Υπάρχει μια εικόνα που επαναλαμβάνεται σχεδόν σε κάθε γυμναστήριο του κόσμου. Ο τύπος που έρχεται τέσσερις ή πέντε φορές την εβδομάδα. Είναι πάντα εκεί. Τον βλέπεις τον Ιανουάριο, τον βλέπεις τον Ιούνιο, τον βλέπεις και τα επόμενα Χριστούγεννα. Κι όμως, όσο κι αν ακούγεται σκληρό, μοιάζει σχεδόν ίδιος. Δεν έχει χάσει σημαντικό λίπος, δεν έχει χτίσει ιδιαίτερη μυϊκή μάζα και σίγουρα δεν θυμίζει άνθρωπο που γυμνάζεται συστηματικά εδώ και χρόνια.
Το φαινόμενο είναι πολύ πιο συνηθισμένο απ' όσο νομίζουμε. Και η εξήγηση δεν βρίσκεται ούτε στα κακά γονίδια ούτε στην ηλικία ούτε στην έλλειψη χρόνου. Βρίσκεται στο γεγονός ότι οι περισσότεροι άνθρωποι αντιμετωπίζουν το γυμναστήριο σαν μια υποχρέωση που πρέπει να βγει από τη λίστα της ημέρας και όχι σαν μια διαδικασία που απαιτεί στρατηγική, συνέπεια και υπομονή.
Για πολλούς, η παρουσία στο γυμναστήριο είναι από μόνη της αρκετή για να νιώσουν ότι κάνουν κάτι σωστό. Μπαίνουν μέσα, κάνουν τις ίδιες ασκήσεις που κάνουν εδώ και μήνες, χρησιμοποιούν τα ίδια κιλά, ακολουθούν το ίδιο πρόγραμμα και φεύγουν με την ικανοποίηση ότι "έκαναν τη γυμναστική τους". Το σώμα όμως δεν λειτουργεί με βάση την προσπάθεια που πιστεύεις ότι κατέβαλες. Λειτουργεί με βάση το ερέθισμα που δέχτηκε. Αν δεν υπάρχει πρόοδος στην προπόνηση, δεν υπάρχει και λόγος για το σώμα να αλλάξει.
Η μεγάλη παγίδα της άνεσης
Οι περισσότεροι άνθρωποι καταλήγουν χωρίς να το καταλάβουν σε μια ζώνη άνεσης. Κάνουν αρκετά ώστε να νιώθουν παραγωγικοί, αλλά όχι αρκετά ώστε να προκαλέσουν πραγματική προσαρμογή. Σηκώνουν τα ίδια κιλά για μήνες, ξεκουράζονται περισσότερο απ' όσο χρειάζεται ανάμεσα στα σετ και σπάνια πιέζουν τον εαυτό τους πέρα από το σημείο που αισθάνονται άνετα.
Την ίδια στιγμή, η διατροφή τους κινείται περίπου στην ίδια λογική. Από Δευτέρα μέχρι Παρασκευή προσπαθούν να είναι προσεκτικοί, μόνο και μόνο για να ακυρώσουν όλη την προσπάθεια μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο γεμάτο υπερβολές. Δεν γνωρίζουν πόσες θερμίδες καταναλώνουν, δεν δίνουν σημασία στην πρωτεΐνη και συχνά υπερεκτιμούν τις θερμίδες που καίνε στην προπόνηση.
Η αλήθεια είναι ότι το σώμα δεν ενδιαφέρεται πόσο κουρασμένος αισθάνεσαι όταν φεύγεις από το γυμναστήριο. Δεν ενδιαφέρεται αν ιδρώνεις πολύ ή αν έχεις αγοράσει τα πιο ακριβά συμπληρώματα. Αν δεν υπάρχει συνέπεια μεταξύ προπόνησης, διατροφής και αποκατάστασης, τα αποτελέσματα θα είναι πάντα περιορισμένα.
Το πρόβλημα δεν είναι η γνώση αλλά η υπομονή
Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι σήμερα οι περισσότεροι γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν. Ξέρουν ότι χρειάζονται βάρη. Ξέρουν ότι χρειάζονται πρωτεΐνη. Ξέρουν ότι πρέπει να κοιμούνται καλύτερα και να κινούνται περισσότερο μέσα στην ημέρα. Οι πληροφορίες υπάρχουν παντού. Αυτό που λείπει δεν είναι η γνώση αλλά η υπομονή.
Ζούμε σε μια εποχή που μας έχει μάθει να περιμένουμε τα πάντα άμεσα. Θέλουμε να δούμε αλλαγές σε λίγες εβδομάδες. Θέλουμε η κοιλιά να εξαφανιστεί γρήγορα και οι μύες να εμφανιστούν ακόμη πιο γρήγορα. Όταν αυτό δεν συμβαίνει, αρχίζουμε να αλλάζουμε προγράμματα, να ψάχνουμε το επόμενο trend ή να πιστεύουμε ότι κάτι δεν λειτουργεί.
Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο απλή και πολύ πιο βαρετή. Οι άνθρωποι που αλλάζουν πραγματικά το σώμα τους δεν κάνουν κάτι μαγικό. Δεν έχουν ανακαλύψει κάποιο μυστικό που οι υπόλοιποι αγνοούν. Απλώς καταφέρνουν να κάνουν τα βασικά πράγματα για πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από όλους τους άλλους.
Προπονούνται όταν δεν έχουν όρεξη. Τρώνε σωστά όταν δεν τους βολεύει. Συνεχίζουν όταν η πρόοδος είναι αργή. Και κυρίως καταλαβαίνουν ότι η μεταμόρφωση ενός σώματος δεν είναι ένα project τριών μηνών αλλά μια διαδικασία ετών.
Γι' αυτό και η πλειοψηφία στο γυμναστήριο δεν αλλάζει ποτέ πραγματικά σώμα. Όχι επειδή δεν μπορεί, αλλά επειδή σταματά πριν προλάβει να δει τι μπορεί πραγματικά να πετύχει