Ο Ακίλε Πολονάρα δεν ήταν σούπερσταρ-Ήταν κάτι πιο σπάνιο

Ο Ακίλε Πολονάρα δεν ήταν ποτέ ο παίκτης που θα μονοπωλούσε με τις ενέργειές του τα highlights, ούτε εκείνος που θα "φόρτωνε" κάθε βράδυ τα αντίπαλα καλάθια. Δεν ήταν σούπερ σταρ· απλώς έμοιαζε με έναν πολύ κουλ τύπο. Όσοι ασχολούνται με το ευρωπαϊκό μπάσκετ, σίγουρα τον έχουν παρακολουθήσει με τις φανέλες πολλών ιστορικών συλλόγων. Για μια δεκαετία ένιωθες ότι ο Πολονάρα ήταν παντού. Σε μια μεγάλη άμυνα, σε ένα μεγάλο σουτ, σε ένα κρίσιμο ριμπάουντ, κι ας μην μάζευε στο τέλος τα συγχαρητήρια του κόσμου και των media.

Η ιστορία του Ακίλε Πολονάρα

Η ιστορία του ξεκίνησε στην Ανκόνα, το 1991. Τα πρώτα του μπασκετικά βήματα έγιναν στη Σταμούρα Μπάσκετ, πριν μετακινηθεί στο Τέραμο, όπου υπέγραψε και το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο. Δεν ήταν από αυτούς που λες "παιδί-θαύμα", από εκείνα που κατά καιρούς παράγει το ιταλικό μπάσκετ, αλλά εξελισσόταν συνεχώς. Στο Τέραμο ήταν αρχικά μέρος του ροτέισον. Τη σεζόν 2011-12 η δουλειά του άρχισε να αποδίδει καρπούς και ολοκλήρωσε τη χρονιά με 8,2 πόντους και 4,5 ριμπάουντ.

Η Βαρέζε πείστηκε από τις εμφανίσεις του και τον έκανε δικό της. Εκεί άρχισε να σχηματίζει το παιχνίδι που αργότερα τον έκανε γνωστό σε όλη την ήπειρο. Ένας σύγχρονος φόργουορντ, ικανός να ανοίγει το γήπεδο και να είναι αποτελεσματικός χωρίς την μπάλα. Με τις εμφανίσεις του κατέκτησε δύο συνεχόμενα βραβεία Καλύτερου Παίκτη Κ22. Στη Ρετζιάνα, αργότερα, είχε ρόλο βασικού και οι πρώτες του ευρωπαϊκές εμφανίσεις στο EuroCup τον έβαλαν στα ραντάρ των μεγάλων ομάδων.

Η πραγματική αναγνώριση ήρθε, όμως, στη Ντιναμό Σάσαρι. Τη σεζόν 2018-19 ήταν καθοριστικός για την ομάδα του, σκοράροντας 12,7 πόντους και μαζεύοντας 6 ριμπάουντ ανά αγώνα. Η Σάσαρι στο τέλος κατέκτησε το FIBA Europe Cup, με τον ίδιο σε ρόλο πρωταγωνιστή.

Οι πραγματικοί φαν του μπάσκετ, όμως, έχουν συνδέσει τον Πολονάρα όχι μόνο με την Ιταλία, αλλά και με την Ισπανία και τη φανέλα της Μπασκόνια. Το καλοκαίρι του 2019, ο Ιταλός φόργουορντ πήρε μεταγραφή στο καμάρι των Βάσκων. Η πρώτη χρονιά ήταν, μπορούμε να πούμε, περίοδος προσαρμογής, αλλά η δεύτερη ήταν αποκάλυψη. Το 2020-21 έπαιξε το καλύτερο μπάσκετ της καριέρας του και πλέον θεωρούνταν ένας από τους πιο ολοκληρωμένους ψηλούς στην Ευρώπη. Είχε πραγματική επιρροή στις νίκες. Δεν ήταν μόνο τα στατιστικά· ήταν το πάθος και η ψυχή που κατέθετε στο παρκέ.

