Ο Λιονέλ Σκαλόνι προσπάθησε να χαμηλώσει τους τόνους πριν τον 2ο ημιτελικό του Μουντιάλ 2026.
"Είναι ένας ποδοσφαιρικός αγώνας. Θα αντιμετωπίσουμε έναν πολύ δύσκολο αντίπαλο, με εξαιρετικό προπονητή. Αυτό είναι όλο", είπε μετά τη δραματική πρόκριση της Αργεντινής απέναντι στην Ελβετία.
Λίγα λεπτά νωρίτερα είχε βγει από τα αποδυτήρια, όπου επικρατούσε εντελώς διαφορετικό κλίμα. Οι παίκτες τραγουδούσαν, χτυπούσαν τα τραπέζια και πανηγύριζαν την πρόκριση. Μιλούσαν για το τέταρτο Παγκόσμιο Κύπελλο, για τον Λιονέλ Μέσι, για τον Ντιέγκο Μαραντόνα και για τους Αργεντινούς στρατιώτες που σκοτώθηκαν στον πόλεμο των Φόκλαντ, ή Μαλβίνες όπως ονομάζονται στην Αργεντινή.
Μουντιάλ 2026: Το Αργεντινή - Αγγλία δεν είναι μόνο ποδόσφαιρο
Ο Σκαλόνι γνωρίζει ότι η ψυχραιμία είναι απαραίτητη πριν από έναν ημιτελικό. Γνωρίζει, όμως, και κάτι ακόμη: όταν συναντιούνται η Αγγλία και η Αργεντινή, κανείς δεν πιστεύει πραγματικά ότι πρόκειται απλώς για ένα παιχνίδι.
Η πρώτη μεταξύ τους αναμέτρηση έπειτα από 21 χρόνια έρχεται σε ημιτελικό Μουντιάλ. Το εισιτήριο για τον τελικό θα ήταν αρκετό για να δώσει τεράστια σημασία στο παιχνίδι της Ατλάντα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, πίσω από τα 90 λεπτά βρίσκονται δεκαετίες έντασης, ποδοσφαιρικές αδικίες, πολιτικές διαφορές και στιγμές που έχουν περάσει από γενιά σε γενιά.
Υπάρχουν αντιπαλότητες που γεννήθηκαν επειδή δύο ομάδες διεκδίκησαν τα ίδια τρόπαια. Αυτή δεν είναι μία από αυτές. Η Αγγλία και η Αργεντινή δεν χρειάστηκε να συναντηθούν πολλές φορές για να δημιουργήσουν μία από τις πιο φορτισμένες σχέσεις στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Κάθε παιχνίδι τους άφησε κάτι πίσω του. Μια αποβολή, ένα παράπονο, ένα πέναλτι, μια χειρονομία ή ένα γκολ που δεν ξεχάστηκε ποτέ.
Η ιστορία δεν μένει έξω από το γήπεδο
Η πολιτική πλευρά της αντιπαλότητας συνδέεται με τη μακροχρόνια διαμάχη για τα Νησιά Φόκλαντ, ένα σύμπλεγμα νησιών στον Νότιο Ατλαντικό, κοντά στις ακτές της Αργεντινής.
Η Βρετανία ελέγχει τα νησιά από τον 19ο αιώνα, ενώ η Αργεντινή εξακολουθεί να διεκδικεί την κυριαρχία τους. Το 1982, οι στρατιωτικές δυνάμεις της Αργεντινής εισέβαλαν στα νησιά και ακολούθησε ένας πόλεμος 74 ημερών. Συνολικά σκοτώθηκαν περισσότεροι από 900 άνθρωποι, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν Αργεντινοί στρατιώτες.
Η Βρετανία ανέκτησε τον έλεγχο, όμως το ζήτημα δεν έκλεισε ποτέ πραγματικά για την Αργεντινή. Παραμένει μέρος της πολιτικής συζήτησης, της εθνικής μνήμης και της δημόσιας ζωής της χώρας.
Θα ήταν εύκολο να πει κανείς ότι όλα αυτά δεν αφορούν τους σημερινούς ποδοσφαιριστές. Οι περισσότεροι γεννήθηκαν πολλά χρόνια μετά τον πόλεμο. Ακόμη και ο Μέσι ήρθε στη ζωή σχεδόν πέντε χρόνια αργότερα.
