Τα 230 ml δεν περνούν. Τα 300 ml περνούν. Τα 150 ml επίσης. Αν αυτό ήταν άσκηση μαθηματικών, θα ζητούσα άλλη εκφώνηση. Επειδή, όμως, ήταν έλεγχος χειραποσκευών σε ελληνικό αεροδρόμιο, έμεινα να αναρωτιέμαι ποια ακριβώς λογική έπρεπε να ακολουθήσω την επόμενη φορά που θα ετοίμαζα βαλίτσα.
Σε πρόσφατο ταξίδι μου, από τον έλεγχο στην Αθήνα πέρασε συσκευασία πολύ μεγαλύτερη των 100 ml. Σε ένα αεροδρόμιο της ξακουστής Fraport, στην Καβάλα, μια συσκευασία 230 ml δεν έγινε δεκτή, ενώ άλλες δύο, των 300 και 150 ml, έμειναν απείραχτες μέσα στη χειραποσκευή. Αυτή ήταν η εμπειρία μου. Και η απορία που άφησε είναι απλή: τι ακριβώς ισχύει τελικά;
Διαβάστε Επίσης
Προτού αρχίσουμε να μοιράζουμε ευθύνες, χρειάζεται μια κρίσιμη διευκρίνιση. Το ότι κάτι πέρασε από έναν έλεγχο δεν αποδεικνύει ότι επιτρεπόταν. Αυτό, βέβαια, δημιουργεί το εύλογο ερώτημα του κατά πόσο ταξιδεύουμε τελικά με ασφάλεια, όταν κάτι που δεν επιτρέπεται περνάει από τον έλεγχο χειραποσκευών. Επιπλέον, μία προσωπική εμπειρία δεν αρκεί για να τεκμηριώσει διαφορετικούς επίσημους κανονισμούς. Αρκεί, όμως, για να γεννήσει ένα απολύτως εύλογο αίτημα: να μπορεί ο επιβάτης να καταλαβαίνει τι πρέπει να φέρει μαζί του στη χειραποσκευή του.
Στα χαρτιά, Αθήνα και Καβάλα λένε το ίδιο
Οι δημοσιευμένες οδηγίες του αεροδρομίου της Αθήνας και του αεροδρομίου της Καβάλας προβλέπουν το ίδιο βασικό όριο, δηλαδή υγρά σε δοχεία χωρητικότητας έως 100 ml το καθένα, μέσα σε μία διαφανή, επανασφραγιζόμενη σακούλα έως ενός λίτρου ανά επιβάτη. Στην Αθήνα διευκρινίζεται επιπλέον ότι η σακούλα πρέπει να κλείνει κανονικά.
Προσοχή στη λέξη "χωρητικότητα". Ένα μπουκάλι των 300 ml δεν γίνεται αποδεκτό βάσει αυτού του κανόνα επειδή έχει απομείνει λίγο περιεχόμενο στον πάτο. Επίσης, "υγρά" δεν σημαίνει μόνο νερό και ποτά. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή περιλαμβάνει τζελ, κρέμες, πάστες, αερολύματα, οδοντόκρεμες, αρώματα και αφρό ξυρίσματος.
Υπάρχουν συγκεκριμένες εξαιρέσεις: απαραίτητα φάρμακα, βρεφικές τροφές και υγρά για ειδικές διατροφικές ανάγκες κατά το ταξίδι, που μπορεί να υποβληθούν σε πρόσθετο έλεγχο. Υπάρχει επίσης πρόβλεψη για αγορές duty free, με την απόδειξη μέσα στην ειδική σφραγισμένη σακούλα ασφαλείας. Δεν αρκεί, δηλαδή, να βάλουμε οποιοδήποτε μεγάλο μπουκάλι σε μια σακούλα και να το βαφτίσουμε εξαίρεση.
Και οι καινούργιοι σαρωτές;
Εδώ προστίθεται άλλη μία πηγή σύγχυσης. Ορισμένα αεροδρόμια έχουν πράγματι αλλάξει τους περιορισμούς χάρη σε αναβαθμισμένα συστήματα ελέγχου. Στο Δουβλίνο, για παράδειγμα, επιτρέπονται δοχεία έως δύο λίτρων και τα υγρά μπορούν να παραμένουν μέσα στη χειραποσκευή. Το ίδιο το αεροδρόμιο προειδοποιεί ότι στην επιστροφή μπορεί να ισχύουν διαφορετικοί κανόνες.
Επομένως, το "καταργήθηκαν τα 100 ml" δεν αποτελεί καθολική οδηγία. Ούτε δικαιολογείται να συμπεραίνουμε ότι η Αθήνα έχει καταργήσει το όριο επειδή μια μεγαλύτερη συσκευασία πέρασε. Οι δικές της δημοσιευμένες οδηγίες εξακολουθούν να αναφέρουν τα 100 ml.
Η ασφάλεια χρειάζεται συνέπεια
Δεν γνωρίζω γιατί αντιμετωπίστηκαν διαφορετικά οι συγκεκριμένες συσκευασίες. Αν υπήρχε προβλεπόμενη εξαίρεση ή τεχνικός λόγος, αυτό θα μπορούσε να εξηγήσει τη διαφορά. Χωρίς αυτή την πληροφορία, όμως, ο επιβάτης μένει με την εντύπωση ότι το νεσεσέρ του συμμετέχει σε κλήρωση.
Και η ασάφεια κοστίζει. Προϊόντα καταλήγουν στον κάδο, αγοράζονται ξανά στον προορισμό και προσθέτουν έξοδα σε μια μετακίνηση που έχει ήδη αρκετά. Μαζί έρχονται το ψάξιμο της τσάντας, η καθυστέρηση και ο εκνευρισμός μπροστά σε μια ουρά που περιμένει.
Προφανώς και το αίτημα των επιβατών δεν είναι να περνούν τα πάντα. Αν το όριο είναι 100 ml, να εφαρμόζεται σταθερά, με τις προβλεπόμενες εξαιρέσεις. Αυτό, ωστόσο, που ζητούν όλοι όσοι επιλέγουν το αεροπλάνο για τις μετακινήσεις τους (και δεν είναι και λίγοι) από τις αρμόδιες αρχές και τους διαχειριστές των ελληνικών αεροδρομίων είναι μια ενιαία, ξεκάθαρη γραμμή εφαρμογής και ενημέρωσης. Όπου υπάρχει νόμιμη διαφοροποίηση, να ανακοινώνεται ευδιάκριτα, πριν φτάσει ο επιβάτης στον ιμάντα.
Ο κανόνας, τουλάχιστον για Αθήνα και Καβάλα, υπάρχει ήδη. Αυτό που χρειάζεται είναι να μπορούμε να βασιστούμε πάνω του. Τα 100 ml τα καταλαβαίνω. Το "εξαρτάται τι θα περάσει σήμερα" και το "δεν γνωρίζω πώς πέρασε αυτή η συσκευασία από την Αθήνα" του υπαλλήλου, δυσκολεύομαι.
