Στον πάγκο μιας ομάδας φαίνεται συχνά πόσο μακριά μπορεί να φτάσει. Όταν ο προπονητής γυρίζει το κεφάλι και βρίσκει τον Δουβίκα και τον Τεττέη διαθέσιμους για το τελευταίο τέταρτο, έχει λόγους να χαμογελά. Η Ελλάδα πέρασε από το Βελιγράδι με μια νίκη που προσφέρεται για πανηγυρισμούς. Κυρίως, όμως, έδωσε μια ακόμη αφορμή να συζητήσουμε πόσο έχει αλλάξει το ποδοσφαιρικό της πρόσωπο.
Το 2-1 επί της Σερβίας, με την ισοφάριση του Τζόλη και το νικητήριο γκολ του Δουβίκα στις καθυστερήσεις, έφερε το ιδανικό ξεκίνημα στην πρώτη παρουσία της Εθνικής στη League A του Nations League. Η ανατροπή, μάλιστα, ήρθε εκτός έδρας, απέναντι σε μια ομάδα που προηγήθηκε νωρίς. Μια συνθήκη που δοκιμάζει την υπομονή σου και σε αναγκάζει να δείξεις τι μπορείς να κάνεις με την μπάλα.
Διαβάστε Επίσης
Για πολλά χρόνια, το μεγάλο ελληνικό προσόν ήταν η ικανότητα να δυσκολεύουμε τη ζωή του αντιπάλου. Η οργάνωση, η αμυντική πειθαρχία, οι σωστές αποστάσεις. Πάνω σε αυτά στηρίχθηκε και το θαύμα του 2004. Προφανώς, εκείνη η ομάδα είχε και επιθετική ποιότητα: ο Χαριστέας, ο Βρύζας και ο Νικολαΐδης δεν αποτελούσαν διακοσμητικές παρουσίες. Η δύναμή της, ωστόσο, βρισκόταν πρωτίστως στη συνοχή της. Σήμερα, το ενδιαφέρον μεταφέρεται όλο και περισσότερο στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου.
Ο Γιοβάνοβιτς διαθέτει πλέον μια σπάνια, για τα ελληνικά δεδομένα, συγκέντρωση επιθετικού ταλέντου. Παυλίδης, Τζόλης, Καρέτσας, Κωστούλας, Δουβίκας, Ιωαννίδης, Τεττέη. Διαφορετικές ηλικίες, διαφορετικά χαρακτηριστικά, πολλοί πιθανοί συνδυασμοί. Το σημαντικότερο; Μπορεί να αλλάξει πρόσωπα και μαζί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο απειλεί. Να ζητήσει παιχνίδι στον χώρο, συνεργασίες κοντά στην περιοχή, κίνηση ανάμεσα στις γραμμές ή περισσότερη παρουσία απέναντι στα στόπερ.
Αυτή η αισιοδοξία έχει βάση και έξω από τα σύνορα. Ο Παυλίδης αποτελεί σημείο αναφοράς στην επίθεση της Μπενφίκα, ενώ ο Κωστούλας κερδίζει όλο και περισσότερο χώρο μέσα από τις εμφανίσεις του στην Μπράιτον. Η Εθνική συγκεντρώνει ποδοσφαιριστές που δοκιμάζονται σε απαιτητικά πρωταθλήματα και ευρωπαϊκές διοργανώσεις, μαθαίνοντας να δημιουργούν και να τελειώνουν φάσεις υπό πίεση. Αυτή η καθημερινότητα φέρνει μαζί της αυτοπεποίθηση. Και η αυτοπεποίθηση ταξιδεύει μαζί τους όταν επιστρέφουν για να φορέσουν τα γαλανόλευκα.
Η είσοδος του Δουβίκα και του Τεττέη στο τελευταίο τέταρτο αποτυπώνει ακριβώς αυτή την πολυτέλεια. Ο αντίπαλος έχει ήδη αντιμετωπίσει μια απαιτητική επιθετική γραμμή και βλέπει να έρχονται φρέσκα πόδια, δύναμη και καινούργια προβλήματα. Για τον Έλληνα φίλαθλο, που επί χρόνια μετρούσε τις διαθέσιμες λύσεις με αγωνία, αυτή είναι μια ευχάριστα ασυνήθιστη εικόνα. Για τον Γιοβάνοβιτς, ένας καλός λόγος να τρίβει τα χέρια του.
Βεβαίως, το επιθετικό ταλέντο χρειάζεται υποστήριξη. Στο κέντρο και στην άμυνα παραμένουν ζητήματα που απαιτούν δουλειά, όπως καλύτερη αλληλοκάλυψη όταν χάνεται η μπάλα, συγκέντρωση, έλεγχος του ρυθμού. Σε έναν όμιλο με Γερμανία και Ολλανδία, οι κακές αποστάσεις μπορούν να πληρωθούν ακριβά. Ο Γιοβάνοβιτς καλείται να βρει την ισορροπία που θα επιτρέψει στους δημιουργικούς παίκτες του να εκφραστούν, κρατώντας παράλληλα την ομάδα ανθεκτική. Εκεί θα κριθεί μεγάλο μέρος της συνέχειας.
Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, αρκεί να αντιμετωπιστεί ως αφετηρία. Το Βελιγράδι δεν εξασφαλίζει επιστροφή σε μεγάλη διοργάνωση. Δείχνει, όμως, μια Εθνική με επιλογές, επιμονή και διάθεση να διεκδικήσει περισσότερα. Ύστερα από τόσα χρόνια απουσίας, έχουμε επιτέλους αρκετούς λόγους να περιμένουμε το επόμενο παιχνίδι με προσμονή. Και αρκετούς παίκτες που μπορούν να το κρίνουν.