Η εθνική ομάδα της Αργεντινής, όμως, έχει χτίσει μεγάλο μέρος της ταυτότητάς της γύρω από τον Μαραντόνα. Και η σχέση του Μαραντόνα με την Αγγλία είχε επηρεαστεί βαθιά από όσα συνέβησαν το 1982.
Γι’ αυτό και τα τραγούδια για εκείνον συχνά συνδέονται με τους στρατιώτες των Μαλβίνων. Για τους παίκτες και τους φιλάθλους, η ιστορία του ποδοσφαίρου, η πολιτική και η εθνική μνήμη μπλέκονται με τρόπο που δύσκολα μπορεί να διαχωριστεί.
Ο Σκαλόνι μπορεί να επαναλαμβάνει ότι πρόκειται μόνο για ένα παιχνίδι. Το ίδιο, όμως, είχε πει και ο Μαραντόνα πριν από τον πιο διάσημο αγώνα αυτής της αντιπαλότητας.
Το 1986 άλλαξε τα πάντα
Η σημαντικότερη συνάντηση των δύο ομάδων έγινε στα προημιτελικά του Μουντιάλ του 1986, στην Πόλη του Μεξικού.
Ο πόλεμος των Φόκλαντ είχε τελειώσει μόλις τέσσερα χρόνια νωρίτερα. Η ένταση υπήρχε στο παρασκήνιο, παρότι οι Άγγλοι ποδοσφαιριστές έχουν πει ότι δεν τη βίωσαν με τον ίδιο τρόπο μέσα στην ομάδα τους.
Για την Αργεντινή, όμως, ο αγώνας είχε διαφορετικό βάρος. Ο Μαραντόνα έγραψε αργότερα ότι τα γκολ απέναντι στην Αγγλία ήταν μια μορφή εκδίκησης για όσα είχαν συμβεί στον πόλεμο. Θυμόταν τους νεαρούς Αργεντινούς που είχαν σταλεί να πολεμήσουν και δεν επέστρεψαν ποτέ.
Την παραμονή του αγώνα είχε δηλώσει στους δημοσιογράφους: "Είναι μόνο ποδόσφαιρο, τελεία".
Μέσα στο γήπεδο, η ιστορία πήρε άλλη κατεύθυνση.
Μετά από ένα πρώτο ημίχρονο χωρίς γκολ, ο Στιβ Χοτζ προσπάθησε να απομακρύνει την μπάλα και την έστειλε ψηλά προς την περιοχή της Αγγλίας. Ο Μαραντόνα έτρεξε προς αυτή, σηκώθηκε μαζί με τον πολύ ψηλότερο Πίτερ Σίλτον και τη χτύπησε με το αριστερό του χέρι.
Η μπάλα κατέληξε στα δίχτυα.
Οι Άγγλοι διαμαρτυρήθηκαν, αλλά ο διαιτητής δεν είδε την παράβαση. Ο Μαραντόνα έτρεξε να πανηγυρίσει και κάλεσε τους συμπαίκτες του να τον ακολουθήσουν, φοβούμενος ότι αν έμενε μόνος του η απάτη θα γινόταν πιο φανερή.
Αργότερα είπε ότι το γκολ μπήκε λίγο "με το κεφάλι του Ντιέγκο" και λίγο "με το χέρι του Θεού". Για την Αγγλία, ήταν απλώς μια καθαρή κλοπή.
Μόλις τέσσερα λεπτά αργότερα, ο Μαραντόνα πέτυχε ένα γκολ για το οποίο δεν μπορούσε να υπάρξει καμία διαφωνία.
Πήρε την μπάλα πίσω από τη μεσαία γραμμή, απέφυγε τους Πίτερ Μπίρντσλεϊ και Πίτερ Ριντ, πέρασε τους Τέρι Μπούτσερ και Τέρι Φένγουικ, ξεγέλασε τον Σίλτον και έστειλε την μπάλα στα δίχτυα.
Μέσα σε τέσσερα λεπτά είχε δημιουργήσει δύο από τις πιο γνωστές στιγμές στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Η μία θεωρήθηκε απάτη. Η άλλη καθαρή ιδιοφυΐα.
Η Αργεντινή νίκησε 2-1 και στη συνέχεια κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο. Για τους Άγγλους, όμως, η πίκρα δεν έφυγε με το τελευταίο σφύριγμα.
