Το να σκέφτεσαι το φαγητό είναι απολύτως φυσιολογικό. Το κάνουμε όταν πεινάμε, όταν διαλέγουμε εστιατόριο, όταν περνά κάποιος δίπλα μας κρατώντας μια πίτσα ή όταν αρχίζουμε ήδη να φανταζόμαστε τι θα φάμε το βράδυ ενώ δεν έχουμε τελειώσει ακόμη το μεσημεριανό μας.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν αυτή η σκέψη παύει να είναι περιστασιακή και μετατρέπεται σε ένα είδος μόνιμου θορύβου στο παρασκήνιο, που δεν σταματά ποτέ.
Food noise: Όταν το φαγητό δεν φεύγει από το μυαλό
Εδώ και κάποιο διάστημα κυκλοφορεί online ένας όρος για να το περιγράψει: food noise. Και παρότι γεννήθηκε κυρίως μέσα από συζητήσεις ασθενών και στα social media, τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να περνά και στην επιστημονική έρευνα.
Μια επιστημονική άποψη που δημοσιεύτηκε στις 12 Αυγούστου 2026 στο International Journal of Obesity περιγράφει το food noise ως επίμονες σκέψεις γύρω από το φαγητό, τις οποίες το άτομο αντιλαμβάνεται ως ανεπιθύμητες και οι οποίες μπορούν να μετατραπούν σε ψυχικό βάρος.
Δεν είναι ακριβώς πείνα ούτε απλώς μια λιγούρα. Μοιάζει περισσότερο με έναν αδιάκοπο εσωτερικό διάλογο που συνεχίζεται ακόμη και όταν το σώμα δεν έχει πραγματική ανάγκη να φάει.
Διαβάστε Επίσης
Η πείνα και το "food noise" δεν είναι το ίδιο πράγμα
Η πείνα έχει μια αρκετά ξεκάθαρη λειτουργία. Το σώμα χρειάζεται ενέργεια και αρχίζει να μας στέλνει σήματα ώστε να την αναζητήσουμε.
Οι λιγούρες, από την άλλη, μπορούν να εμφανιστούν χωρίς να υπάρχει κάποια προφανής φυσιολογική ανάγκη.
Μπορεί, για παράδειγμα, να τρως πρωινό και ήδη να σκέφτεσαι το μεσημεριανό. Να τελειώνεις το γεύμα σου και αμέσως να αναρωτιέσαι τι θα φας το βράδυ. Ή να περνάς μεγάλο μέρος της ημέρας διαπραγματευόμενος νοητικά αν "δικαιούσαι" ένα συγκεκριμένο φαγητό ή προσπαθώντας να βγάλεις από το μυαλό σου κάτι που είδες στα social media.
Το ενδιαφέρον είναι ότι οι ερευνητές έχουν αρχίσει πλέον να αναπτύσσουν εργαλεία για να μετρήσουν αυτό το φαινόμενο.
Το 2025 δημοσιεύτηκε το Food Noise Questionnaire, ένα ερωτηματολόγιο πέντε ερωτήσεων, το οποίο έδειξε καλή αξιοπιστία στην αξιολόγηση αυτών των επίμονων σκέψεων.
Έχει επίσης αναπτυχθεί ένα ακόμη εργαλείο, το RAID-FN, το οποίο εξετάζει στοιχεία όπως η επιμονή των σκέψεων, η ενασχόληση με το φαγητό και η ψυχική δυσφορία που μπορεί να προκαλούν.
Αυτό σημαίνει επίσης ότι μιλάμε ακόμη για μια σχετικά νέα έννοια.
Δεν υπάρχει κάποιος αξιόπιστος αριθμός που να δείχνει πόσοι άνθρωποι βιώνουν πραγματικά food noise και δεν είναι σωστό να χρησιμοποιείται ο όρος ως αυτοδιάγνωση για κάθε λιγούρα ή κάθε στιγμή που σκεφτόμαστε έντονα το φαγητό.
Γιατί μιλάμε τόσο πολύ γι’ αυτό τώρα;
Ένα σημαντικό μέρος της συζήτησης εμφανίστηκε μαζί με τις νέες θεραπείες για την παχυσαρκία.
Ορισμένοι ασθενείς που χρησιμοποιούν φάρμακα αγωνιστών GLP-1 άρχισαν να περιγράφουν κάτι που πήγαινε πέρα από το απλό αίσθημα κορεσμού. Έλεγαν ότι ο συνεχής εσωτερικός διάλογος γύρω από το φαγητό είχε απλώς χαμηλώσει ένταση.
Αυτό ήταν εντυπωσιακό, γιατί έφερε στην επιφάνεια κάτι που για χρόνια ήταν δύσκολο να εξηγηθεί.
Δύο άνθρωποι μπορούσαν να έχουν φάει ακριβώς το ίδιο γεύμα και να αισθάνονται εξίσου χορτάτοι σωματικά, αλλά ο ένας να συνεχίζει για ώρες να σκέφτεται το επόμενο φαγητό του.
Η σημερινή έρευνα δείχνει ότι το food noise πιθανότατα έχει βιολογικές, ψυχολογικές και περιβαλλοντικές συνιστώσες.
Και το περιβάλλον μας σίγουρα δεν βοηθά.
Ποτέ στο παρελθόν δεν ήμασταν τόσο περικυκλωμένοι από ερεθίσματα που σχετίζονται με το φαγητό: βίντεο, διαφημίσεις, εφαρμογές delivery, συνταγές και περιεχόμενο σχεδιασμένο ειδικά για να μας ανοίγει την όρεξη.
Αρκεί ένα κινητό για να περάσεις μέσα σε 30 δευτερόλεπτα από ένα burger σε ένα γεμιστό croissant, μετά σε ένα πιάτο pasta και τέλος στο εστιατόριο που βρίσκεται τέσσερα τετράγωνα από το σπίτι σου.
Η πείνα δεν είναι πλέον το μόνο πράγμα που μας υπενθυμίζει ότι μπορούμε να φάμε.
Δεν χρειάζεται να εξαφανίσεις κάθε σκέψη γύρω από το φαγητό
Κάπου εδώ το internet μπορεί εύκολα να περιπλέξει κάτι που εξακολουθεί να βρίσκεται υπό μελέτη.
Το να σκέφτεσαι πολύ το φαγητό δεν σημαίνει αυτόματα ότι έχεις food noise και ακόμη λιγότερο ότι υπάρχει κάποιο ιατρικό πρόβλημα.
Οι ίδιοι οι ερευνητές αναγνωρίζουν ότι χρειάζεται ακόμη να καταλάβουμε καλύτερα πόσο συχνό είναι το φαινόμενο, ποιες είναι οι αιτίες του και πώς σχετίζεται με άλλες διατροφικές συμπεριφορές.
Αυτό που αλλάζει, όμως, είναι ο τρόπος με τον οποίο μιλάμε για κάτι που πολλοί άνθρωποι αναγνώριζαν στον εαυτό τους, χωρίς να ξέρουν πώς να το περιγράψουν.
Για πολύ καιρό, η συζήτηση γύρω από το φαγητό περιοριζόταν στη δύναμη της θέλησης: φάε λιγότερο, σταμάτα να το σκέφτεσαι, έλεγξε τις λιγούρες σου.
Η έννοια του food noise προτείνει κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον.
Ίσως το πρόβλημα να μην βρίσκεται πάντα στο πιάτο, αλλά σε όλα όσα συμβαίνουν μέσα στο μυαλό μας πολύ πριν καθίσουμε να φάμε.
Και για πρώτη φορά, η επιστήμη προσπαθεί να μετρήσει αυτόν τον θόρυβο.
Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.
