Θα έβγαινες ποτέ για περίπατο κρατώντας λουρί… χωρίς να υπάρχει σκύλος στην άλλη άκρη; Ακούγεται σαν performance art ή σαν αποτέλεσμα κάποιου χαμένου στοιχήματος, όμως είναι μια υπαρκτή συνήθεια που έχει ήδη εμφανιστεί σε πάρκα και πεζοδρόμια ευρωπαϊκών πόλεων. Ονομάζεται hobby dogging και περιγράφει ακριβώς αυτό: τη βόλτα με έναν σκύλο που υπάρχει μόνο στη φαντασία. Αν νόμιζες ότι τα είχες δει όλα με τις πιο αλλόκοτα διαδικτυακά trends, εδώ υπάρχει ακόμη ένα κεφάλαιο – με τη δική του δόση αμφισβήτησης.

Όσοι το υιοθετούν δεν περιορίζονται σε ένα άδειο λουρί στο χέρι. Σταματούν για να "μυρίσει" ο αόρατος σύντροφος, του απευθύνουν εντολές, αλλάζουν ρυθμό, ακόμη και προσομοιώνουν ασκήσεις υπακοής. Το εντυπωσιακό είναι πως δεν πρόκειται για ειρωνική πράξη ή σαρκασμό, αλλά για μια συνειδητή, επαναλαμβανόμενη ρουτίνα που για κάποιους γίνεται καθημερινή πρακτική.

Υπάρχουν μάλιστα και ομαδικές συναντήσεις, όπου πολλοί "ιδιοκτήτες" βγαίνουν μαζί βόλτα με τα αόρατα κατοικίδιά τους. Η τάση φαίνεται πως ξεκίνησε σε γερμανικές πόλεις και μέσα σε σύντομο διάστημα τα σχετικά βίντεο ταξίδεψαν παντού, προκαλώντας αντιδράσεις που κυμαίνονται από αμηχανία μέχρι γνήσια περιέργεια.

Hobby Dogging: Η τάση με τον αόρατο σκύλο

Πίσω από την εκκεντρικότητα, κρύβεται κάτι απλό και κατανοητό: η ανάγκη για έναν λόγο να σηκωθείς και να βγεις έξω. Όποιος έχει σκύλο ξέρει ότι η βόλτα δεν αναβάλλεται – ούτε με κρύο ούτε με βροχή. Αυτή η υποχρέωση επιβάλλει ρυθμό και δομή στην καθημερινότητα. Το hobby dogging μιμείται αυτή τη συνθήκη, χωρίς όμως το βάρος της πραγματικής φροντίδας.

Διαβάστε Επίσης

Η ψυχολογία της υγείας έχει δείξει ότι το συστηματικό περπάτημα μειώνει το στρες, ενισχύει τη διάθεση και καθαρίζει το μυαλό. Εδώ λειτουργεί ένας μικρός μηχανισμός αυτοπαρακίνησης: δεν λες "πάω μια βόλτα", αλλά "πάω να βγάλω τον σκύλο". Αυτή η λεπτή αλλαγή στη διατύπωση μπορεί να είναι αρκετή για να μετατρέψει την αδράνεια σε κίνηση.

Παράλληλα, το λουρί – έστω και χωρίς σκύλο – αλλάζει τη σχέση σου με τον δημόσιο χώρο. Τα βλέμματα πέφτουν πάνω σου, κάποιος ίσως ρωτήσει ή σχολιάσει. Είναι ένας απρόσμενος τρόπος να σπάσεις τη μονοτονία της ημέρας.

Όταν δεν μπορείς να έχεις κατοικίδιο

Η πραγματικότητα είναι ότι πολλοί άνθρωποι δεν έχουν τη δυνατότητα να αποκτήσουν σκύλο. Οι γρήγοροι ρυθμοί ζωής, τα μικρά διαμερίσματα, τα οικονομικά ή η έλλειψη σταθερότητας λειτουργούν αποτρεπτικά, ιδιαίτερα στα μεγάλα αστικά κέντρα.

Το hobby dogging λειτουργεί σαν ένα συμβολικό υποκατάστατο. Δεν αντικαθιστά την πραγματική συντροφιά, όμως προσφέρει ένα ίχνος από ό,τι αυτή εκπροσωπεί: τη ρουτίνα, την αίσθηση ευθύνης, την ιδέα ότι κάποιος εξαρτάται από εσένα – έστω και νοητά.

Απ’ έξω ίσως φαίνεται παράδοξο. Στην πράξη, όμως, καλύπτει μια ανάγκη. Όπως εκείνοι που μιλούν στον εαυτό τους ενώ τρέχουν ή φαντάζονται διαλόγους στο κεφάλι τους, έτσι κι εδώ πρόκειται για μια μορφή εσωτερικής σκηνοθεσίας.

Τελετουργία και αίσθηση ελέγχου

Πολλοί βρίσκουν ισορροπία σε δραστηριότητες που συνδυάζουν κίνηση και δομή: τρέξιμο μεγάλων αποστάσεων, προπόνηση δύναμης, πολεμικές τέχνες ή απλές καθημερινές διαδρομές. Η επανάληψη και ο ρυθμός δημιουργούν ένα αίσθημα ελέγχου.

Το hobby dogging κινείται στην ίδια λογική, προσθέτοντας όμως το στοιχείο της φαντασίας. Για κάποιους, η βόλτα μετατρέπεται σε μικρό τελετουργικό: εντολές, αλλαγές ταχύτητας, "εκπαίδευση". Ένας αυτοσχέδιος κόσμος με κανόνες που ορίζεις εσύ.

Από viral στιγμιότυπο σε τάση

Η πρακτική άρχισε να γίνεται γνωστή γύρω στα τέλη του 2015, όταν βίντεο από γερμανικές πόλεις έδειχναν ανθρώπους να περπατούν με σαμαράκια και άκαμπτα λουριά χωρίς σκύλο. Από εκεί εξαπλώθηκε μέσω των social media, προκαλώντας συζητήσεις και αντιπαραθέσεις.

Η επιτυχία της σχετίζεται με κάτι βαθιά σύγχρονο: την ανάγκη για προσωπική ευεξία, για μικρές επιτελέσεις στον δημόσιο χώρο και για σύνδεση – έστω και έμμεση. Δεν πρόκειται για πνευματική ταύτιση ή ταυτότητα ζώου. Είναι, απλώς, μια συνήθεια.

Παράλογο ή ευρηματικό; Ίσως τελικά να εξαρτάται από το τι έχει ανάγκη ο καθένας

Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.