Ορισμένοι παίκτες ήταν απαρηγόρητοι. Άλλοι ήθελαν να μπουν στα αποδυτήρια των Αργεντινών για να ζητήσουν εξηγήσεις. Η οργή μεγάλωσε όταν άκουσαν τον Μαραντόνα να χαρακτηρίζει το πρώτο γκολ νόμιμο.
Για την Αργεντινή, αντίθετα, εκείνη η νίκη απέκτησε με τα χρόνια σχεδόν μυθικές διαστάσεις. Ο Χόρχε Βαλντάνο, μέλος εκείνης της ομάδας, έχει πει ότι για πολλούς Αργεντινούς ο αγώνας με την Αγγλία έγινε τελικά σημαντικότερος ακόμη και από τον τελικό.
Ένας ποδοσφαιρικός αγώνας δεν μπορεί να έχει το ίδιο βάρος με έναν πόλεμο. Μπορεί, όμως, να αποκτήσει τεράστια συμβολική σημασία. Και για την Αργεντινή, μια ήττα εκείνο το απόγευμα θα ήταν σχεδόν αδύνατο να γίνει αποδεκτή.
Η αρχή είχε γίνει το 1966
Η ένταση, πάντως, δεν ξεκίνησε με τον Μαραντόνα.
Είκοσι χρόνια νωρίτερα, Αγγλία και Αργεντινή είχαν συναντηθεί στα προημιτελικά του Μουντιάλ του 1966, στο Γουέμπλεϊ. Η Αγγλία κέρδισε 1-0 σε έναν αγώνα με 56 φάουλ και τεράστια νεύρα.
Οι Άγγλοι έκαναν περισσότερα φάουλ, όμως οι Αργεντινοί ήταν εκείνοι που ένιωσαν ότι ο διαιτητής τούς αντιμετώπισε με μεγαλύτερη αυστηρότητα.
Η στιγμή που σημάδεψε το παιχνίδι ήταν η αποβολή του αρχηγού της Αργεντινής, Αντόνιο Ρατίν. Ο Γερμανός διαιτητής Ρούντολφ Κράιτλαϊν θεώρησε ότι ο Ρατίν τον είχε προσβάλει και του έδειξε τον δρόμο προς τα αποδυτήρια.
Ο Αργεντινός επέμενε ότι απλώς ζητούσε διερμηνέα. Ο ίδιος δεν μιλούσε γερμανικά και ο διαιτητής δεν καταλάβαινε ισπανικά. Ακολούθησαν αρκετά λεπτά έντασης, με τον Ρατίν να αρνείται να φύγει από τον αγωνιστικό χώρο.
Όταν τελικά αποχώρησε, οι Αργεντινοί είχαν ήδη πειστεί ότι ο αγώνας ήταν στημένος εναντίον τους.
Μετά τη λήξη, ο προπονητής της Αγγλίας, Άλφ Ράμσεϊ, εμπόδισε έναν παίκτη του να ανταλλάξει φανέλα με αντίπαλο και χαρακτήρισε τους Αργεντινούς "ζώα".
Η λέξη αυτή έμεινε.
Στην Αργεντινή, η ήττα παρουσιάστηκε ως μεγάλη αδικία. Η χώρα θεώρησε ότι η διοργανώτρια Αγγλία δεν μπορούσε να επιτρέψει να αποκλειστεί. Οι αντιδράσεις ξέφυγαν γρήγορα από τα όρια του αθλητισμού.
Η βρετανική πρεσβεία στο Μπουένος Άιρες δεχόταν υβριστικά τηλεφωνήματα, ενώ πραγματοποιήθηκαν διαδηλώσεις και επιθέσεις σε βρετανικές εκδηλώσεις. Οι εφημερίδες συνέδεαν την ποδοσφαιρική "κλοπή" με την παρουσία της Βρετανίας στα Φόκλαντ.
Η Αγγλία κατέκτησε τελικά το Μουντιάλ, έχοντας επωφεληθεί και από το αμφιλεγόμενο γκολ του Τζεφ Χερστ στον τελικό απέναντι στη Δυτική Γερμανία. Για τους Αργεντινούς, αυτό ενίσχυσε ακόμη περισσότερο την αίσθηση ότι ολόκληρη η διοργάνωση είχε οργανωθεί για να καταλήξει σε αγγλικά χέρια.
Η πρώτη βαθιά πληγή είχε πλέον ανοίξει.
Το 1998 και η στιγμή που στιγμάτισε τον Μπέκαμ
Όταν οι δύο ομάδες συναντήθηκαν ξανά στο Μουντιάλ του 1998, κανένας παίκτης από το 1966 ή το 1986 δεν βρισκόταν πλέον στο γήπεδο. Η ένταση, όμως, είχε περάσει στην επόμενη γενιά.
Στη φάση των "16", στο Σεντ Ετιέν, Αγγλία και Αργεντινή πρόσφεραν ακόμη ένα παιχνίδι που έμεινε στην ιστορία.
Το πρώτο ημίχρονο ολοκληρώθηκε 2-2. Ο Γκαμπριέλ Μπατιστούτα και ο Άλαν Σίρερ σκόραραν από το σημείο του πέναλτι, ο 18χρονος Μάικλ Όουεν πέτυχε ένα από τα καλύτερα γκολ της διοργάνωσης και ο Χαβιέρ Ζανέτι ισοφάρισε με μια δουλεμένη κομπίνα από φάουλ.
Στην αρχή του δεύτερου ημιχρόνου, ο Ντιέγκο Σιμεόνε έσπρωξε από πίσω τον Ντέιβιντ Μπέκαμ. Ο Άγγλος έπεσε στο έδαφος και, καθώς ο Αργεντινός στεκόταν από πάνω του, αντέδρασε κλωτσώντας τον.
Ο διαιτητής έδειξε αμέσως κόκκινη κάρτα.
Η Αγγλία άντεξε με δέκα παίκτες μέχρι τα πέναλτι, αλλά τελικά αποκλείστηκε. Ο Μπέκαμ μετατράπηκε μέσα σε λίγα λεπτά από ανερχόμενο αστέρα σε εχθρό της χώρας του.
Ο προπονητής του τον κατηγόρησε δημόσια. Κάποιοι συμπαίκτες του κράτησαν αποστάσεις, ενώ οι βρετανικές εφημερίδες τον παρουσίασαν ως τον άνθρωπο που κατέστρεψε την προσπάθεια της Αγγλίας.
Οι Αργεντινοί πανηγύριζαν έντονα στα αποδυτήρια και στο λεωφορείο τους. Οι Άγγλοι ένιωθαν ότι η πρόκληση του Σιμεόνε είχε πετύχει τον στόχο της.
Ακόμη μία αναμέτρηση είχε τελειώσει, αλλά η αντιπαλότητα είχε αποκτήσει νέο πρόσωπο.
Η δικαίωση του 2002
Τέσσερα χρόνια αργότερα, οι δύο χώρες συναντήθηκαν στη φάση των ομίλων του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Ιαπωνίας και της Νότιας Κορέας.
Αυτή τη φορά, όλη η συζήτηση περιστρεφόταν γύρω από την προσωπική εκδίκηση του Μπέκαμ.
Ο Άγγλος είχε καταφέρει να ξαναχτίσει την καριέρα και τη δημόσια εικόνα του. Ήταν πλέον αρχηγός της εθνικής ομάδας, αγαπημένος του κόσμου και ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.
Το μοναδικό γκολ του αγώνα ήρθε από δικό του πέναλτι.
Η Αγγλία προηγήθηκε 1-0 και στη συνέχεια αμύνθηκε σχεδόν σε όλο το δεύτερο ημίχρονο. Οι Αργεντινοί πίεσαν, όμως ο Ντέιβιντ Σίμαν και η αγγλική άμυνα άντεξαν μέχρι το τέλος.
Στο τελευταίο σφύριγμα, οι ρόλοι είχαν αντιστραφεί. Οι Άγγλοι πανηγύριζαν έξαλλα και οι Αργεντινοί αποχωρούσαν μέσα σε απόλυτη σιωπή.
Ο αγώνας είχε ξανά δυνατά τάκλιν, σπρωξίματα, φωνές και ένταση στη φυσούνα. Κάποιοι παίκτες αρνήθηκαν να δώσουν τα χέρια ή να ανταλλάξουν φανέλες.
Υπήρχε, όμως, και μια νέα διαφωνία. Οι Αργεντινοί θεωρούσαν ότι ο Μάικλ Όουεν είχε πέσει εύκολα για να κερδίσει το πέναλτι από τον Μαουρίσιο Ποτσετίνο.
Ο ίδιος ο Όουεν παραδέχθηκε αργότερα ότι θα μπορούσε να είχε μείνει όρθιος, αλλά επέλεξε να πέσει για να κερδίσει την παράβαση. Υποστήριξε ότι η Αγγλία είχε μάθει από ομάδες όπως η Αργεντινή να είναι πιο "έξυπνη" σε τέτοιες στιγμές.
Για τους Αργεντινούς, αυτή η παραδοχή ήταν ακόμη ένα παράδειγμα αγγλικής υποκρισίας.
Στην Αγγλία, το "χέρι του Θεού" θεωρήθηκε η απόλυτη ποδοσφαιρική απάτη. Όταν, όμως, ένας Άγγλος επιθετικός εκμεταλλεύτηκε την επαφή για να πέσει, η πράξη περιγράφηκε ως εξυπνάδα.
Στην Αργεντινή, η ποδοσφαιρική πονηριά δεν κρύβεται. Περιγράφεται με τη λέξη viveza: η ικανότητα να αντιλαμβάνεσαι τη στιγμή, να χρησιμοποιείς κάθε διαθέσιμο μέσο και να επιβιώνεις.
Στην Αγγλία, η δημόσια συζήτηση βασίζεται περισσότερο στην εντιμότητα και στο fair play. Οι Αργεντινοί, όμως, θεωρούν ότι αυτοί οι κανόνες εφαρμόζονται επιλεκτικά.
Μια φανέλα, μια βιντεοκλήση και τα νησιά
Η αντιπαλότητα μπορεί να παράγει ακόμη και παράξενες ιστορίες, δεκαετίες μετά το τέλος ενός αγώνα.
Πριν από λίγους μήνες, ο Γκάρι Στίβενς, μέλος της Αγγλίας στο Μουντιάλ του 1986, δέχθηκε μήνυμα ότι ο πρώην Αργεντινός αμυντικός Όσκαρ Ρουτζέρι ήθελε να επικοινωνήσει μαζί του.
Οι δυο τους είχαν ανταλλάξει φανέλες μετά τον προημιτελικό στο Μεξικό. Ο Ρουτζέρι ήθελε τώρα να συζητήσει το ενδεχόμενο να πάρει πίσω τη δική του.
Η επικοινωνία έγινε αργά το βράδυ, μέσω βιντεοκλήσης. Ο Στίβενς βρισκόταν στο σπίτι του στην Ταϊλάνδη, χωρίς μπλούζα και με τα μαλλιά ανακατεμένα. Δεν είχε καταλάβει ότι η συνομιλία μεταδιδόταν ζωντανά στην τηλεόραση της Αργεντινής.
Όταν του είπαν ότι ο Ρουτζέρι ήθελε πίσω τη φανέλα, γέλασε.
"Νόμιζα ότι μου την είχε δώσει", απάντησε. Στη συνέχεια του είπε ότι τη σεβόταν, επειδή εκείνος ήταν σπουδαίος ποδοσφαιριστής.
Ο Ρουτζέρι άκουσε τα καλά λόγια και απάντησε στα ισπανικά: "Επιστρέψτε τα νησιά".
Το κοινό ξέσπασε σε συνθήματα υπέρ της Αργεντινής. Ο Στίβενς δεν κατάλαβε τι είχε ειπωθεί και ίσως αυτό να ήταν το καλύτερο για όλους. Όταν ενημερώθηκε αργότερα, παραδέχθηκε ότι η άγνοιά του πιθανότατα απέτρεψε ένα μικρό διπλωματικό επεισόδιο.
Η φράση δεν ήταν καινούργια.
Όταν η Αγγλία προσπαθούσε να κερδίσει ψήφους για να διοργανώσει το Μουντιάλ του 2018, ο τότε πρόεδρος της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της Αργεντινής, Χούλιο Γκροντόνα, είχε δηλώσει ότι θα τη στήριζε μόνο αν η Βρετανία επέστρεφε τις Μαλβίνες.
Λίγες ημέρες πριν από τον νέο ημιτελικό, ο υπουργός Εξωτερικών της Αργεντινής επανέφερε δημόσια τις διεκδικήσεις της χώρας. Η πολιτική διαφορά παραμένει ζωντανή, ακόμη κι αν οι σημερινοί ποδοσφαιριστές δεν έχουν καμία προσωπική σχέση με τον πόλεμο.
Οι άνθρωποι αλλάζουν, τα σύμβολα παραμένουν
Πολλοί από τους πρωταγωνιστές των προηγούμενων αγώνων έχουν συμφιλιωθεί.
Ο Μπέκαμ έχει φωτογραφηθεί να συνομιλεί φιλικά με τον Σιμεόνε. Οι δύο άνδρες άφησαν πίσω τους εδώ και χρόνια την ιστορία του 1998.
Ο Χαβιέρ Ζανέτι μιλά με μεγάλο σεβασμό για την Αγγλία και δηλώνει ότι ανυπομονεί να αγκαλιάσει τον Μπέκαμ όταν συναντηθούν στον ημιτελικό. Για τον πρώην αρχηγό της Αργεντινής, αυτή είναι η ομορφιά του ποδοσφαίρου: μπορεί να δημιουργεί έντονες κόντρες, αλλά και να φέρνει τους ανθρώπους κοντά όταν όλα τελειώσουν.
Αυτή είναι και η βασική ιδέα του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Χώρες με διαφορετική ιστορία, κουλτούρα και πολιτική συναντιούνται στο ίδιο γήπεδο, κάτω από τους ίδιους κανόνες.
Παράλληλα, όμως, το Μουντιάλ δεν μπορεί να σβήσει όσα κουβαλά κάθε χώρα. Υπάρχουν παιχνίδια στα οποία η φανέλα δεν αντιπροσωπεύει μόνο μια ομάδα. Αντιπροσωπεύει μια ολόκληρη αφήγηση.
Για την Αργεντινή, ο Μαραντόνα δεν είναι μόνο ένας παλιός ποδοσφαιριστής. Είναι μέρος της εθνικής ταυτότητας. Το 1986 δεν είναι μόνο ένας προημιτελικός. Είναι η ημέρα κατά την οποία ένας Αργεντινός νίκησε την Αγγλία με τον πιο πονηρό και τον πιο όμορφο τρόπο μέσα σε τέσσερα λεπτά.
Για την Αγγλία, το "χέρι του Θεού" δεν είναι μόνο ένα διαιτητικό λάθος. Είναι μια αδικία που παραμένει ζωντανή ακόμη και σε ανθρώπους που δεν είχαν γεννηθεί όταν συνέβη.
Το ίδιο ισχύει για την αποβολή του Μπέκαμ, το πέναλτι του 2002 και το χάος του 1966. Κάθε γενιά κληρονομεί την ιστορία της προηγούμενης και προσθέτει κάτι δικό της.
Είναι τελικά μόνο ένα παιχνίδι;
Ο Σκαλόνι έχει δίκιο να ζητά ηρεμία. Οι παίκτες του πρέπει να συγκεντρωθούν σε όσα θα συμβούν μέσα στο γήπεδο. Απέναντί τους θα βρεθεί μια δυνατή Αγγλία, με έναν προπονητή που γνωρίζει καλά τα νοκ άουτ παιχνίδια και μια ολόκληρη χώρα που περιμένει ξανά έναν τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Η Αργεντινή, από την άλλη, αγωνίζεται για να υπερασπιστεί τον τίτλο της και να δώσει στον Μέσι ακόμη μία ευκαιρία να σηκώσει το τρόπαιο.
Αγωνιστικά, υπάρχουν ήδη αρκετά για να κάνουν τον ημιτελικό τεράστιο.
Η ιστορία, όμως, δεν επιτρέπει να αντιμετωπιστεί σαν μια συνηθισμένη αναμέτρηση. Ακόμη και αν οι παίκτες δώσουν τα χέρια, ακόμη και αν οι προπονητές μιλήσουν για σεβασμό και ακόμη και αν στις εξέδρες δεν υπάρξει το παραμικρό επεισόδιο, το παρελθόν θα είναι παρόν.
Θα βρίσκεται στα τραγούδια των Αργεντινών, στις εικόνες του Μαραντόνα, στις αναμνήσεις του Μπέκαμ και στις επαναλήψεις του 1986 που θα παίζουν ξανά και ξανά πριν από τη σέντρα.
Το ποδόσφαιρο έχει την ικανότητα να ενώνει ανθρώπους που δεν έχουν σχεδόν τίποτα κοινό. Έχει, όμως, και την ικανότητα να κρατά ζωντανές ιστορίες που διαφορετικά ίσως να είχαν ξεθωριάσει.
Γι’ αυτό το Αγγλία–Αργεντινή δεν ήταν ποτέ μόνο ποδόσφαιρο.
Ο Σκαλόνι το γνωρίζει. Το γνώριζε και ο Μαραντόνα πριν από 40 χρόνια, όταν είπε σχεδόν τα ίδια λόγια.
Και μετά μπήκε στο γήπεδο και έγραψε ιστορία.
Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.
