραστο γιατρό των επειγόντων.
Αν πέρσι τα Emmys έμοιαζαν να εκπνέουν τοξικότητα, αυτή τη φορά προσπάθησαν να εισπνεύσουν καλοσύνη, δύναμη και αξιοπρέπεια.
Η Ρέα Σίχορν είναι ίσως το καλύτερο παράδειγμα.
Κέρδισε το Emmy Α' Γυναικείου Ρόλου σε δραματική σειρά για την Κάρολ Στέρκα του Pluribus, μια σκληρή αλλά ασυμβίβαστη γυναίκα, μία από τους ελάχιστους ανθρώπους που παρακολουθούν ολόκληρο τον πλανήτη να μετατρέπεται σε μια συλλογική συνείδηση και παρ' όλα αυτά αρνείται πεισματικά να εγκαταλείψει την ανεξαρτησία και τη λογική της.
Το Pluribus κέρδισε επίσης το βραβείο σεναρίου σε δραματική σειρά και ο δημιουργός του, Βινς Γκίλιγκαν, κατάφερε μέσα στην ομιλία του να συνοψίσει άθελά του ολόκληρο το θέμα της βραδιάς.
Υπενθύμισε ότι η αρμονική συνύπαρξη δεν χρειάζεται να αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο μιας πανίσχυρης εξωγήινης νοημοσύνης.
"Το Pluribus είναι τόσο παράξενο. Ένας κόσμος όπου όλοι τα πηγαίνουν καλά μεταξύ τους. Είναι τόσο sci-fi", είπε, αναφερόμενος σε όσα έχουν ειπωθεί για τη σειρά.
"Αλλά σκεφτείτε το: δεν υπάρχει τίποτα πιο παράξενο από τη σημερινή μας πραγματικότητα. Τα τελευταία δέκα χρόνια δεν μπορείς καν να τα γράψεις αυτά. Εγώ λέω ότι ένας πραγματικός κόσμος στον οποίο οι άνθρωποι μπορούν να συνυπάρχουν είναι εξίσου πιστευτός με αυτόν που έχουμε σήμερα. Και είναι εφικτός".
Στη συνέχεια έκανε το μήνυμα ακόμη πιο σαφές.
"Δεν πρόκειται ποτέ να συμφωνήσουμε σε όλα, αλλά μπορούμε να δείχνουμε σεβασμό ο ένας στον άλλο, ίσως ακόμη και καλοσύνη", είπε.
"Και μπορούμε να σταματήσουμε να ακούμε εκείνους τους λίγους που μας λένε ότι αυτά είναι για κορόιδα και που αντλούν τη δύναμή τους από το να μας διχάζουν".
Οι ψηφοφόροι της Television Academy φυσικά δεν συγκεντρώθηκαν για να στείλουν κάποιο κοινό μήνυμα σαν συλλογικό τηλεγράφημα.
Τα Emmys λειτουργούν περισσότερο σαν μια ανώνυμη δημοσκόπηση, όπου η μυθοπλασία γίνεται ένα είδος δημοψηφίσματος πάνω στην πραγματικότητα.
Και αυτό ακριβώς επιβραβεύτηκε φέτος.
Εκείνοι που σηκώνονται όρθιοι.
Εκείνοι που προσπαθούν να φέρουν ειρήνη.
Εκείνοι που προσπαθούν να κάνουν τα πράγματα λίγο πιο δίκαια, λίγο πιο λογικά και πολύ πιο ανθρώπινα.
Αυτό φάνηκε ακόμη και στις τιμητικές βραβεύσεις.
Ο Μάικλ Τζ. Φοξ έλαβε το Bob Hope Humanitarian Award για τον ακτιβισμό του γύρω από τη νόσο του Πάρκινσον.
Όλοι μέσα στην αίθουσα σηκώθηκαν όρθιοι καθώς εκείνος βρισκόταν σε αναπηρικό αμαξίδιο, περιορισμένος πλέον από τις επιπτώσεις της ασθένειας.
Ήταν μια υπενθύμιση ότι ο ηρωισμός δεν έχει να κάνει με τη σωματική δύναμη, αλλά με την ανθεκτικότητα του πνεύματος και τη γενναιοδωρία.
Ο Φοξ είναι ένας ηθοποιός αγαπητός σε διαφορετικές γενιές, κοινωνικές ομάδες και ηλικίες.
