Υπάρχει μια στιγμή στη ζωή ενός άντρα που συνειδητοποιεί ότι κάτι έχει αλλάξει. Δεν είναι απαραίτητα πιο νευρικός, ούτε ξαφνικά αντιπαθεί τους πάντες. Απλώς δεν έχει πια την ίδια διάθεση να ανέχεται ανθρώπους και καταστάσεις που κάποτε θα προσπερνούσε χωρίς δεύτερη σκέψη.
Το ανούσιο small talk τον κουράζει. Οι υποχρεωτικές κοινωνικές συναναστροφές τού φαίνονται πραγματικά υποχρεωτικές. Οι άνθρωποι που μιλούν μόνο για τον εαυτό τους γίνονται αφόρητοι πολύ πιο γρήγορα. Και μια έξοδος που στα 25 θα συνεχιζόταν μέχρι τις τέσσερις το πρωί μπορεί πλέον να προκαλεί την πολύ απλή σκέψη: "Γιατί δεν είμαι σπίτι μου;".
Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι γίνεσαι παράξενος μεγαλώνοντας. Μπορεί απλώς να έχεις καταλάβει καλύτερα πού αξίζει να ξοδεύεις τον χρόνο και την ενέργειά σου.
Ο χρόνος αποκτάει διαφορετική αξία
Όσο είσαι νεότερος, υπάρχει συχνά η αίσθηση ότι ο χρόνος είναι σχεδόν ανεξάντλητος. Υπάρχει περισσότερος χώρος για γνωριμίες που δεν οδηγούν πουθενά, φιλίες που συντηρούνται από συνήθεια και βραδιές στις οποίες δεν περνάς ιδιαίτερα καλά αλλά μένεις επειδή "κάτι μπορεί να γίνει". Μεγαλώνοντας, αυτή η ανοχή μειώνεται.
Δουλειά, σχέση, οικογένεια, υποχρεώσεις και η ανάγκη να έχεις επιτέλους λίγο χρόνο για τον εαυτό σου σημαίνουν ότι οι ελεύθερες ώρες αποκτούν μεγαλύτερη αξία. Κατά συνέπεια, γίνεσαι περισσότερο επιλεκτικός σχετικά με το ποιος θα τις πάρει.
Και αυτό μπορεί να είναι σημάδι ωριμότητας. Μαθαίνεις να βάζεις όρια. Δεν αισθάνεσαι πλέον την ίδια ανάγκη να είσαι αρεστός σε όλους. Καταλαβαίνεις ότι δεν χρειάζεται κάθε γνωριμία να γίνει φιλία και ότι δεν είσαι υποχρεωμένος να διατηρείς μια σχέση μόνο και μόνο επειδή υπάρχει εδώ και χρόνια.
Υπάρχει όμως μια λεπτή γραμμή.
Διαβάστε Επίσης
Πότε η επιλεκτικότητα γίνεται απομόνωση
Το "δεν έχω χρόνο για μαλακίες" μπορεί να ακούγεται σαν η απόλυτη κατάκτηση της ενήλικης ζωής. Μέχρι να μετατραπεί σε "δεν έχω χρόνο για κανέναν".
Γιατί όσο εύκολο είναι να απομακρύνεις έναν άνθρωπο που πραγματικά σε εξαντλεί, άλλο τόσο εύκολο είναι να αρχίσεις να αντιμετωπίζεις κάθε κοινωνική σχέση ως πιθανή ενόχληση.
Οι ανθρώπινες σχέσεις απαιτούν υπομονή. Οι φίλοι θα γίνουν κάποιες φορές κουραστικοί. Ο σύντροφός σου θα έχει ημέρες που δεν θα είναι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού του. Κάποιος θα ακυρώσει τελευταία στιγμή, κάποιος άλλος θα πει κάτι που θα σε εκνευρίσει. Η λύση δεν μπορεί να είναι πάντοτε η διαγραφή.
Η ουσιαστική διαφορά βρίσκεται ίσως στην επιλογή. Αν προτιμάς συνειδητά πέντε ανθρώπους αντί για πενήντα, πιθανότατα έχεις μάθει τι θέλεις. Αν όμως αρχίζεις να βρίσκεις λόγους για να μη βλέπεις κανέναν, να αποφεύγεις ανθρώπους που αγαπάς και να αισθάνεσαι ότι κάθε κοινωνική επαφή είναι βάρος, τότε αξίζει να αναρωτηθείς τι πραγματικά συμβαίνει.
Μεγαλώνοντας δεν χρειάζεται να γίνεις περισσότερο κοινωνικός. Ούτε να συνεχίσεις να ανέχεσαι ανθρώπους μόνο και μόνο για να μη μείνεις μόνος.
Το ζητούμενο είναι κάτι δυσκολότερο. Να μάθεις ποιοι αξίζουν πραγματικά την υπομονή σου.
