Αυτό το κείμενο, ευελπιστούμε, να το διαβάσει και κάποια γυναίκα. Αν όχι, δώστε το εσείς στις γυναίκες σας να το διαβάσουν, για να σταματήσουν να θεωρούν κάποια πράγματα δεδομένα. Ας ξεκινήσουμε.
Έχετε αναρωτηθεί γιατί οι άντρες ψήνουν καλά; Κάθε φορά που κορδώνεστε στις φίλες σας και λέτε "Ο Τάσος; Καλύτερα και από ταβέρνα" ή "Δεν υπάρχουν τα μπιφτέκια του Πάνου, τα πλάθει μόνος του", ΔΕΝ είναι αποτέλεσμα τύχης. Είναι ότι έχουμε πάρει τόσο σοβαρά το κομμάτι του ψησίματος, που είναι δύσκολο να τα κάνουμε μαντάρα. Και όσοι ξεκινήσαμε κάνοντάς τα μαντάρα, κάναμε όλα τα απαραίτητα βήματα για να βελτιωθούμε. Ανοίξαμε βιβλία, ιστοσελίδες, μιλήσαμε με χασάπηδες και ψήστες και φτάσαμε στο σημείο να το κατακτήσουμε. Το ψήσιμο.
Ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι παινευόταν στους Μεδίκους για τις εφευρέσεις του. Ο Βαν Γκονγκ στους ψυχιάτρους του χαρακτηρίζοντάς τους μονίμως άσχετους. Όπως ένιωσαν οι μεγάλοι δάσκαλοι για τα έργα τους, έτσι ακριβώς νιώθουμε και εμείς πάνω από τα κάρβουνα. Δεν είναι ότι μας αρέσει η μπριζόλα ψημένη κατά τον οποιονδήποτε τρόπο. Είναι η προσωπική ευχαρίστηση του να γνωρίζεις ότι μπορείς να την κάνεις από καλοψημένη μέχρι medium rare. Είναι ότι όταν το μπιφτέκι σου θα γίνει ζουμερό, θα μπορέσεις να υπερηφανευτείς για τα υλικά που χρησιμοποίησες στο πλάσιμο.
Οι ακόμα πιο δυνατοί παίκτες, οι σωστοί άντρες εκεί έξω, τα αδέρφια μας, παίζουν σε μεγαλύτερη πίστα. Ξέρουν πως τα λουκάνικα και οι πανσέτες είναι κάτι σαν τις προτομές των Κούρων. Τέχνη μεν, αλλά που είναι λίγο-πολύ διαδεδομένη. Η αληθινή τέχνη, η αντίστοιχη Νυχτερινή Περίπολος του κάθε άντρα που το χαρακτηρίζει έργο τέχνης, είναι το τι κάνει με την προβατίνα και τα παϊδάκια. Όλοι κριτικάρουν, κανείς δεν αντιστέκεται. Δεν είναι τυχαίο ότι σε μια νέα γνωριμία μεταξύ αντρών, θα δείξουν φωτογραφίες είτε από τα ψάρια που έχουν ψαρέψει, είτε από τα κρέατα που έχουν ψήσει.
Κάποια ψησίματα όπως αυτό της προβατίνας, όχι απλά είναι έργα τέχνης, αλλά τα παίρνουμε και πολύ σοβαρά. Πρέπει κάθε φορά να είναι καλύτερη από την προηγούμενη. Όταν δοκιμάζουμε μια άριστη προβατίνα σε κάποια ταβέρνα πολύ καλύτερη από την δική μας, νιώθουμε σαν τον Σαλιέρι που αντικρίζει τον Μότσαρτ. Επιβάλλεται κάθε ψήσιμο να είναι καλύτερο γιατί, πολύ απλά, το χρωστάμε στον εαυτό μας. Σε αντίθεση λοιπόν με κάποιους που απλά θέλουν να γεμίσει το στομάχι τους, υπενθυμίζουμε ότι ο προορισμός είναι καλός αλλά το ταξίδι ακόμα καλύτερο.
Κάπου εκεί ανάμεσα στις μυρωδιές και στα μαχαιροπήρουνα που χτυπάνε αδιάκοπα, υπάρχει η uber στιγμή ευχαρίστησης για κάθε ψήστη. Το χαμόγελό μας όταν βγάζουμε το κρέας από τη φωτιά, κοιτάζοντάς το σαν να ανακαλύψαμε ένα νέο χημικό στοιχείο. Εσείς λοιπόν φάτε. Φάτε αδιάκοπα. Πριν φτάσουμε εκεί, θέλουμε να νιώσουμε την ηδονή της δημιουργίας. Και αυτό επιβάλλεται για το φαγητό που φτιάχνεις με τα χέρια σου.
Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.