Μια βρετανική ανάλυση επιχείρησε να απαντήσει σε ένα μάλλον απρόσμενο ερώτημα γύρω από τα φάρμακα GLP-1: μπορεί το γεγονός ότι μειώνουν την όρεξη —και κατ' επέκταση τα χρήματα που ξοδεύει κάποιος για φαγητό— να αντισταθμίσει το κόστος της θεραπείας;
Η απάντηση, τουλάχιστον στη Μεγάλη Βρετανία, είναι ότι αυτό συμβαίνει μόνο για ανθρώπους με πολύ υψηλά εισοδήματα. Σύμφωνα με ανάλυση της Baringa που παρουσίασε ο Guardian, η εξοικονόμηση από το φαγητό αρχίζει να ξεπερνά το κόστος των φαρμάκων για άτομα με διαθέσιμο ετήσιο εισόδημα περίπου 97.500 λιρών.
Η λογική είναι αρκετά απλή. Όσο περισσότερα χρήματα ξόδευε κάποιος πριν σε supermarket, εστιατόρια, delivery και αλκοόλ, τόσο μεγαλύτερο περιθώριο έχει να εξοικονομήσει εφόσον αρχίσει να τρώει λιγότερο.
Για τον μέσο άνθρωπο, όμως, η μείωση του λογαριασμού στο φαγητό δύσκολα είναι αρκετή ώστε να πληρώνει παράλληλα και τη θεραπεία.
Και στην Ελλάδα αυτή η εξίσωση αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς Wegovy, Mounjaro και Ozempic έχουν μπει για τα καλά στη δημόσια συζήτηση — αν και δεν πρόκειται για τρία απολύτως ίδια πράγματα.
Ozempic, Wegovy και Mounjaro δεν είναι ακριβώς το ίδιο
Το Ozempic είναι ίσως το όνομα που έγινε περισσότερο συνώνυμο με τη νέα εποχή των ενέσιμων φαρμάκων για την απώλεια βάρους. Χρειάζεται όμως μια σημαντική διευκρίνιση.
Διαβάστε Επίσης
Περιέχει σεμαγλουτίδη, όπως και το Wegovy, όμως η εγκεκριμένη ένδειξή του αφορά τον σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και όχι τη διαχείριση της παχυσαρκίας. Στην Ελλάδα βρίσκεται στον κατάλογο αποζημιούμενων φαρμάκων στο πλαίσιο της συγκεκριμένης ένδειξης. Η επίσημη λιανική τιμή των συσκευασιών των 0,25, 0,5 και 1 mg βρίσκεται σήμερα στα 89,46 ευρώ.
Το Wegovy, από την άλλη, περιέχει επίσης σεμαγλουτίδη αλλά είναι εγκεκριμένο ειδικά για τη διαχείριση του βάρους σε ασθενείς που πληρούν συγκεκριμένα ιατρικά κριτήρια.
Μετά τη μείωση τιμών που τέθηκε σε ισχύ το 2026, η λιανική τιμή στην Ελλάδα είναι 163,84 ευρώ για τις δόσεις 0,25, 0,5 και 1 mg, 195,58 ευρώ για τα 1,7 mg και 225,67 ευρώ για τα 2,4 mg. Εκτός των δικαιούχων του προγράμματος "ΠΡΟΛΑΜΒΑΝΩ", το Wegovy δεν αποζημιώνεται.
Το Mounjaro, με δραστική ουσία την τιρζεπατίδη, διαθέτει εγκεκριμένες ενδείξεις τόσο για τον σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 όσο και για τη διαχείριση του βάρους. Στην Ελλάδα απαιτεί ιατρική συνταγή και δεν αποζημιώνεται.
Πόσα χρήματα πρέπει να "γλιτώσεις" από το φαγητό;
Εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον κομμάτι.
Αν κάποιος χρησιμοποιεί, για παράδειγμα, Wegovy 2,4 mg με λιανική τιμή 225,67 ευρώ για θεραπεία τεσσάρων εβδομάδων, θα πρέπει να μειώσει τις υπόλοιπες δαπάνες του κατά περίπου 7,5 έως 8 ευρώ την ημέρα μόνο και μόνο για να ισοφαρίσει το κόστος του φαρμάκου.
Αυτό μεταφράζεται σε περίπου 225 ευρώ λιγότερα κάθε μήνα για supermarket, delivery, εστιατόρια, snacks και ποτά.
Δεν είναι αδύνατο.
Δεν είναι όμως και αυτονόητο.