Η σεζόν έκλεισε με πρωτάθλημα. Σε ένα άδειο γήπεδο λόγω περιορισμών του COVID, στη Βαλένθια, απέναντι στην Μπαρτσελόνα των πολλών σταρ, μας χάρισε την πιο χαρακτηριστική εικόνα της καριέρας του. Μετά το τέλος του τελικού και τη νίκη της ομάδας του, ο Πολονάρα έτρεξε αλαφιασμένος προς τις κερκίδες και ξέσπασε σε κλάματα στην τελευταία σειρά καθισμάτων του γηπέδου. Λίγο νωρίτερα είχε βάλει ένα μεγάλο τρίποντο και είχε δώσει τη μαγική ασίστ στον Βιλντόσα για το νικητήριο καλάθι.

Ακολούθησαν ομάδες EuroLeague, όπως η Φενέρμπαχτσε, η Αναντολού Εφές και η Ζαλγκίρις Κάουνας, με την οποία κατέκτησε το νταμπλ. Δεν υπήρξε ποτέ franchise player, αλλά ήταν ο παίκτης που κάθε προπονητής θα ήθελε στον πάγκο του.

Τον Οκτώβριο του 2023, η ζωή του πήρε μια απότομη στροφή. Διαγνώστηκε με νεοπλασία των όρχεων και έπρεπε να μπει άμεσα στο χειρουργείο. Ακολούθησαν χημειοθεραπείες και αβεβαιότητα. Δύο μήνες μετά, προς έκπληξη όλων, έπαιξε ξανά μπάσκετ με τη Βίρτους Μπολόνια. Ήταν λογικό να μην είναι ο παίκτης που θυμόμασταν. Όμως ήταν εκεί, και για τον ίδιο αυτή ήταν η μεγαλύτερη νίκη. Το ευρωπαϊκό μπάσκετ τον αγκάλιασε και του έδειξε την αγάπη του.

Το 2025 ήρθε ένα ακόμη δυνατό χτύπημα: μυελογενής λευχαιμία. Αυτή τη φορά δεν υπήρχαν σκέψεις για γρήγορη επιστροφή στα παρκέ, αλλά για μια σκληρή μάχη στα νοσοκομεία. Έκανε θεραπείες σε Ιταλία και Ισπανία. Ακολούθησε μεταμόσχευση μυελού, όμως έπειτα από επιπλοκές έπεσε σε κώμα. Και πάλι, όμως, τα κατάφερε. Τον Νοέμβριο του 2025 ξύπνησε και από τότε αφοσιώθηκε στην αποκατάστασή του. Μπορεί να είχε υπογράψει ένα τελευταίο συμβόλαιο με τη Σάσαρι για να κλείσει την καριέρα του, όμως το σώμα του δεν ήταν πια σε κατάσταση για πρωταθλητισμό. Η αποδοχή πολλές φορές είναι η μεγαλύτερη κατάκτηση. Έχει πολλά να προσφέρει στο μπάσκετ και από άλλες θέσεις.

Ο Ακίλε Πολονάρα ήταν η επιτομή του σύγχρονου φόργουορντ. Αριστερόχειρας, με καλό σουτ, ικανός να τρέχει το γήπεδο και να παίζει άμυνα σχεδόν σε όλες τις θέσεις. Παράλληλα, ήταν μία από τις πιο αναγνωρίσιμες μορφές της εθνικής Ιταλίας την τελευταία δεκαετία. Δεν ήταν ποτέ το κεντρικό πρόσωπο, αλλά ανήκε στη ραχοκοκαλιά της ομάδας. Κατέγραψε 94 συμμετοχές με 596 συνολικά πόντους. Η δική του στιγμή με τη φανέλα της εθνικής ήρθε στο Προολυμπιακό Τουρνουά του 2021, στο Βελιγράδι. Πέτυχε 22 πόντους απέναντι στους οικοδεσπότες Σέρβους και οδήγησε τους Ατζούρι στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Κατέκτησε πολλούς τίτλους και είχε, στην πλούσια καριέρα του, ξεχωριστές στιγμές. Αγαπήθηκε σε πολλές χώρες, και δεν είναι πολλοί οι παίκτες που μπορούν να το πουν αυτό.

Του αναγνωρίστηκε, όπου κι αν πήγε, ότι δεν σταμάτησε ποτέ να παλεύει. Και αυτό είναι σημαντικότερο από όλους τους τίτλους του κόσμου. Και τώρα που αποφάσισε να αποσυρθεί σίγουρα θα μας λείψει από τα γήπεδα.

Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr