Πριν γίνει ο "Raging Bull", ο Jake LaMotta ήταν απλώς ένα παιδί από το Μπρονξ που είχε μάθει ότι για να επιβιώσεις πρέπει να αντέχεις περισσότερο από τον απέναντί σου. Αυτή η αρχή τον οδήγησε μέχρι την κορυφή της παγκόσμιας πυγμαχίας. Η ίδια αρχή, όμως, έγινε και η αιτία να διαλύσει μεγάλο μέρος της προσωπικής του ζωής. Γιατί ο πιο δύσκολος αγώνας του δεν δόθηκε ποτέ μέσα στα σχοινιά.
Αν σήμερα το όνομά του παραμένει ζωντανό, αυτό δεν οφείλεται μόνο στο γεγονός ότι υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους πυγμάχους όλων των εποχών. Οφείλεται στο ότι η ιστορία του έγινε ένα από τα σημαντικότερα φιλμ στην ιστορία του κινηματογράφου. Το Raging Bull του Martin Scorsese δεν μιλά απλώς για έναν μποξέρ. Μιλά για έναν άνθρωπο που πολεμούσε διαρκώς, ακόμη κι όταν δεν υπήρχε αντίπαλος απέναντί του.
Ο άνθρωπος που έμαθε να επιβιώνει στους δρόμους
Ο Giacobbe LaMotta γεννήθηκε το 1922 στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης, μέσα σε μια γειτονιά όπου η βία αποτελούσε μέρος της καθημερινότητας. Ο πατέρας του, σύμφωνα με τις δικές του αφηγήσεις, τον έβαζε να συμμετέχει σε αυτοσχέδιους καβγάδες με άλλα παιδιά για λίγα χρήματα. Εκεί γεννήθηκε όχι μόνο η ικανότητά του να αντέχει το ξύλο, αλλά και μια νοοτροπία που τον ακολούθησε για πάντα. Ποτέ να μην κάνει πίσω.
Όταν μπήκε στον κόσμο της πυγμαχίας, οι προπονητές κατάλαβαν γρήγορα ότι είχαν απέναντί τους έναν αθλητή διαφορετικό από τους υπόλοιπους. Δεν ήταν ο ταχύτερος. Δεν είχε την τεχνική κομψότητα άλλων πρωταθλητών. Εκείνο που διέθετε ήταν μια σχεδόν απίστευτη αντοχή στα χτυπήματα.
Ο LaMotta μπορούσε να δεχτεί γροθιές που θα έστελναν οποιονδήποτε άλλο στο καναβάτσο και να συνεχίσει να προχωρά μπροστά. Δεν είναι τυχαίο ότι απέκτησε τη φήμη του ανθρώπου που δεν λύγιζε ποτέ.
Η αντιπαλότητα που έγραψε ιστορία
Καμία ιστορία του Jake LaMotta δεν μπορεί να ειπωθεί χωρίς τον μεγάλο του αντίπαλο, τον Sugar Ray Robinson.
Οι δυο τους συναντήθηκαν έξι φορές, δημιουργώντας μία από τις πιο εμβληματικές αντιπαλότητες στην ιστορία του μποξ. Ο Robinson θεωρείται από πολλούς ο κορυφαίος πυγμάχος όλων των εποχών, όμως ο LaMotta ήταν ένας από τους ελάχιστους που κατάφεραν να τον νικήσουν. Η νίκη του το 1943 παραμένει η μοναδική ήττα του Robinson μέχρι να περάσει στην επαγγελματική καριέρα του.
Βέβαια, η ιστορία δεν τελείωσε εκεί. Ο Robinson πήρε τις περισσότερες από τις υπόλοιπες αναμετρήσεις, με αποκορύφωμα τον περίφημο αγώνα του 1951, γνωστό ως The St. Valentine's Day Massacre. Εκεί ο LaMotta απορρόφησε αμέτρητα χτυπήματα χωρίς να πέσει ποτέ στο καναβάτσο. Ο διαιτητής αναγκάστηκε να διακόψει τον αγώνα, ενώ ο ίδιος, ματωμένος και εξαντλημένος, στεκόταν ακόμη όρθιος.
Η εικόνα αυτή συνοψίζει ολόκληρη την καριέρα του. Ο Jake LaMotta μπορούσε να χάσει έναν αγώνα, αλλά δύσκολα θα έπεφτε.
Ένας πρωταθλητής που πολεμούσε και εκτός ρινγκ
Το μεγαλύτερο πρόβλημα του LaMotta δεν ήταν ποτέ οι αντίπαλοί του. Ήταν ο χαρακτήρας του. Η καχυποψία του είχε γίνει παθολογική. Ζήλευε υπερβολικά τις γυναίκες του, πίστευε ότι όλοι προσπαθούσαν να τον προδώσουν και συχνά κατέστρεφε μόνος του σχέσεις, φιλίες και επαγγελματικές συνεργασίες. Η ίδια εκρηκτική προσωπικότητα που τον έκανε ατρόμητο πυγμάχο, τον μετέτρεπε σε έναν δύσκολο άνθρωπο στην προσωπική του ζωή.
Η αυτοβιογραφία του αποκάλυψε πολλά από αυτά τα σκοτεινά στοιχεία χωρίς να προσπαθεί να τα δικαιολογήσει. Αντίθετα, ο ίδιος παραδεχόταν ότι πολλές φορές υπήρξε ο χειρότερος εχθρός του εαυτού του.
Αυτή η ειλικρίνεια ήταν που τράβηξε το ενδιαφέρον του Martin Scorsese.
Το Raging Bull που τον έκανε αθάνατο
Όταν το 1980 κυκλοφόρησε το Raging Bull, ελάχιστοι περίμεναν ότι θα εξελισσόταν σε ένα από τα κορυφαία αθλητικά δράματα όλων των εποχών.
Ο Robert De Niro δεν αρκέστηκε να υποδυθεί τον LaMotta. Προπονήθηκε σαν επαγγελματίας πυγμάχος, έμαθε τον τρόπο που κινούνταν μέσα στο ρινγκ και στη συνέχεια πήρε περισσότερα από 25 κιλά για να ενσαρκώσει τα χρόνια της παρακμής του.
Το αποτέλεσμα ήταν μια από τις σημαντικότερες ερμηνείες στην ιστορία του κινηματογράφου, που του χάρισε το δεύτερο Όσκαρ της καριέρας του.
Το εντυπωσιακό είναι ότι οι σκηνές πυγμαχίας δεν αποτελούν το επίκεντρο της ταινίας. Ο Scorsese ενδιαφερόταν περισσότερο για την ψυχολογία ενός ανθρώπου που μπορούσε να καταστρέψει οτιδήποτε αγαπούσε. Το ρινγκ λειτουργεί ως μεταφορά της ζωής του. Δεν είχε σημασία ποιος στεκόταν απέναντί του. Ο πραγματικός αγώνας δινόταν πάντα μέσα του.
Η κληρονομιά του "Bronx Bull"
Ο Jake LaMotta πέθανε το 2017 σε ηλικία 95 ετών, έχοντας προλάβει να δει τον εαυτό του να μετατρέπεται σε θρύλο. Ήξερε ότι οι περισσότεροι νέοι τον γνώριζαν περισσότερο μέσα από την ταινία παρά από τους αγώνες του. Και αυτό δεν τον ενοχλούσε.
Ίσως γιατί είχε καταλάβει ότι η μεγαλύτερη κληρονομιά του δεν ήταν η ζώνη του παγκόσμιου πρωταθλητή στη μεσαία κατηγορία. Ήταν η υπενθύμιση πως ακόμη και οι πιο σκληροί άντρες μπορούν να κουβαλούν μέσα τους τεράστιες αδυναμίες.
Ο Jake LaMotta δεν υπήρξε ήρωας με τη συμβατική έννοια. Δεν ήταν υπόδειγμα χαρακτήρα, ούτε άνθρωπος που πήρε πάντα τις σωστές αποφάσεις. Υπήρξε όμως αυθεντικός. Ένας άνθρωπος γεμάτος λάθη, οργή, πάθος και ενοχές, που δεν προσπάθησε ποτέ να κρύψει ποιος πραγματικά ήταν.
Γι' αυτό και περισσότερα από εβδομήντα χρόνια μετά την κορύφωση της καριέρας του, ο "Ταύρος του Μπρονξ" εξακολουθεί να γοητεύει. Όχι επειδή υπήρξε ανίκητος, αλλά επειδή μας θύμισε ότι οι πιο δύσκολοι αντίπαλοι δεν βρίσκονται ποτέ στην απέναντι γωνία του ρινγκ. Βρίσκονται μέσα μας.