Ιδιαίτερα για έναν άνθρωπο που ήδη μαγειρεύει στο σπίτι και διατηρεί σχετικά περιορισμένο budget για φαγητό, το να εξοικονομήσει ένα τέτοιο ποσό κάθε μήνα μόνο επειδή μειώθηκε η όρεξή του δεν είναι καθόλου εύκολο.
Στην περίπτωση του Mounjaro, το κόστος εξαρτάται σημαντικά από τη δοσολογία. Η KwikPen των 2,5 mg έχει λιανική τιμή 195,21 ευρώ, των 5 mg 253,05 ευρώ, ενώ οι μεγαλύτερες δόσεις μπορούν να φτάσουν τα 354,27 ή ακόμη και τα 447,36 ευρώ.
Στην αρχική δόση, λοιπόν, κάποιος θα έπρεπε να "γλιτώνει" περίπου 6,5 ευρώ την ημέρα από άλλες δαπάνες για να ισορροπήσει το κόστος. Στις υψηλότερες δόσεις, το ποσό μπορεί να πλησιάσει ακόμη και τα 15 ευρώ ημερησίως.
Για έναν άνθρωπο που προηγουμένως ξόδευε μεγάλα ποσά σε delivery, εστιατόρια ή αλκοόλ, κάτι τέτοιο είναι περισσότερο πιθανό.
Για τον μέσο ελληνικό προϋπολογισμό, πολύ λιγότερο.
Και τι γίνεται με το Ozempic;
Εδώ χρειάζεται να μην μπερδεύουμε δύο διαφορετικές συζητήσεις.
Το Ozempic έγινε παγκοσμίως γνωστό επειδή η σεμαγλουτίδη μπορεί να οδηγήσει και σε απώλεια βάρους, όμως το ίδιο το Ozempic παραμένει φάρμακο με εγκεκριμένη ένδειξη για τον διαβήτη τύπου 2. Για τη χρόνια διαχείριση της παχυσαρκίας, η μορφή σεμαγλουτίδης που έχει σχετική έγκριση είναι το Wegovy. Οι ελληνικές κατευθυντήριες οδηγίες για την παχυσαρκία περιλαμβάνουν μεταξύ των εγκεκριμένων θεραπειών τη σεμαγλουτίδη 2,4 mg —δηλαδή Wegovy— και την τιρζεπατίδη, όχι το Ozempic ως θεραπεία παχυσαρκίας.
Γι' αυτό και μια απλή σύγκριση τύπου "το Ozempic κοστίζει λιγότερο, άρα συμφέρει περισσότερο" θα ήταν παραπλανητική. Μιλάμε για συνταγογραφούμενα φάρμακα με διαφορετικές εγκεκριμένες ενδείξεις και η επιλογή θεραπείας αποτελεί ιατρική απόφαση.
Μπορούν τελικά να "πληρώνουν τον εαυτό τους";
Οικονομικά, η απάντηση είναι: για ορισμένους ανθρώπους ίσως, για τους περισσότερους μάλλον όχι.
Η βρετανική ανάλυση δείχνει κάτι αρκετά λογικό. Όποιος ξόδευε 700 ή 800 ευρώ τον μήνα σε supermarket, βραδινές εξόδους, delivery και αλκοόλ έχει πολύ μεγαλύτερη δυνατότητα να εξοικονομήσει 200 ή 300 ευρώ μειώνοντας την κατανάλωσή του από κάποιον του οποίου ο συνολικός λογαριασμός για φαγητό ήταν εξαρχής περιορισμένος.
Υπάρχει, βέβαια, και το σημαντικότερο: η αξία μιας ιατρικής θεραπείας δεν υπολογίζεται σαν πρόγραμμα cashback του supermarket.
Τα φάρμακα αυτά χορηγούνται για συγκεκριμένους ιατρικούς λόγους και τα πιθανά οφέλη τους αφορούν πρωτίστως την υγεία, όχι το αν στο τέλος του μήνα έμειναν 80 ευρώ περισσότερα στον τραπεζικό λογαριασμό.
Αλλά αν το ερώτημα είναι αποκλειστικά οικονομικό —αν δηλαδή μπορείς να αγοράζεις Wegovy ή Mounjaro και να λες ότι "δεν πειράζει, τα βγάζω από αυτά που δεν τρώω"— στην Ελλάδα τα μαθηματικά παραμένουν δύσκολα.
Για να συμβεί αυτό, πρέπει συνήθως να ξόδευες ήδη αρκετά.
Με άλλα λόγια, ακόμη και το να εξοικονομείς χρήματα επειδή τρως λιγότερο μπορεί τελικά να είναι ευκολότερο όταν έχεις περισσότερα χρήματα για να ξοδέψεις εξαρχής.
Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.
