Γιατί οι νέοι νιώθουν μεγαλύτεροι;

Πριν από μερικούς μήνες, ο Ιταλός δημοσιογράφος Fabio Fazio έκανε μία συνέντευξη με τον Γάλλο Πρόεδρο Emmanuel Macron, που μεταδόθηκε από την Rai. Κεντρικό θέμα της συζήτησης των δύο αντρών ήταν οι πολιτικές και πολιτιστικές σχέσεις της Ιταλία με την Γαλλία. Ένα από τα ερωτήματα του δημοσιογράφου αφορούσε κάτι εντελώς διαφορετικό: "Είστε ο νεότερος Πρόεδρος στην ιστορία της Γαλλίας, μπήκατε από πολύ μικρή ηλικία στον κόσμο της πολιτικής. Με ποιο τρόπο οι υποχρεώσεις σας επιτρέπουν να ζήσετε την ηλικία σας;".

Πριν απαντήσει, ο Macron έκανε μία μεγάλη παύση, χαμογέλασε με κάποια μελαγχολία στο βλέμμα του και φάνηκε σαν αυτή να ήταν η μοναδική στιγμή της συνέντευξης που αισθάνθηκε πραγματικά άβολα. Η απάντησή του έμοιαζε διαφορετική από τις προηγούμενες, γεμάτη αναποφασιστικότητα. Από τις πρώτες κιόλας τρεις λέξεις: "Δεν είμαι σίγουρος πως είναι ακριβώς αυτό στο οποίο αναφέρεσαι" ανέφερε σχετικά με τη διαδραστικότητα της νιότης του ο Γάλλος Πρόεδρος, τονίζοντας επίσης ότι "δεν είναι θέμα ηλικίας αλλά ψυχικής κατάστασης του καθενός".

Ίσως σε όλο αυτό θα έπρεπε να εξεταστεί η χρήση του όρου "νιότη" και κατά πόσο μιλάμε πλέον για μία υπαρκτή υπόσταση. Βλέπεις, λέμε για κάποιον ότι είναι νέος ακόμη κι αν έχει πατήσει τα 40, παρακάμπτοντας τον σαφή διαχωρισμό που μέχρι τώρα γνωρίζαμε: Τα τρία στάδια της νιότης, της ενηλικίωσης και του γήρατος. Η απόσταση μεταξύ τους μειώθηκε ή σε πολλές περιπτώσεις δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε πως το μεσαίο στάδιο έχει εξαλειφθεί πλήρως στη σύγχρονη εποχή. Μήπως τελικά βαδίζουμε απευθείας από τη νιότη στο γήρας;

Για τον Emmanuel Macron δεν είναι υπερβολή να πούμε πως είναι νέος, αν και αυτό ίσως είναι τελικά μία σχετική έννοια: Είναι νέος συγκριτικά με όλους εκείνους που έχουν βρεθεί πριν από αυτόν στην ίδια θέση. Αλλά γενικά είναι μία ακατάλληλη χρήση του όρου, που δημιουργεί μία σύγχυση μεταξύ των ηλικιακών φάσεων και των χαρακτηριστικών του κάθε ηλικιακού γκρουπ. Ένας μηχανισμός που καθίσταται όλο και πιο δυσκίνητος όσο διαφοροποιούνται τα κοινωνικά πρότυπα. Για παράδειγμα, μέχρι τώρα κάθε εποχή στη ζωή του ανθρώπου έκλεινε ή άνοιγε με ένα γεγονός-ορόσημο, όπως ο γάμος. 

Αυτό, μαζί με την απόκτηση κάποιου παιδιού, είχε καθιερωθεί για δεκαετίες ως το πέρασμα κατά κάποιο τρόπο από τη νιότη στην ενηλικίωση, μαζί με την οικονομική και κοινωνική ανεξαρτησία του ατόμου. Ο γάμος όμως (ή και οποιαδήποτε παρεμφερή συνθήκη) είναι ξεκάθαρα ένας θεσμός που βρίσκεται σε βαθιά κρίση. Η οικονομική ανεξαρτησία αμφισβητείται και βάλλεται από παντού, η εργασία γίνεται όλο και πιο επισφαλής. Η παραδοσιακή κοινωνική αντίληψη έχει αλλάξει στις μέρες μας, σχεδόν για τα πάντα. 

Φτάνουμε λοιπόν σε αυτό το σημείο, όπου οι (πραγματικά) νέοι νιώθουν μεγάλη ανησυχία και ανασφάλεια, ειδικά μπροστά στην ιδέα της ωριμότητας και των δυσκολιών που έχουν διαμορφώσει οι αλλαγές σε μία παγκοσμιοποιημένη πραγματικότητα. Ένα από τα αποτελέσματα αυτών είναι όλο και περισσότεροι να οδηγούνται στον ψυχαναλυτή. Πολύ συχνά επ' αόριστον. Η πέψη των ανησυχιών και των φόβων δεν είναι ποτέ εύκολη υπόθεση, με το τούνελ προς το φως να είναι μεγάλο, δύσβατο, ακανόνιστο. Ίσως και άπειρο.

Οι νέοι του σήμερα, αυτοί που θεωρούνται τέτοιοι βάσει μητρώου ή γενεάς, βρίσκονται πολύ πιο νωρίς από όσο είχαν φανταστεί σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι, που έχει ξεκάθαρα πολιτική χροιά: Αντιμετωπίζουν το νεωτερισμό, αποδεχόμενοι αναγκαστικά το χάος του. Αυτό οδηγεί με τη σειρά του, το σώμα και την ψυχή τους σε σημαντικές επιπτώσεις, ενώ η αίσθηση της αδικίας και της απόρριψης τους οδηγεί στην αντίδραση, η οποία όμως σε καμία περίπτωση δεν έχει την ένταση, τη μαζικότητα και τη ριζοσπαστικότητα του παρελθόντος. Ελπίζουν σε έναν ειδυλλιακό και εξιδανικευμένο κόσμο, όπως αυτόν των παππούδων τους, με επακόλουθη την ιδεολογική νοσταλγία. Αλλά μέσα τους ξέρουν, ότι αυτό αποκλείεται να συμβεί. 

Από: Esquire IT

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr