Roger Federer: Μόνος στο Royal Box, αιώνια ερωτευμένος με το τένις

Πάντοτε ο Roger Federer τραβούσε την προσοχή όλων με τις μικρές και αθόρυβες ενέργειες του, πότε στο court με ένα βήμα μπροστά, ένα χαμηλό backhand, ή μια σχεδόν αθόρυβη αλλαγή ρυθμού και πότε εκτός court με την επιβλητική και κομψή του εμφάνιση. Μια τέτοια στιγμή αποτυπώθηκε στο φακό και στο φετινό Wimbledon, όπου παρέμεινε στη θέση του λίγο περισσότερο από τους υπόλοιπους.

Την ώρα που το Royal Box είχε αδειάσει και η λάμψη των επισήμων είχε αρχίσει να υποχωρεί, ο Federer παρέμεινε εκεί, καθισμένος μόνος του, παρακολουθώντας ακόμη τένις. Όχι επειδή έπρεπε. Ούτε επειδή υπήρχε κάποια κάμερα που τον περίμενε. Αλλά επειδή, πολύ απλά, το παιχνίδι εξακολουθεί να τον κρατά.

Διαβάστε Επίσης

Τι κρύβεται πίσω από το λευκό dress code του Wimbledon

Η εικόνες που αναδημοσιεύτηκαν από όλα τα μεγάλα ειδησεογραφικά και φωτογραφικά πρακτορεία, περιέχουν μια σπάνια δύναμη ακριβώς επειδή δεν φωνάζει. Δεν δείχνει έναν θρύλο να αποθεώνεται, ούτε έναν πρώην πρωταθλητή να επιστρέφει για ακόμη ένα χειροκρότημα. Δείχνει έναν άνθρωπο που έχει κατακτήσει τα πάντα στο Wimbledon και παρ’ όλα αυτά δεν έχει χάσει την περιέργεια, την αφοσίωση και την αγάπη του για το άθλημα.

Ο Federer δεν είναι απλώς ένας από τους μεγάλους του τένις. Στο Wimbledon υπήρξε κάτι πιο προσωπικό για το κοινό. Ένα σύμβολο κομψότητας, διάρκειας και σχεδόν φυσικής αρμονίας με το γρασίδι του Centre Court. Με οκτώ τίτλους στο λονδρέζικο Grand Slam, περισσότερους από κάθε άλλον άνδρα στην ιστορία του τουρνουά, ο Ελβετός συνέδεσε το όνομά του με το SW19 με τρόπο που ξεπερνά τα στατιστικά.

Κι όμως, το πιο ωραίο στη συγκεκριμένη εικόνα δεν είναι το παρελθόν του. Είναι το παρόν του.

Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, ο Federer θα μπορούσε να εμφανίζεται στο Wimbledon μόνο ως επίσημος προσκεκλημένος. Να χαιρετά, να απολαμβάνει το standing ovation, να κάθεται για λίγο και να αποχωρεί. Αντί γι’ αυτό, μοιάζει να παραμένει παιδί του παιχνιδιού. Ένας άνθρωπος που δεν βλέπει το τένις ως παλιό του επάγγελμα, αλλά ως κάτι που εξακολουθεί να τον αφορά βαθιά.

Η σιωπηλή και μοναχική παρουσία του στο Royal Box λειτουργεί σχεδόν σαν απάντηση σε όσους πιστεύουν ότι οι μεγάλοι αθλητές απομακρύνονται από το άθλημά τους μόλις κλείσει η καριέρα τους. Ο Federer δεν δείχνει αποστασιοποιημένος. Δείχνει ήρεμος, γεμάτος, αλλά ακόμη δεμένος με κάθε πόντο, κάθε εναλλαγή, κάθε μικρή λεπτομέρεια που κάνει το Wimbledon ξεχωριστό.

Δεν χρειάστηκε να σηκώσει τρόπαιο για να προκαλέσει συγκίνηση. Δεν χρειάστηκε καν να μιλήσει. Έμεινε απλώς εκεί, σε ένα γήπεδο που κάποτε έμοιαζε να του ανήκει, παρακολουθώντας τους επόμενους να γράφουν τη δική τους ιστορία.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο κομμάτι της σχέσης του Federer με το τένις. Δεν τελείωσε όταν σταμάτησε να παίζει. Απλώς άλλαξε θέση.

Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το X και το Instagram.

Διαβάστε Επίσης

Wimbledon: Ο τενίστας που ξεπέρασε τις στομαχικές ενοχλήσεις με μπέργκερ στο νοσοκομείο

Διαβάστε Επίσης

Ο David Beckham πήγε ξανά στο Wimbledon με την πιο κομψή συνοδό