Σαν το Πάσχα στο χωριό δεν έχει

Σαν το Πάσχα στο χωριό δεν έχει. Όχι επειδή είναι πιο "αυθεντικό", αλλά γιατί είναι ένα ετήσιο υπερθέαμα όπου όλοι παίζουν τον ρόλο τους με απόλυτη συνέπεια. Είναι μια παράσταση χωρίς πρόβες, αλλά με σενάριο που δεν αλλάζει ποτέ. Και εδώ που τα λέμε, αυτό είναι και το ωραίο.

Η άφιξη την Μεγάλη Εβδομάδα

Όλα ξεκινούν με την άφιξη. Το χωριό σε υποδέχεται με εκείνη τη μυρωδιά από ξύλο και καπνό (ειδικά στη Θεσσαλία) που σε κάνει να πιστεύεις ότι θα ξεκουραστείς. Λάθος. Μέχρι το βράδυ έχεις ήδη επιστρατευτεί όπως και οι υπόλοιποι. Κουβάλημα, καθάρισμα, "πιάσε αυτό", "φέρε εκείνο", "μην κάθεσαι". Έτσι πάει. Το χωριό έχει αγγαρεία.

Υπάρχει πάντα ένας βετεράνος, η γιαγιά σου ή ο παππούς σου, που είναι ο στρατηγός της επιχείρησης. Ξέρει ποιος κάνει τι, πότε και γιατί δεν το κάνει αρκετά καλά. Τα αβγά βάφονται κόκκινα με ιεροτελεστία που θυμίζει αρχαίο μυστήριο και πάντα υπάρχει ένα που θα σπάσει "για το καλό". Κανείς δεν ξέρει τι καλό, αλλά δεν ρισκάρεις να το αμφισβητήσεις. Επίσης εκεί τιμάς τη νηστεία είτε σου αρέσει είτε όχι.

Ακόμα και στην εκκλησία, οι ρόλοι είναι ξεκάθαροι. Οι ντόπιοι μπροστά, οι "επισκέπτες" πίσω και τα παιδιά να κάνουν κύκλους έξω μέχρι να βαρεθούν. Το "Δεύτε λάβετε Φως" είναι η στιγμή που όλοι σοβαρεύουν, αλλά δεν κρατάει περίπου 12 δευτερόλεπτα. Μετά ξεκινάει η επιχείρηση "πώς θα πάω το κερί σπίτι χωρίς να σβήσει", που καταλήγει πάντα σε ένα αυτοκίνητο που μυρίζει λιωμένο πλαστικό. Ή στην χειρότερη να λερωθεί ένα παλτό ή μπουφάν ή παπούτσι.

Alexandros Michailidis iStock Images

 

Το έπος της σούβλας

Το να μην σουβλίσεις στο χωριό, είναι σαν να πας σε νησί καλοκαίρι και να μην πέσεις στη θάλασσα. Τόσο ξεκάθαρα. Είναι η ιερή τελετή της περιστροφής όπου, όσο πιο μικρό είναι το χωριό, τόσο μεγαλύτερο είναι το τζέρτζελο. Από τις 6 το πρωί, οι άντρες στεκόμαστε γύρω από τη φωτιά σαν να πρόκειται να εκτοξεύσουμε πύραυλο. Υπάρχει πάντα ένας "ειδικός" που ξέρει ακριβώς πώς πρέπει να γίνει και που όλοι οι υπόλοιποι που τον αμφισβητούν με πάθος. Εκεί είναι που ακούγονται τα "εγώ ξέρω", "εμείς δεν το κάναμε έτσι", "δεν θα φάμε ποτέ", "λάθος το κάνεις" και άλλα πολλά.

Στο μεταξύ, κάποιος έχει ήδη ανοίξει το πρώτο τσίπουρο για το καλό και μέχρι τις 11 το πρωί όλοι είναι σε ένα ευχάριστο επίπεδο φιλοσοφικής διάθεσης. Εκεί αρχίζουν οι μεγάλες κουβέντες. Πολιτικά, μπάλα, ακρίβεια. Και δυστυχώς όλα αυτά με συνδυασμό το τσίπουρο κάνουν πάντα κακό στο στομάχι.

Στο τραπέζι, είναι πλέον δεδομένο, πως η κατάσταση ξεφεύγει. Δεν υπάρχει έννοια "λίγο απ’ όλα". Υπάρχει μόνο "φάε κι άλλο". Η γιαγιά σου θα σε κοιτάξει στα μάτια και θα σου πει ότι "δεν τρως", ενώ έχεις ήδη καταναλώσει ποσότητα που θα τρόμαζε επαγγελματία αθλητή, ο παππούς σου δηλώνει απογοητευμένος που δεν συμμετείχες πιο ενεργά στο σούβλισμα και υπάρχει ΠΑΝΤΑ μια ατάκα από κάποιον για το αν είσαι παντρεμένος και πότε θα παντρευτείς.

Και φυσικά, το τσούγκρισμα των αυγών. Μια μάχη τιμής και εγωισμού. Κανείς δεν παραδέχεται ότι διάλεξε "ύποπτο" αυγό και όλοι παίζουν τίμια. Περίπου.

iStock

 

Το απογευματινό γκρέμισμα

Αν δεν έχεις ροχαλίσει σε χωριό τότε γιατί πας; Υπάρχει κάθαρση. Καρέκλες που γέρνουν προς τα πίσω, μάτια που κλείνουν "για πέντε λεπτά" και συζητήσεις που σβήνουν πάνω από καφέδες. Η σιέστα μετά το φαγητό είναι κανόνας και ίσως είναι τότε που εκτιμάς την ησυχία, την όμορφη θέα και τον καθαρό αέρα, ρίχνοντας μούντζες προς την πλευρά που είναι η Αθήνα. Πάντως αυτός εκεί ο ύπνος, είναι ο τελευταίος που είναι τόσο γλυκός πριν την επιστροφή.

Θα έπρεπε να πούμε κανονικά, πως το Πάσχα στο χωριό κλείνει με την κλασσική κίνηση της επιστροφής. Αλλά δεν υπάρχει λόγος. Ας κρατήσουμε μόνο τα όμορφα σκηνικά, που φέτος θα συνοδευτούν και με αυξημένη τιμή στη βενζίνη. Αλλά αξίζει; Χωρίς αμφιβολία. Έτσι είναι το Πάσχα στο χωριό και σαν το Πάσχα στο χωριό δεν είναι τίποτα.

Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το X και το Instagram.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr