Ένα ακόμη επεισόδιο στο Netflix, μερικά βίντεο στο YouTube και ένα παιχνίδι που κατεβαίνει στην κονσόλα. Για εσένα είναι μια συνηθισμένη βραδιά στο σπίτι. Για μια πρόταση που πέρασε από τη γαλλική Εθνοσυνέλευση, είναι δεδομένα που θα μπορούσαν να μετατραπούν σε φορολογικά έσοδα. Κάπως έτσι, τα gigabytes αποκτούν ενδιαφέρον και για κάποιον πέρα από εκείνον που αναρωτιέται γιατί γέμισε πάλι ο σκληρός του δίσκος.
Στις 30 Οκτωβρίου, οι Γάλλοι βουλευτές ενέκριναν τροπολογία στον υπό εξέταση προϋπολογισμό του 2027, η οποία προβλέπει φόρο 0,055 ευρώ, δηλαδή 5,5 λεπτών, ανά GB δεδομένων που μεταδίδεται στους χρήστες στη Γαλλία. Η ψηφοφορία κρίθηκε οριακά, με 11 ψήφους υπέρ, 10 κατά και 14 αποχές. Την πρόταση κατέθεσε ο σοσιαλιστής βουλευτής Laurent Lhardit, ενώ η κυβέρνηση και ο γενικός εισηγητής του προϋπολογισμού είχαν εκφράσει την αντίθεσή τους.
Διαβάστε Επίσης
Πριν αρχίσεις, πάντως, να υπολογίζεις πόσο θα κοστίσει το επόμενο download, υπάρχουν δύο βασικές διευκρινίσεις. Το μέτρο δεν έχει γίνει ακόμη νόμος και υπόχρεοι θα ήταν οι πάροχοι περιεχομένου, όχι απευθείας οι χρήστες. Υπηρεσίες όπως το Netflix, το YouTube και οι ψηφιακές αγορές παιχνιδιών θα μπορούσαν να επιβαρύνονται ανάλογα με τα δεδομένα που αποστέλλουν. Η έγκριση της τροπολογίας αποτελεί ένα στάδιο της διαδικασίας, όχι το πράσινο φως για να ξεκινήσουν οι χρεώσεις.
Η αριθμητική δείχνει γιατί η συζήτηση έχει ενδιαφέρον. Με αυτόν τον συντελεστή, η μεταφορά 100 GB αντιστοιχεί σε 5,50 ευρώ φόρου, ενώ τα 200 GB σε 11 ευρώ. Πρόκειται για ενδεικτικούς υπολογισμούς πριν από την εφαρμογή των προβλεπόμενων ορίων, όχι για επιβεβαιωμένη επιβάρυνση στην αγορά ενός παιχνιδιού. Το κείμενο προβλέπει πλαφόν που συνδέεται με το 15% του τζίρου του παρόχου στη Γαλλία ή το 2% του συνολικού του τζίρου.
Για τη μέτρηση θα επιστρατεύονταν οι εταιρείες πρόσβασης στο διαδίκτυο. Θα συγκέντρωναν στοιχεία για τις ποσότητες δεδομένων ανά αποστολέα και θα τα διαβίβαζαν ανά τρίμηνο στη φορολογική διοίκηση, υπό την εποπτεία των αρμόδιων αρχών. Η πρόταση προβλέπει συγκεντρωτική και ανωνυμοποιημένη καταγραφή, χωρίς απαίτηση πρόσβασης στο περιεχόμενο ή στον προορισμό των δεδομένων.
Το σκεπτικό των υποστηρικτών της είναι ότι οι διεθνείς ψηφιακές επιχειρήσεις πρέπει να συνεισφέρουν περισσότερο στα φορολογικά έσοδα. Οι ίδιοι υπολογίζουν ότι η παρέμβαση θα μπορούσε να αποφέρει περίπου 10 δισ. ευρώ ετησίως. Προβάλλουν, επίσης, ένα περιβαλλοντικό επιχείρημα, όπως ότι η χρέωση βάσει όγκου θα έδινε κίνητρο για αποτελεσματικότερη συμπίεση και περιορισμό των μεταδιδόμενων δεδομένων. Αυτά αποτελούν τις προσδοκίες της πρότασης και όχι αποτελέσματα που έχουν ήδη αποδειχθεί στην πράξη.
Για τον συνδρομητή, βέβαια, το κρίσιμο ερώτημα είναι πιο απλό, όπως αν μια πλατφόρμα αποκτήσει ένα επιπλέον έξοδο, θα το απορροφήσει ή θα αναζητήσει τρόπο να το περάσει στην τιμή της; Μια ακριβότερη συνδρομή ή λιγότερες παροχές αποτελούν πιθανά σενάρια.
Μέχρι να ολοκληρωθεί η νομοθετική διαδικασία, η τροπολογία μπορεί να αλλάξει ή να αφαιρεθεί. Επομένως, κανείς δεν μπορεί ακόμη να παρουσιάζει τον φόρο ως δεδομένο ούτε να προσθέτει αυθαίρετα ευρώ στο επόμενο παιχνίδι ή στη μηνιαία συνδρομή. Η συζήτηση, όμως, έχει ήδη ανοίξει. Όταν το κράτος στέλνει τον λογαριασμό στις πλατφόρμες, το ενδιαφέρον είναι πού θα καταλήξει.