Κι όμως, στην ομιλία του παραδέχθηκε ότι όταν διαγνώστηκε πριν από δεκαετίες προσπάθησε αρχικά να κρύψει την ασθένειά του, φοβούμενος ότι θα έχανε το κοινό που είχε δημιουργήσει όλα αυτά τα χρόνια.
Δεν συνέβη.
"Έμεινα έκπληκτος από την υποστήριξη που είχα. Από την υποστήριξη όλων σας", είπε.
"Ήταν τόσο συγκινητικό και με έκανε να νιώσω ότι μπορούσα να συνεχίσω. Δεν μπορούσαν να μου το πάρουν αυτό, και ο λόγος είστε εσείς που σταθήκατε δίπλα μου".
Αυτό ήταν που τον έκανε να αρχίσει να σκέφτεται πέρα από τη δική του κατάσταση.
"Κατάλαβα ότι το να αποδεχθώ το Πάρκινσον δεν σήμαινε ότι έπρεπε να παραδοθώ σε αυτό", είπε.
"Σήμαινε απλώς ότι έπρεπε να κάνω ό,τι μπορούσα για όλους εκείνους που ζουν με αυτή την ασθένεια".
Δεν είναι πάντα ένας άνθρωπος που σηκώνεται για να υπερασπιστεί τους πολλούς.
Μερικές φορές συμβαίνει το αντίθετο.
Όταν ο κόσμος μοιάζει να καταρρέει
Όλη τη χρονιά οι ειδήσεις έμοιαζαν σχεδόν σουρεαλιστικές.
Δεν χρειάζεται πραγματικά να τις θυμηθούμε, αλλά ας το κάνουμε.
Ο πλανήτης μοιάζει να καίγεται σχεδόν διαρκώς. Σεισμοί και κατολισθήσεις έχουν καταστρέψει ολόκληρες κοινότητες. Πόλεμοι μαίνονται σε διάφορα σημεία του κόσμου, ενώ οικονομικές δυσκολίες συνθλίβουν όσους βρίσκονται πέρα από αυτές τις καταστροφές.
Καταστάσεις που θεωρητικά θα έπρεπε να βρίσκονται υπό τον έλεγχό μας μοιάζουν απελπιστικά ανεξέλεγκτες.
Αν υπήρξε μία σειρά που αποτύπωσε αυτή την αίσθηση διαδοχικών καταστροφών, ήταν το Widow’s Bay, που κυριάρχησε στις κατηγορίες κωμωδίας.
Κέρδισε Καλύτερη Κωμική Σειρά, Α' Ανδρικό Ρόλο για τον Μάθιου Ρις, Β' Γυναικείο Ρόλο για την Κέιτ Ο'Φλιν και Β' Ανδρικό Ρόλο για τον Στίβεν Ρουτ, ενώ απέσπασε επίσης τα βραβεία σεναρίου για την Κέιτ Ντίπολντ και σκηνοθεσίας για τον Χίρο Μουράι.
Ο Ρις υποδύεται έναν δήμαρχο που σταδιακά ανακαλύπτει ότι η γραφική παραθαλάσσια πόλη που προσπαθεί να μετατρέψει σε τουριστικό προορισμό είναι στην πραγματικότητα μια παραφυσική κόλαση.
Και παρ' όλα αυτά αποφασίζει ότι πρέπει να κάνει το σωστό, αρνούμενος να δεχτεί όσα γνωρίζει ότι είναι ηθικά λάθος — όπως τη θυσία μιας γλυκύτατης ηλικιωμένης γυναίκας, ακόμη κι αν ο θάνατός της θα μπορούσε να σταματήσει τον κύκλο της καταστροφής.
Ο Ρις κέρδισε μάλιστα δύο Emmys μέσα στην ίδια βραδιά, καθώς βραβεύτηκε και στην κατηγορία Limited Series για το The Beast in Me.
Εκεί, βέβαια, υποδύεται έναν απολύτως σατανικό χαρακτήρα.
Η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.
Η αμήχανη και σχολαστική Patricia της Ο'Φλιν και ο σκληροτράχηλος ναυτικός Wyck του Ρουτ είναι επίσης κάτοικοι του Widow’s Bay των οποίων τις προειδοποιήσεις κανείς δεν ακούει.
Είναι οι απόκληροι.
Άνθρωποι που έκαναν λάθη, πέρασαν μέσα από αυταπάτες και καταστροφές, αλλά σηκώθηκαν ξανά για να προειδοποιήσουν τους υπόλοιπους και τελικά να σώσουν την κατάσταση.
