Η Αγγλία πέρασε πρώτη από τον όμιλό της και βρίσκει μπροστά της τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό στους "32", ενώ σε περίπτωση πρόκρισης μπορεί να βρει Μεξικό ή Εκουαδόρ στους "16" και πιθανότατα πολύ πιο βαρύ αντίπαλο από τα προημιτελικά του Μουντιάλ και μετά.
Το μονοπάτι δείχνει βατό, αλλά ποτέ δεν είναι απλό
Υπάρχει μια στιγμή σε κάθε Μουντιάλ όπου η Αγγλία αρχίζει να πιστεύει ξανά. Συνήθως έρχεται κάπου ανάμεσα σε μια άνετη νίκη, ένα καλό bracket και την πρώτη υπερβολική κουβέντα στα βρετανικά πρωτοσέλιδα. Το "it’s coming home” επιστρέφει σαν εποχική γρίπη, άλλοτε ως σύνθημα, άλλοτε ως αστείο και άλλοτε ως εθνική ψύχωση. Στο Μουντιάλ του 2026, όμως, η κουβέντα μοιάζει λιγότερο παράλογη από άλλες φορές.
Η Αγγλία δεν χρειάζεται πλέον να πουλήσει το παραμύθι ότι έχει ταλέντο. Το έχει. Ο Τζουντ Μπέλιγχαμ είναι παίκτης που μπορεί να αλλάξει την ενέργεια ενός αγώνα χωρίς να ζητήσει άδεια από κανέναν. Ο Μπουκάγιο Σάκα δίνει πλάτος, ένταση και συνέπεια. Ο Φόντεν, ο Ράις, ο Πάλμερ, ο Γκόρντον, ο Άρνολντ, όλοι μαζί συνθέτουν κάτι που παλιότερα η Αγγλία σπάνια είχε: όχι απλώς μεγάλα ονόματα, αλλά διαφορετικούς τρόπους να κερδίσει ένα ματς.
Το πρώτο νοκ άουτ με το Κονγκό είναι ακριβώς το είδος του αγώνα που η Αγγλία οφείλει να καθαρίσει. Όχι επειδή υπάρχουν εύκολα παιχνίδια σε Παγκόσμιο Κύπελλο, αλλά επειδή αν θέλεις να μιλάς για κατάκτηση, αυτά τα ματς δεν τα φοβάσαι. Τα διαχειρίζεσαι. Μετά, Μεξικό ή Εκουαδόρ στους "16" μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο άβολο από όσο ακούγεται. Το Μεξικό έχει έδρα, ένταση, κοινό, ψυχή. Το Εκουαδόρ έχει αθλητικότητα και ρυθμό. Κανένα από τα δύο δεν είναι αντίπαλος που θα σου χαρίσει τον χώρο για να κάνεις πρόβα τελικού.
Διαβάστε Επίσης
Η μεγάλη ερώτηση δεν είναι το ταλέντο, αλλά το βάρος
Το πραγματικό τεστ για την Αγγλία αρχίζει όταν σταματά να παίζει με βάση το ρόστερ και αρχίζει να παίζει με βάση την ιστορία της. Εκεί όπου κάθε χαμένο κοντρόλ γίνεται εθνική κρίση, κάθε αλλαγή του προπονητή αναλύεται σαν πολεμικό διάγγελμα και κάθε πέναλτι κουβαλάει φαντάσματα δεκαετιών.
Ο Χάρι Κέιν παραμένει το πιο χαρακτηριστικό πρόσωπο αυτής της αντίφασης. Είναι ένας από τους πιο παραγωγικούς επιθετικούς της γενιάς του, αλλά στην εθνική σκηνή κουβαλά πάντα την ερώτηση αν μπορεί να είναι ο άνθρωπος της μίας μεγάλης βραδιάς. Όχι ο παίκτης που θα σκοράρει απέναντι στον Παναμά ή θα βάλει πέναλτι σε ματς που ήδη ελέγχεται. Ο παίκτης που θα σκοράρει όταν απέναντί του στέκεται η Βραζιλία, η Αργεντινή, η Γαλλία, η Ισπανία. Εκεί κρίνεται η διαφορά ανάμεσα στον σπουδαίο και στον ιστορικό.
Η Αγγλία του 2026 έχει, θεωρητικά, όλα όσα χρειάζονται. Έχει βάθος, έχει παίκτες σε μεγάλα κλαμπ, έχει προσωπικότητες που δεν τρομάζουν από τη σκηνή. Έχει και μια διαδρομή που της επιτρέπει να χτίσει αυτοπεποίθηση πριν πέσει πάνω στους πραγματικούς γίγαντες. Αλλά το Μουντιάλ δεν το κερδίζει πάντα η πιο πλήρης ομάδα. Το κερδίζει εκείνη που αντέχει τη στιγμή.
Ίσως, λοιπόν, αυτή να είναι όντως η ώρα της Αγγλίας. Ή ίσως να είναι άλλη μία φορά που όλα μοιάζουν ιδανικά μέχρι να εμφανιστεί το γνωστό αγγλικό σύννεφο πάνω από την περιοχή. Το σίγουρο είναι πως, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, το "it’s coming home” δεν ακούγεται μόνο σαν αστείο. Ακούγεται και σαν προειδοποίηση.
