Αν είναι κλισέ το να βγάζεις φωτογραφίες το ηλιοβασίλεμα στην Οία και να ποζάρεις με ατάκες γραμμένες σε τραπέζια ταβέρνας στα Κουφονήσια, άλλο τόσο κλισέ είναι και να αράζεις το καλοκαίρι στην Αθήνα τον Αύγουστο. Για τους παλιότερους, αξίζει μόνο μια σκηνή από την ταινία "Τσίου" που επεξηγεί απόλυτα την φράση "Αύγουστος στην Αθήνα". Και το καλό με αυτό είναι πως κάθε χρόνο, είναι ακριβώς το ίδιο σκηνικό. Σαν σκηνή deja vu από το Matrix.
Ο πρωτευουσιάνικος Αύγουστος δεν έχει σχέση με κανέναν άλλο. Εκεί που στην υπόλοιπη Ελλάδα υπάρχει διαγωνισμός ομπρέλας, θορύβου και παραγγελίας φαγητού, η Αθήνα προστάζει ησυχία. Ξεκούραση. Ο μοναδικός ήχος που καταφέρνει να ξεπεράσει ακόμη και εκείνον των λιγοστών αυτοκινήτων που έχουν απομείνει, είναι εκείνος των κλιματιστικών και των τηλεοράσεων. Έχω καταλήξει πως υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων σε αυτόν τον ιδιαίτερο Αύγουστο. Αυτοί που δεν μπορούν να φύγουν και αυτοί που δεν θέλουν να φύγουν. To δεύτερο γκρουπ έχει μάθει καλά το μάθημά του εδώ και χρόνια.
Και δεν είναι μόνο το κομμάτι των τιμών στις διακοπές. Κάποτε, πράγματι, έλεγε πως οι διακοπές τον Σεπτέμβριο όχι μόνο είναι value for money, αλλά κυρίως είναι ήσυχες. Όμως μετά την άφιξη του καλοκαιρινού Σεπτεμβρίου -γιατί πως να το κάνουμε πλέον είναι ζεστός- το high season συνεχίζεται μέχρι και τα μέσα Σεπτέμβρη. Αυτό που μένει να απολαύσεις είναι η παύση μιας θεότρελης πόλης που σφαδάζει καθημερινά μέσα σε καυσαέριο, κίνηση και κόρνα. Μιας πόλης που όσο περνάει ο καιρός, χρόνο με τον χρόνο, γίνεται ακόμα πιο αβάσταχτη, αισθητά δύσκολη και, φυσικά, ακόμα πιο πυκνοκατοικημένη.
Ο Αύγουστος στην Αθήνα είναι μια προσωρινή λήθη που σε τραβάει μαζί της να ξεχάσεις που μένεις. Στα μαγαζιά που δεν έχουν κλείσει ο κόσμος είναι λίγος και υπάρχει μία μοναδικά απολαυστική ησυχία. Ειδικά στα μέρη για φαγητό που δεν δυσκολεύεσαι να βρεις τραπέζι και να απολαύσεις τη νύχτα διαφορετικά. Το ίδιο ισχύει για τις λιγοστές καθαρές παραλίες που έχουμε. Έχει το πλήθος όσων έχουν παραμείνει, αλλά το γεγονός ότι γυρνάς σπίτι σου μια φυσιολογική ώρα χωρίς δεκάδες κύκλους για πάρκινγκ, κάνει τα πράγματα καλύτερα. Ειδικά για το πάρκινγκ οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας. Η Αθήνα μεταμορφώνεται σε μια πόλη όπως θα έπρεπε να ήταν και όχι όπως είναι, παρότι ξέρεις πως αυτό δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα μικρό διάλειμμα. Και καθόλου δεν πειράζει.
Αυτό που ωστόσο φαίνεται ξεκάθαρο, είναι η ανάγκη του κόσμου για ένα στοπ σε μια πόλη με αδιάκοπους ρυθμούς. Είναι ο λόγος που ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου προτιμά πλέον την επαρχία και αντιμετωπίζει, όχι μόνο την Αθήνα αλλά όλες τις μεγαλουπόλεις, σαν αναγκαίο κακό. Ένα κακό που πλέον έχει σφίξει τον περισσότερο κόσμο γύρω από το λαιμό και τον πνίγει μέρα με την μέρα. Δεν είναι λοιπόν ο Αύγουστος αλλά όσα φέρνει η παρουσία του. Αυτή η απρόσμενη ελευθερία εκατομμυρίων που έχουν συνηθίσει να περιμένουν στις στάσεις των λεωφορείων, στις ουρές των τραπεζών και των δημοσίων υπηρεσιών και κυρίως μέσα στα αυτοκίνητά τους. Ο Αύγουστος φαντάζει εξωπραγματικός γιατί κατεβάζει την ένταση σε μια πόλη γεμάτη θόρυβο.
Κι’ αυτό θα είναι πάντα πιο δελεαστικό από μια παραλία που έχει την ίδια γεύση τον Ιούνιο ή τον Ιούλιο και ακόμη και τον Σεπτέμβριο.