"Αυτό είναι για όλες τις Patricia εκεί έξω", είπε η Ο'Φλιν στην ομιλία της. "Τα λέμε στα Sunset Cocktails για να το γιορτάσουμε".
Οι ηθοποιοί και οι χαρακτήρες που βραβεύτηκαν ήταν όλοι περίπλοκοι και ελαττωματικοί με διαφορετικούς τρόπους.
Στην πλειονότητά τους, όμως, προσπαθούσαν να παραμείνουν αληθινοί και να κάνουν το σωστό τη στιγμή που ο κόσμος γύρω τους κατέρρεε.
Οι ήρωες δεν χρειάζεται να είναι τέλειοι
Ίσως το καλύτερο παράδειγμα να είναι ο Τομ Πέλφρεϊ, ο οποίος κέρδισε το Emmy Β' Ανδρικού Ρόλου σε δραματική σειρά για το Task.
Εκεί υποδύεται έναν εργάτη αποκομιδής απορριμμάτων που αντιδρά στην αδικία που βλέπει γύρω του κλέβοντας από εμπόρους ναρκωτικών, οι οποίοι διαφορετικά παραμένουν ατιμώρητοι.
Δεν είναι ο κλασικός, αψεγάδιαστος ήρωας.
Ο Brady Langmann του Esquire έχει περιγράψει τον Πέλφρεϊ ως έναν ηθοποιό που διαπρέπει στους ρόλους "ωμών, μεγαλόκαρδων ανδρών που βρίσκονται σε σύγκρουση με τον ίδιο τους τον εαυτό".
Δεν μπορείς, όμως, να αγνοήσεις την προσπάθεια του χαρακτήρα του να επαναφέρει κάποια ισορροπία μέσα σε έναν άδικο κόσμο.
Ακόμη και ο Τζον Μαλέινι υπογράμμισε, μάλλον χωρίς να το επιδιώκει, το κεντρικό θέμα της βραδιάς.
Παρουσιάζοντας το βραβείο Α' Ανδρικού Ρόλου σε δραματική σειρά, διάβασε για αστείο ένα απόσπασμα από το βιβλίο του 2006 A Guy’s Guide to Being a Man’s Man, του αείμνηστου ηθοποιού των Sopranos Φρανκ Βίνσεντ.
"Ένας πραγματικός άνδρας μπορεί να φοράει τα καλύτερα ρούχα, να πίνει το καλύτερο κρασί και να κάθεται δίπλα στην πιο όμορφη γυναίκα του Λας Βέγκας", διάβασε ο Μαλέινι.
"Αλλά αν δεν φέρεται σε όλους γύρω του με σεβασμό και κλάση, τότε δεν είναι πραγματικός άνδρας. Είναι απλώς ένας jabroni με καλό κοστούμι".
Στην αρχή έμοιαζε σαν ο Μαλέινι να ετοιμαζόταν να κοροϊδέψει το βιβλίο.
Μόνο που τελικά αποδείχθηκε ότι ο ηθοποιός του Phil Leotardo και ο άνθρωπος που είπε στον Τζο Πέσι να "πάει σπίτι του και να γυαλίσει τα παπούτσια του" στο Goodfellas είχε πιάσει κάτι αρκετά σημαντικό.
Μπορεί κανείς να θεωρήσει όλες αυτές τις νίκες συμπτωματικές.
Και φυσικά τίποτα από αυτά δεν ήταν οργανωμένο. Δεν υπάρχει κάποιο βαρύγδουπο πολιτικό μήνυμα πίσω από τη βραδιά.
Οι ψηφοφόροι της Television Academy δεν συναντήθηκαν για να αποφασίσουν από κοινού ποιο μήνυμα θέλουν να στείλουν.
Τα Emmys είναι περισσότερο σαν μια ανώνυμη δημοσκόπηση.
Αναδεικνύουν τη μυθοπλασία και, μέσα από αυτή, μετατρέπονται σε ένα είδος δημοψηφίσματος πάνω στην πραγματικότητα.
Τα βραβεία μάς δείχνουν τι άγγιξε περισσότερο τους ανθρώπους. Τι ξεχώρισε. Τι είχε συναισθηματικό βάρος και πραγματική απήχηση.
Και ίσως αυτό λέει κάτι για μια εποχή όπου η απελπισία περισσεύει και τόσα πολλά γύρω μας μοιάζουν λάθος.
Έχουμε ήδη αναγνωρίσει το σκοτάδι.
Τώρα ψάχνουμε τους ανθρώπους που μπορούν να μας βγάλουν από αυτό.
Με πληροφορίες του Esquire US
Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.
